“หอพักตึกนี้แทบทั้งหมดเรียนสาขาเดียวกับฉัน นอกจากฉันแล้ว น่าจะมีนักศึกษาเหลืออยู่ไม่กี่คน ตามทางเดินก็มีแค่ร่างกลายพันธุ์ตัวเมื่อกี้ตัวเดียว
แต่ในโถงหอพักกลับมีร่างกลายพันธุ์รวมตัวกันอย่างน้อยสิบกว่าตัว ถ้าต้องสู้พร้อมกัน ฉันคงถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ แน่!”
หลังจากสำรวจอยู่พักหนึ่ง ลั่วชิงก็พอจะรู้สถานการณ์ภายในหอพักของตัวเองแล้ว
ข้างในตึกโดยพื้นฐานยังปลอดภัย แต่ทางออกเพียงทางเดียวกลับถูกพวกร่างกลายพันธุ์จำนวนมากปิดล้อมไว้
“ต้องหาทางล่อพวกมันขึ้นมาทีละตัวแล้วฆ่าทิ้ง และจะใช้แต่กำลังเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นทั้งแรงกายและพลังจิตของฉันคงไม่พอแน่!”
ลั่วชิงรู้ดีว่าเรี่ยวแรงของตัวเองอยู่ในระดับคนธรรมดา หากไม่ใช้เทคนิค อย่างมากก็ฆ่าร่างกลายพันธุ์ได้แค่สามตัวก่อนหมดแรง
นอกจากนี้ พลังจิตของเขาก็มีไม่มาก ก่อนหน้านี้แค่ต้านกรงเล็บของร่างกลายพันธุ์ตัวนั้น ก็ใช้ไปทีเดียวถึง 30 เปอร์เซ็นต์แล้ว
“ตอนนี้อาวุธที่พอใช้ได้มีแค่ขวานดับเพลิง ลองเคลือบพลังจิตลงไปก่อนแล้วกัน”
ลั่วชิงมองขวานดับเพลิงสีแดงในมือ ตั้งสมาธิแล้วถ่ายพลังจิตลงไปบนด้ามขวาน
วินาทีถัดมา ขวานดับเพลิงก็เริ่มหมุนกลางอากาศ ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นวงเงาขวาน
แต่สถานการณ์ดี ๆ อยู่ได้ไม่นาน ผ่านไปไม่กี่วินาที เงาขวานก็สั่นไหวเล็กน้อย ควบคุมไม่ได้อีกต่อไป
เหงื่อผุดบนหน้าผากของลั่วชิง เขารีบหยุดมันด้วยตัวเอง ก่อนยื่นมือไปคว้าด้ามขวานไว้
“ไม่ได้ ถ้าควบคุมขวานดับเพลิงด้วยวิธีนี้ ฉันต้องกระตุ้นพลังจิตอยู่ตลอด เปลืองเกินไป
คงฆ่าร่างกลายพันธุ์ได้แค่ตัวเดียว พลังจิตก็หมดแล้ว แถ้พลาดขึ้นมา ฉันไม่มีโอกาสครั้งที่สองแน่!”
ลั่วชิงขมวดคิ้วเดินไปริมระเบียง ย่อตัวลงจนเห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง แล้วคอยสังเกตการเคลื่อนไหวของร่างกลายพันธุ์บนถนนใหญ่
แม้ไม่มีเป้าหมาย พวกมันก็ยังเดินวนไปมาไม่หยุด
ลั่วชิงสังเกตอย่างละเอียดแล้วพบว่า ไม่มีร่างกลายพันธุ์สองตัวไหนเหมือนกันทุกประการ
ลักษณะเด่นที่มีร่วมกันเพียงไม่กี่อย่างก็คือ แขนขาของพวกมันไม่ประสานกันอย่างรุนแรง เพราะระดับการกลายพันธุ์แตกต่างกัน
อย่างเช่น ร่างกลายพันธุ์บางตัวมีแขนขวาใหญ่เท่าต้นขา แต่แขนซ้ายกลับผอมกว่าปกติเพราะมีกระดูกงอกแหลมขึ้นมา
บางตัวถึงกับมีขาทั้งสองข้างที่ไม่เพียงหนาบางต่างกัน แต่ยังยาวสั้นไม่เท่ากันด้วย
ทำให้ร่างกลายพันธุ์ทุกตัวเดินโซเซ วิ่งได้ไม่เร็ว
แต่ลั่วชิงรู้จากโซเฟียแล้วว่า นี่เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
พวกมันกำลังปรับตัว และแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ!
