ลั่วชิงถูกบีบให้เผยความดุร้ายที่ไม่เคยมีมาก่อนเมื่อจนตรอก เขาคว้าโน้ตบุ๊กสำหรับเล่นเกมขึ้นมา ฟาดใส่หัวร่างกลายพันธุ์เต็มแรง
ร่างกลายพันธุ์ยกแขนขึ้นปัดป้องตามสัญชาตญาณ แต่กรงเล็บที่เหวี่ยงออกไปกลับถูกพลังลึกลับเบี่ยงทิศทางกลางคัน ก่อนจะกระแทกเข้ากับวงกบประตูข้าง ๆ
เสียงทึบดังปัง! มุมแข็งหนาของโน้ตบุ๊กฟาดเข้าที่หัวร่างกลายพันธุ์อย่างแรง จนเกิดรอยบุ๋มขึ้นมาทันที
แต่ร่างกลายพันธุ์มีพลังชีวิตแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แม้การโจมตีครั้งนี้จะทำให้สภาพของมันทรุดลง แต่ก็ยังฆ่ามันไม่สำเร็จ
“โฮก!”
ร่างกลายพันธุ์พยายามโต้กลับ ทว่ากรงเล็บกระดูกที่มันเหวี่ยงออกมาก็พบกับเหตุการณ์เดิมอีกครั้งในไม่ช้า
สมองของมันแทบจะสูญสิ้นไปแล้วหลังการกลายพันธุ์ จึงไม่มีทางคิดหาวิธีรับมือได้
สุดท้าย เมื่อถูกลั่วชิงฟาดเป็นครั้งที่สาม กะโหลกของมันก็แตกละเอียด สมองกระจาย ร่างกลายพันธุ์อ่อนยวบล้มลงกับพื้น
“ฮ่า... ฮ่า...”
ลั่วชิงหอบหายใจอย่างหนัก อะดรีนาลีนเข้มข้นในกระแสเลือดทำให้เขาไม่สนใจกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศ
เขาเหลือบมองโน้ตบุ๊กที่หน้าจอแตกและแทบพังเป็นชิ้น ๆ ก่อนโยนมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ พักฟื้นกำลังพลางยิ้มขื่น
“ไม่คิดเลยว่าวันเดียวจะเสียของวิเศษไปถึงสองชิ้น ยังดีที่สัตว์ประหลาดนี่ตายแล้ว ตอนนี้ผมปลอดภัยชั่วคราว”
“นายท่าน ฉันต้องเตือนว่า ร่างกลายพันธุ์ตัวนั้นยังไม่ตายค่ะ”
เสียงไร้อารมณ์ของโซเฟียดังขึ้น
“อะไรนะ!”
ลั่วชิงสะดุ้งโหยง รีบถามว่า
“เป็นไปได้ยังไง ผมทุบหัวมันแตกแล้ว ต่อให้เป็นซอมบี้ ป่านนี้ก็ควรตายไปแล้ว!”
“นายท่าน ร่างกลายพันธุ์ไม่ใช่ซอมบี้อย่างที่คุณพูดถึง หากต้องการฆ่าพวกมันให้สิ้นซาก จำเป็นต้องทำลายผลึกพลังในมิติย่อยที่อยู่ภายในร่าง
ร่างกลายพันธุ์ระดับต่ำแบบนี้จะก่อแก่นโลหิตขึ้นภายในร่างค่ะ
ตอนนี้นายท่านแค่ทุบหัวมันแตก ทำให้ประสาทสัมผัสส่วนใหญ่ใช้การไม่ได้ แต่หากมีสิ่งแปลกปลอมสัมผัสตัว มันจะโจมตีทันที!”
คำอธิบายของโซเฟียทำให้ลั่วชิงอดหวาดหวั่นไม่ได้ ยิ่งร่างกลายพันธุ์ฆ่ายากเท่าไร สถานการณ์ของผู้รอดชีวิตในวันข้างหน้าก็ยิ่งยากลำบากเท่านั้น
เพื่อยืนยันว่าข้อมูลของโซเฟียถูกต้อง ลั่วชิงจึงเริ่มทดลองทันที
เขาหยิบไม้กวาดในหอพักขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ยื่นไปทางหน้าอกของร่างกลายพันธุ์ไร้หัวที่อยู่นอกประตู
“กร๊อบ!”
เป็นอย่างที่คิด ทันทีที่ไม้กวาดพลาสติกแตะหน้าอกของร่างกลายพันธุ์ แขนทั้งสองข้างของมันก็รวบเข้าหากันอย่างฉับพลัน บิดก้านพลาสติกเปราะบางจนแตกละเอียดในพริบตา!
