“ที่รัก รอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ได้ไหม?”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พาฮั่วเฉินมายังคาเฟ่แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกองบัญชาการมนุษย์สัตว์ตามเส้นทางที่ระบบบอกไว้ เมื่อมองเหล่าทหารในเครื่องแบบเรียบร้อยเดินเข้าออกอยู่หน้าร้าน เธอก็ทั้งคาดหวังและเศร้าใจ
เธอคาดหวังว่าพวกเขาจะพาฮั่วเฉินกลับไป เพื่อไม่ให้การเสียสละของเขาในอดีตสูญเปล่า แต่ก็เศร้าใจที่นับจากนี้ เธอกับฮั่วเฉินคงไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก แม้แต่ในความทรงจำของเขา ก็อาจไม่เหลือร่องรอยว่าเธอเคยมีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ
ฮั่วเฉินคว้ามือหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ทันที ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าที่รักกำลังจะจากไป
“ที่รักพาผมไปด้วย”
หัวใจของหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ขมปร่า ทว่าภายนอกยังคงแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ เธอตบมือฮั่วเฉินเบา ๆ พลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้คุณน่ะ ที่รัก เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว รออยู่ตรงนี้ดี ๆ นะ ได้ไหม?”
ไม่รู้ทำไม ความหวาดหวั่นในใจฮั่วเฉินกลับยิ่งทวีขึ้น เขาลุกขึ้นยืนทันที ร่างกายแนบชิดหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ ดวงตาฉ่ำเข้มราวกับมีหมึกข้นคลั่กอยู่ภายใน
“ที่รัก...”
“โฮสต์ เร็วเข้า ฉันตรวจพบว่านายทหารคนสนิทของฮั่วเฉินกำลังมาทางนี้แล้ว”
ระบบคอยกำกับอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงร้อนรนเล็กน้อย พอเห็นฮั่วเฉินเกาะติดขนาดนี้ ก็แทบอยากลงมือดึงมือเขาออกเสียเอง
พอหยุนเสวี่ยเอ๋อร์ได้ยิน เธอก็ไม่มีเวลาปลอบเขาอีกต่อไป ราวกับลูกแมวขนพองที่กำลังขู่ น้ำเสียงของเธอเจือแววคุกคาม
“ฮั่วเฉิน ฉันเป็นภรรยาคุณนะ ถ้าคุณไม่ฟังฉัน ฉันจะไม่เอาคุณแล้ว!”
สิ่งที่ฮั่วเฉินกลัวที่สุดก็คือการได้ยินคำพูดนี้ ทันทีที่หยุนเสวี่ยเอ๋อร์พูดจบ ความกลัวก็กลบความหวั่นใจในอก เขารีบก้มหน้าลงอย่างว่าง่ายเพื่อแสดงความภักดี