“เอ๊ะ? คิดออกแล้ว! ทำไมไม่ใช้จุดอ่อนของพวกมันเล่นงานพวกมันล่ะ!”
ลั่วชิงเกิดความคิดฉับพลัน นึกกลยุทธ์ล่าที่เหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้ที่สุดออกมา
หลังจำลองแผนในหัวหลายรอบ ลั่วชิงก็ไม่ลังเลอีก เขาหยิบขวดโหลต่าง ๆ บนระเบียงแล้วขว้างลงไปบนถนนใหญ่
เสียง “เพล้ง ๆ” ดังขึ้นทันที ดึงความสนใจของร่างกลายพันธุ์ในโถงหอพัก พวกมันส่วนใหญ่เหยียบเศษแก้วที่กระจายเต็มพื้น พุ่งออกมาถึงถนนลาดยางหน้าโถง
เมื่อเห็นเช่นนั้น ลั่วชิงก็หันกลับไปยังทางเดินชั้นสอง ใช้พลังจิตควบคุมขวดเครื่องดื่มเปล่าให้กระแทกบันไดชั้นหนึ่ง เกิดเสียงดังแผ่ว ๆ
ร่างกลายพันธุ์สามตัวที่เดินวนอยู่ใกล้ทางเดินถูกล่อเข้ามาทันที พวกมันเริ่มเดินขึ้นบันไดตามเสียง
ลั่วชิงควบคุมขวดเครื่องดื่มล่อพวกมันเข้าไปในห้องพักห้องหนึ่งบนชั้นสองทีละตัว จากนั้นจึงควบคุมขวดอีกใบ เคาะส่งเสียงเบา ๆ ในระยะที่พอเหมาะ ล่อร่างกลายพันธุ์ตัวที่ตามหลังขึ้นไปชั้นบนต่อ
ก่อนลงมือ ลั่วชิงสำรวจแล้วว่าชั้นสอง ชั้นสาม และชั้นสี่ไม่มีผู้รอดชีวิตอยู่
ห้องพักที่ไร้เจ้าของพวกนี้คือพื้นที่แบ่งแยกร่างกลายพันธุ์ให้จัดการทีละตัวได้อย่างเหมาะเจาะ!
ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ลั่วชิงล่อร่างกลายพันธุ์ตัวหนึ่งขึ้นไปถึงชั้นสามได้สำเร็จ แล้วทำให้มันเข้าไปในห้องพักฝั่งตรงข้าม
“ฮู่ว... หนีไม่พ้นหรอก! ถ้าอยากรอดก็มีแต่ต้องสู้!”
ลั่วชิงหลบอยู่หลังประตูเหล็ก สูดหายใจลึก ๆ เพื่อเรียกความกล้าให้ตัวเอง
สิ้นเสียงพูด แววตาของเขาก็แน่วแน่ขึ้นทันที เขายื่นมือผลักประตูเหล็กออก แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังโถงห้องพักฝั่งตรงข้าม
เสียงฝีเท้าดึงความสนใจของร่างกลายพันธุ์ทันที เจ้าตัวน่าขยะแขยงหันขวับ พอเห็นลั่วชิงก็ส่งเสียงคำรามอย่างตื่นเต้น แล้วโซเซพุ่งเข้าใส่เขา
หลังข้ามประตูเหล็กของห้องพักฝั่งตรงข้าม ลั่วชิงก็ยืนนิ่งไม่ขยับ มือทั้งสองกำขวานดับเพลิงแน่น รอให้ร่างกลายพันธุ์เข้ามาใกล้
10 เมตร... 9 เมตร... 8 เมตร... 5 เมตร!
ร่างกลายพันธุ์เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นคาวเลือดจากตัวมันพุ่งเข้าจมูกลั่วชิง
แต่ลั่วชิงยังไม่ขยับแม้แต่น้อย สายตาของเขาถึงกับละจากร่างกลายพันธุ์ ไปจับจ้องพื้น!
4 เมตร!
ตอนนี้แหละ!