“โซเฟีย แก่นโลหิตของร่างกลายพันธุ์พวกนี้อยู่ตรงไหน”
ลั่วชิงไม่คิดจะถูกขังตายอยู่ในหอพัก เขาต้องฆ่าร่างกลายพันธุ์ตัวนี้ให้สิ้นซาก
“แก่นโลหิตของร่างกลายพันธุ์ระดับต่ำส่วนใหญ่อยู่ในหัวใจ แต่หลังจากกลายพันธุ์ครั้งที่สองแล้ว แก่นโลหิตจะซ่อนอยู่ในตำแหน่งใดก็ได้ทั่วร่างแบบสุ่มค่ะ”
“อยู่ตรงหัวใจสินะ เข้าใจแล้ว!”
ลั่วชิงหรี่ตาลง เร่งพลังจิตให้เกาะติดข้อเท้าของร่างกลายพันธุ์ไร้หัว แล้วลากมันไปไว้ด้านข้าง
เขาเดินออกจากหอพัก ตรงไปยังห้องน้ำทางขวามือ กวาดตามองเพียงครั้งเดียวก็เล็งไปยังไม้ถูพื้นที่พิงอยู่ข้างกำแพง
ลั่วชิงคว้าไม้ถูพื้นมาเหยียบสุดแรง ด้ามไม้หักดังกร๊อบ ปลายที่หักกลายเป็นเสี้ยนแหลมคมดูน่ากลัว
เขาถือด้ามไม้ถูพื้นที่ตอนนี้กลายเป็นหอกสั้น เดินกลับไปหน้าหอพักก้าวยาว ๆ แล้วยกมันขึ้นแทงใส่หน้าอกของร่างกลายพันธุ์
กลัวว่ากำลังของตัวเองจะไม่พอ เขาจึงเสริมพลังจิตเข้าไปในด้ามไม้ด้วย!
ฉึก! เสี้ยนไม้แหลมแทงทะลุหน้าอกของร่างกลายพันธุ์ มันกระตุกอย่างรุนแรงทันที
“แกกลายพันธุ์นักใช่ไหม ตายซะ!”
ลั่วชิงแสดงสีหน้าเหี้ยมเกรียม กำด้ามไม้ถูพื้นแล้วบิดอย่างแรง ไม่นานร่างนั้นก็แน่นิ่งสนิท
“ในที่สุดก็ตายสักที!”
ลั่วชิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ดึงด้ามไม้ออกมาโยนทิ้ง แล้วตั้งใจจะพัก
แต่โซเฟียกลับเร่งเขาในจังหวะนั้น
“นายท่าน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาพัก แก่นโลหิตเป็นผลึกพลังงานชนิดหนึ่ง สามารถสกัดเป็นแต้มวิวัฒนาการได้ รีบเก็บรวบรวมเถอะค่ะ!”
“เดี๋ยวก่อน หมายถึงให้ผมล้วงมือเข้าไปงั้นเหรอ”
ลั่วชิงมองรูเลือดที่หน้าอกของร่างกลายพันธุ์ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“แน่นอนว่าห้ามใช้มือเปล่าค่ะ เลือดของร่างกลายพันธุ์มีฤทธิ์ปนเปื้อน หากสัมผัสในปริมาณมากอาจทำให้เกิดการกลายพันธุ์ได้
อีกอย่าง นายท่านไม่สามารถใช้พลังงานจากแก่นโลหิตได้โดยตรง ต้องให้ฉันสกัดก่อนค่ะ”
ระหว่างที่พูด รูขุมขนบนมือขวาของลั่วชิงก็ปล่อยเม็ดโลหะสีน้ำเงินเข้มออกมาจำนวนมาก พริบตาเดียว เม็ดโลหะเหล่านั้นก็รวมตัวเป็นถุงมือบาง ๆ คลุมฝ่ามือของเขา
“แบบนี้ก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไรหรอก”
สีหน้าของลั่วชิงไม่ได้ดีขึ้นสักนิด แต่เขาก็รู้ว่าแก่นโลหิตของร่างกลายพันธุ์เป็นหนทางเดียวในตอนนี้ที่จะใช้เพิ่มระดับพลังจิตได้
ดังนั้นเขาจึงฝืนความคลื่นไส้ ยื่นมือขวาเข้าไปในหน้าอกของร่างกลายพันธุ์
ให้ตายสิ สัมผัสบ้า ๆ นี่! แก่นโลหิตนี่อย่าทำให้ผมผิดหวังก็แล้วกัน!
