เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายจางหายไป ผู้ชมในฮอลล์ทุกคนต่างหน้าแดงก่ำ หายใจหอบไม่เป็นจังหวะ
ผ่านไปกว่าสิบวินาที ทุกคนถึงค่อยกลับไปนั่งที่
เผยไห่ฟานโน้มตัวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงหอบหายใจดังผ่านไมโครโฟนออกมา «ทุกทีราชาเพลงอย่างกู้เป็นคนพูดก่อนตลอด ครั้งนี้ในที่สุดฉันก็แย่งพูดก่อนนายได้แล้ว»
ฮ่า ๆ!
ผู้ชมพากันหัวเราะออกมา
ไม่คิดเลยว่าเผยไห่ฟานที่ปกติวางตัวสุขุมมาตลอด จะสุขุมไม่ไหวเหมือนกัน
กู้ลานจือหอบหายใจพลางใช้นิ้วชี้เขาเบา ๆ «ดีมาก ฉันจำแกไว้แล้ว»
พรืด!
ผู้ชมระเบิดเสียงหัวเราะกันอีกรอบ แต่ละคนกุมท้องแทบตาย กล้ามเนื้อบนใบหน้าใกล้จะเกร็งค้างเพราะหัวเราะมากเกินไป
เผยไห่ฟานชูนิ้วโป้งให้คนทั้งสองบนเวที «สุดยอด เพลงนี้มีพลังจริง ๆ ถึงกับทำให้ตาแก่อย่างฉันที่อายุห้าสิบกว่าโยกตามได้ ถ้าไม่ติดโต๊ะตรงหน้า ฉันคงกระโดดเต้นไปกับคนดูแล้ว»
ลู่ชู่เซี่ยยิ้มพลางพูดว่า «ดูท่าฮอลล์บันทึกรายการจะยังไม่กว้างพอ เลยจำกัดฝีมือของอาจารย์เผยสินะคะ»
«ฮ่า ๆ เธอนี่พูดเป็นนะ» กู้ลานจือเพิ่งหายใจเป็นปกติ ก็ถูกแหย่จนหัวเราะอีกครั้ง «พูดจริง ๆ นะ หลายปีมานี้ฉันไม่เคยเห็นเฒ่าเผยโยกสุดเหวี่ยงขนาดนี้มาก่อน»
อันฮุยก็พลอยแซวไปด้วย «ฉันก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน»
«เอาละ กลับเข้าเรื่องกัน เพลงนี้เรียบเรียงได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ การใส่เครื่องดนตรีพื้นบ้านเข้ามายิ่งช่วยเติมเต็มให้เพลงสมบูรณ์แบบ แถมยังเป็นเพลงที่ใช้บันไดเสียงห้าเสียงแท้ ๆ ชื่อเพลงตั้งได้ตรงเป๊ะ นี่แหละกลิ่นอายดนตรีพื้นบ้านของจริง» เผยไห่ฟานรีบดึงบทสนทนากลับเข้าเรื่อง ก่อนเอ่ยชมจากใจ