ฮั่วเฉินรีบรุดกลับบ้านแทบไม่หยุดพัก เฝ้ารออยู่ที่นั่นทั้งวันทั้งคืน ทว่าเมื่อได้ยินรองแม่ทัพบอกว่าไม่มีใครกลับไปที่ร้านกาแฟเช่นกัน หัวใจของเขาก็เย็นเยียบลงอย่างสิ้นเชิง
ฮั่วเฉินนั่งเหม่ออยู่ในห้องรับแขก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ต่อให้รองนายทหารที่ยืนอยู่นอกประตูจะเกลี้ยกล่อมให้เขากลับไปอยู่ตลอด เขาก็ไม่สนใจเลยสักนิด
“คุณกลับไปเถอะ”
ฮั่วเฉินนิ่งสนิท ราวกับรูปปั้น
รองแม่ทัพยืนอยู่หน้าประตู ตอบรับเสียงหนึ่งว่า “ครับ” ก่อนจะยืนนิ่งเฝ้าอยู่ตรงนั้นเช่นกัน
ท่านนายพลดูน่าสงสารเหลือเกิน กว่าจะมีภรรยาสักคนแท้ ๆ กลับถูกทิ้งไปกะทันหันอีกแล้ว
รองแม่ทัพแอบตาแดง ก่อนจะค่อย ๆ ถอยไปยืนข้าง ๆ
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์มองรายงานสดจากระบบ พอเห็นฮั่วเฉินเฝ้ารออยู่ในบ้านหลังเล็กที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกันโดยไม่ขยับไปไหน หัวใจก็พลันปวดหนึบขึ้นมา
ฮั่วเฉินจอมทึ่ม แค่กลับไปกับพวกเขาที่เบส ฟื้นความทรงจำได้ ก็จะกลายเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ผู้คนเคารพนับถือแล้ว ทำไมยังต้องมารอเธออยู่ที่นี่อีก
ระบบเห็นฮั่วเฉินไม่ยอมกลับไปฟื้นความทรงจำก็ร้อนใจ ถึงกับด่าว่าเขาเป็นพวกหัวใจมีแต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ
“โฮสต์ รอดูอีกสักสองสามวันเถอะ บางทีถึงตอนนั้นฮั่วเฉินอาจยอมแพ้แล้วกลับไปเองก็ได้”
หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ในร่างลูกแมวน้อยสะบัดหาง “อื้ม ๆ”
ระบบคิดว่าฮั่วเฉินคงจากไปเองหลังรออยู่ไม่กี่วัน แต่ใครจะคิดว่าเวลาผ่านไปครบหนึ่งสัปดาห์แล้ว เขาก็ยังไม่ยอมออกห่างจากบ้านหลังนั้นแม้แต่ก้าวเดียว แถมยังบังคับให้รองแม่ทัพกับคนอื่น ๆ กลับไปอีก ทั้งยังสร้างม่านพลังกั้นไว้รอบบ้าน ไม่ให้ใครเข้าไปได้
ไม่กินไม่ดื่ม ไม่นอน ไม่พัก
คราวนี้หยุนเสวี่ยเอ๋อร์ร้อนใจ เธอเดินวนไปมาบนพื้นอย่างกระวนกระวาย กลัวว่าร่างกายที่เพิ่งฟื้นตัวของฮั่วเฉินจะทนไม่ไหว