ลู่ชู่เซี่ยหยิบกระดาษกับปากกาที่วางอยู่ข้าง ๆ มานั่งก้มหน้าเขียนโน้ตเพลง
เพิ่งเขียนชื่อเพลงเสร็จ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก เจียงเซี่ยวเกอเดินเข้ามา “ฉันไม่รู้เลยว่าเธอมาแล้ว รีบบอกมาสิว่ามีวิธีไหนทำให้ยายแก่นั่นหัวเสียได้บ้าง”
หลานจิ่นเฉินหันมามองทันที ไม่ค่อยชอบหมอนี่ที่ทำตัวหยาบคายเอาเสียเลย สายตาจึงฉายแววพินิจพิจารณา
ลู่ชู่เซี่ยรีบพูดปลอบ “รุ่นพี่เล่นของรุ่นพี่ไปเถอะ นี่เจ้านายฉัน” จากนั้นก็หันไปบอกเจียงเซี่ยวเกอ “เลิ่งอวิ๋นกับจิงไป๋ไม่ใช่บอกว่าเพลงที่เราร้องมัน ‘บ้านนอก’ เหรอ งั้นฉันจะจัดเพลง ‘บ้านนอก’ ให้พวกเขาอีกเยอะ ๆ เลย”
“อ้อ” หลานจิ่นเฉินเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนไม่ดี ก็หันกลับไปเล่นเกมต่อ
เจียงเซี่ยวเกอตาเป็นประกาย ร้องชมติด ๆ กัน “ดีเลย ไอเดียนี้ดีมาก ในเมื่อพวกนั้นเกลียดเพลง ‘บ้านนอก’ คราวนี้ก็ทำให้ฟังจนเอียนไปเลย”
“นั่นแหละที่ฉันคิด”
“เธอเขียนเพลงแบบนี้ไว้กี่เพลง?”
“ก็แล้วแต่นายอยากร้องเดี่ยวหรือร้องคู่”
“เอาหมดเลย ถ้าเธอมีของก็จัดมา”
ลู่ชู่เซี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบตกลง “ได้ แต่นายรอก่อนนะ ไปเล่นกับรุ่นพี่ฉันทางโน้นสักพัก ฉันจะเขียนโน้ตเพลงออกมาให้ ตอนหลังอาจมีนักร้องมาอีกสองสามคน”
“ได้ เธอตั้งใจเขียนล่ะ”
เจียงเซี่ยวเกอนั่งลงข้างหลานจิ่นเฉินอย่างตื่นเต้น พอถึงตอนนั้นถึงค่อยนึกขึ้นได้
ตกลงใครเป็นเจ้านายกันแน่ ทำไมทำเหมือนกำลังหลอกเด็กอยู่เลย?