ลั่วชิงเบิกตากว้าง ขณะที่ร่างกลายพันธุ์ยกเท้าขึ้น เขาก็กระตุ้นพลังจิต กระชากขาขวาของมันอย่างแรง
การกระชากครั้งนี้ทำลายสมดุลที่แทบไม่มีอยู่แล้วของร่างกลายพันธุ์โดยตรง มันล้มคว่ำลงกับพื้นดัง “โครม”
แรงเฉื่อยทำให้มันไถลไปสองเมตร ลั่วชิงก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ระยะโจมตีถึงตัวพอดี
“ตายซะ!”
ลั่วชิงกระตุ้นพลังจิตอีกครั้ง กดหัวร่างกลายพันธุ์ไว้ไม่ให้ดิ้น
วินาทีถัดมา เขาฟาดขวานดับเพลิงลงอย่างแรง จามเข้าไปกลางท้ายทอยของร่างกลายพันธุ์ ก่อนงัดขึ้นอย่างรวดเร็ว
สมองถูกทำลาย ร่างกลายพันธุ์ตัวนี้ก็หยุดดิ้นทันที
แต่ลั่วชิงรู้ว่ามันยังไม่ตายสนิท เขาจึงทำซ้ำวิธีเดิม ใช้ด้ามไม้ถูพื้นแทงทะลุหัวใจด้านหลัง แล้วควักแก่นโลหิตออกมา
“ได้แต้มวิวัฒนาการมาอีกแต้มแล้ว!”
ลั่วชิงยังไม่รีบให้โซเฟียหลอมแก่นโลหิต เขาเก็บมันใส่กระเป๋า จัดการศพให้เรียบร้อย แล้วเตรียมเริ่มล่ารอบต่อไป
อย่างไรเสีย การล่ารอบนี้เขากระตุ้นพลังจิตแค่สองครั้ง แต่ละครั้งก็ใช้เวลาไม่นาน การโจมตีถึงตายมีเพียงขวานฟาดครั้งนั้นครั้งเดียว
ไม่ว่าจะพลังจิตหรือเรี่ยวแรง ก็เสียไปเพียงเล็กน้อย
“กลยุทธ์เกี่ยวขาใช้ได้ผล ต่อไปก็ถึงเวลาล่าแล้ว!”
หลังฆ่าร่างกลายพันธุ์ตัวนี้สำเร็จ ความมั่นใจของลั่วชิงก็เพิ่มขึ้นมาก จิตสังหารฉายชัดในดวงตา
ตอนนี้เขาต่างหากที่เป็นผู้ล่า!
......
ในเวลาเดียวกัน บนดาดฟ้าของตึกเดียวกัน ซูหมิงเยว่กำลังถือผลึกสีขาว นั่งขัดสมาธิประสานมุทรา ดูดซับพลังงานจากผลึก
“ดีจริง สมกับเป็นผลึกต้นกำเนิด พลังพิเศษมิติของฉันขึ้นถึงระดับ 2 แล้ว!
ขอแค่ดูดซับมันจนหมด พลังพิเศษมิติของฉันก็จะเพิ่มขึ้นถึงระดับ 3 เป็นอย่างน้อย!
ถึงตอนนั้น ไม่เพียงขนาดมิติจะเพิ่มขึ้น 10 เท่า ระยะเก็บและนำออกกับน้ำหนักที่เก็บหรือนำออกได้ในแต่ละครั้งก็เพิ่มขึ้น 10 เท่าด้วย!”
แววตาของซูหมิงเยว่เป็นประกายตื่นเต้น มุมปากอดยกขึ้นไม่ได้
แต่ไม่นานนัก เธอก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมา แววตาพลันดุดัน น้ำเสียงเย็นเยียบ
“จี้ฉือหย่วน ฮั่วเชี่ยน ใกล้ถึงเวลาแล้ว! ชาตินี้ฉันจะคืนความเจ็บปวดที่พวกแกมอบให้ฉันเป็นสิบเท่า!”
พลังงานจากมิติย่อยไม่เพียงนำมาซึ่งมลพิษ แต่ยังทำให้มนุษย์ผู้รอดชีวิตที่มีพรสวรรค์บางส่วนตื่นพลังเหนือธรรมชาติ จนได้รับพลังพิเศษหลากหลายรูปแบบ
แต่ถึงจะอยู่ในหมู่ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ ซูหมิงเยว่ก็ยังเป็นคนพิเศษที่สุด!