ครู่ต่อมา ลั่วชิงคลำพบก้อนแข็งคล้ายหิน เขาล้วงมันออกมาดู พบว่าเป็นผลึกสีเลือดขนาดเท่าลูกตามังกร โปร่งใสทั่วทั้งก้อน
พื้นผิวของผลึกไม่เรียบ แต่โดยรวมมีรูปร่างคล้ายทรงกลม
“นายท่าน กำแก่นโลหิตไว้ให้แน่นค่ะ ฉันจะเริ่มสกัดเดี๋ยวนี้!”
ลั่วชิงทำตามทันที จากนั้นก็รู้สึกว่าฝ่ามือขวาเริ่มร้อนขึ้น
เวลาผ่านไปเต็มหนึ่งนาที ความร้อนนี้จึงค่อย ๆ จางหาย
ลั่วชิงแบมือออกดู ผลึกสีเลือดที่เคยอยู่ในมือกลายเป็นกองเศษเลือดแห้ง ส่งกลิ่นเหม็นฉุนออกมา
โชคดีที่ถุงมือที่โซเฟียสร้างขึ้นไม่เปื้อนสิ่งสกปรก ลั่วชิงสะบัดมือเบา ๆ ฝ่ามือก็กลับมาสะอาดอีกครั้ง
“นายท่าน แก่นโลหิตก้อนนี้มีคุณภาพดี คุณได้รับแต้มวิวัฒนาการ 1 แต้ม ต้องการใช้ทันทีไหมคะ”
“โซเฟีย แต้มวิวัฒนาการ 1 แต้มใช้เพิ่มระดับอะไรได้บ้าง”
ตอนนี้ลั่วชิงกระหายพลังอย่างยิ่ง จึงรีบถาม
“กฎการเพิ่มระดับของทั้งสี่รายการเหมือนกันค่ะ จากระดับ 0 เป็นระดับ 1 ต้องใช้แต้มวิวัฒนาการ 1 แต้ม จากระดับ 1 เป็นระดับ 2 ต้องใช้ 10 แต้ม ระดับต่อ ๆ ไปก็เพิ่มขึ้นตามลำดับค่ะ”
“หมายความว่าตอนนี้ผมอัปเกรดแก่นพลังจิตไม่ได้ แต่อีกสามอย่างเพิ่มระดับได้หมด!”
ลั่วชิงพยักหน้า ก่อนตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
“อัปเกรดมหภาคเป็นระดับ 1 ก่อน! ระยะห่างแค่สามเมตรกว่า ๆ สั้นเกินไป!”
“กำลังใช้แต้มวิวัฒนาการ...”
“อึก...”
ลั่วชิงรู้สึกปวดหนึบในสมองขึ้นมาทันที แต่โชคดีที่ไม่กี่วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดซึ่งไม่ได้รุนแรงนักก็หายไปอย่างรวดเร็ว
เขารีบทดลองดู แล้วพบว่าระยะเกาะติดสูงสุดของพลังจิตเพิ่มเป็น 10 เมตรจริง ๆ
นอกจากนี้ พื้นที่เกาะติดสูงสุดของพลังจิตยังขยายจากขนาดเท่าฝ่ามือเป็นขนาดเท่ากะละมัง!
ระยะ 10 เมตรช่วยให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นได้บ้าง แต่เมื่อแก่นพลังจิตยังไม่ได้เพิ่มระดับ ขีดจำกัดพลังจิตของเขาก็ยังอยู่ที่ 33 กิโลกรัม
พลังเท่านี้ก็แค่ทำให้ลั่วชิงมีมือเพิ่มขึ้นมาอีกข้าง ไม่มากพอจะบดขยี้ร่างกลายพันธุ์ได้เลย
“ต้องรีบรวบรวมแต้มวิวัฒนาการให้ครบ 10 แต้ม แล้วเพิ่มแก่นพลังจิตเป็นระดับ 2 ให้ได้ แบบนั้นผมถึงจะใช้พลังเอาชนะทุกอย่างได้!”
ลั่วชิงไม่ใช่ไม่กลัวร่างกลายพันธุ์ที่เห็นแล้วชวนคลื่นไส้และดุร้ายพวกนั้น แต่เขารู้ดีกว่าว่าหากไม่ฉวยโอกาสเพิ่มความแข็งแกร่ง ก่อนที่ร่างกลายพันธุ์เหล่านี้จะปรับตัวเข้ากับร่างกายได้ วันข้างหน้าก็มีแต่ทางตายเท่านั้น!