ลู่ชู่เซี่ยมองกระดาษบาง ๆ ไม่กี่แผ่นในมือด้วยความตกตะลึง
ฮุยหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ก็เป็นบริษัทบันเทิงขนาดกลางแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าข้อมูลนักร้องที่เซ็นสัญญากับบริษัททั้งหมดจะเขียนลงกระดาษได้แค่ไม่กี่แผ่น
ถังหลินหลินดูเหมือนจะอ่านความสงสัยของลู่ชู่เซี่ยออก จึงอธิบายเสียงเบา “พี่เซี่ย ประธานเจียงไม่อยากเดินตามแนวทางของบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ทั้งสี่ เขาเซ็นสัญญาเฉพาะกับคนที่มีแนวคิดตรงกันและมีฝีมือจริง ๆ ศิลปินในสังกัดเลยมีไม่มากค่ะ”
“อย่างนี้นี่เอง” ลู่ชู่เซี่ยกวาดตามองเอกสาร ชื่อแรกที่เห็นคือข่งชินหยางนักร้องหนุ่ม เธอเงยหน้าถาม “เขาไม่ได้ไปออกรายการวาไรตี้นักร้องตัวจริงเหรอ ช่วงนี้มีเวลาว่างด้วยเหรอ?”
“เฮ้อ หลังจากพี่หยางได้ที่หนึ่งในรายการนักร้องตัวจริง ผู้จัดการของเขาก็คิดจะมาขอเพลงจากพี่อีก แต่พี่หยางปฏิเสธค่ะ” สีหน้าและน้ำเสียงของถังหลินหลินดูซับซ้อนอยู่ไม่น้อย
ลู่ชู่เซี่ยสงสัยขึ้นมา “อ้าว ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ?”
“เรื่องนี้ฉันได้ยินมาทีหลังนะคะ ไม่รับประกันว่าจริงทั้งหมด”
“ไม่เป็นไร เล่ามาเถอะ”
“พี่หยางร้องเพลงที่อยากใช้ชิงตำแหน่งราชาเพลงในรายการตอนหน้า แต่กลับได้แค่อันดับห้า ผู้จัดการของเขาเลยบ่นว่าถ้าขอเพลงจากพี่อีกสักเพลง ผลงานคงไม่ออกมาแย่ขนาดนี้
แต่พี่หยางบอกว่าพี่เองก็กำลังเตรียมตัวแข่ง เขาไม่อยากให้เรื่องของตัวเองส่งผลกระทบกับพี่ ถ้าคำขอของเขาทำให้การแข่งขันของพี่เสียหาย แล้วพี่มองเขาไม่ดีขึ้นมา คราวหน้าก็คงยิ่งขอเพลงยากกว่าเดิมค่ะ”