“วันนี้ให้เหล่าองครักษ์ประจำกายกลับไปฝึกใหม่ที่คุกมืด”
ยามเช้า ฉีโม่ยืนสง่างามมองเหล่าองครักษ์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เขาหลุบตาลง ปลายนิ้วลูบคลำหยกห้อยเอวอย่างไม่ใส่ใจ แม้ไม่ได้ตวาดเสียงดัง แต่ไอเย็นเยียบรอบกายกลับกดดันจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก
เหล่าองครักษ์คุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้นอิฐเย็นเฉียบ แผ่นหลังเหยียดตรงเกร็งแน่น เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผาก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
“รับทราบ”
ขณะที่พวกเขากำลังสงสัยว่าเหตุใดเจ้านายจึงสั่งให้กลับไปฝึกใหม่กะทันหัน เสียงของหญิงสาวเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากในห้อง
“ฉีโม่...”
ร่างของเหล่าองครักษ์ที่คุกเข่าอยู่แข็งเกร็งขึ้นมาทันที และเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเจ้านายจึงสั่งให้พวกเขากลับไปฝึกใหม่
พวกเขาถึงกับไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนบุกเข้ามา
ที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่าคือ หญิงสาวด้านในกล้าเรียกชื่อเจ้านายตรง ๆ แต่เจ้านายของพวกเขาไม่เพียงไม่โกรธ ไออันน่าสะพรึงกลัวรอบกายยังลดลงไปหลายส่วน
นี่มันเป็นใครมาจากไหนกันแน่!
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะหายตกตะลึง ฉีโม่ก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปแล้ว
เหลือเพียงคนไม่กี่คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น พวกเขาสบตากัน ก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้วหายไปทันที
ทันทีที่ฉีโม่กลับเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นหยุนเสวี่ยเอ๋อร์นั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย
เสื้อผ้าตัวใหญ่ของเขาคลุมอยู่บนร่างเธออย่างหลวม ๆ เส้นผมยุ่งเหยิงทำให้เธอดูเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่ไร้เดียงสาและไม่มีพิษภัย