เสียงเครื่องสายคลอรับกับเสียงประสานเปียโนเรียบง่าย บรรยากาศอึดอัดปนลึกซึ้งจึงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
“รู้อย่างนี้แต่แรกว่าเธอเป็นแค่นกที่โผบิน
หลังโอบกอดกัน ในมือกลับเหลือเพียงขนนก
ตอนนั้นแล้วเธอจะเสียเวลาไปทำไม
ทั้งกาแฟและกุหลาบมากมายที่เอามารบกวนกัน”
กู้ลานจือกับเผยไห่ฟานขมวดคิ้วแน่น เพลงนี้เริ่มต้นด้วยคีย์ต่ำมาก ต่ำจนเป็นเสียงต่ำสุดของผู้หญิง แถมการเรียบเรียงดนตรียังชวนอึดอัดผิดปกติ ให้ความรู้สึกราวกับกำลังดิ้นรนอย่างยากลำบากอยู่ในสถานการณ์คับขัน หรือแม้แต่ในนรก
เลิ่งอวิ๋นกับจิงไป๋กอดอก ยืนมองดูเรื่องสนุกด้วยสีหน้าเหมือนกำลังรอดูอะไรบางอย่าง
หลายคนในห้องพักเริ่มแอบดีใจอยู่ในใจ หรือว่าเธอจะพลาดแล้ว? โชว์ความสามารถในการร้องเพลงงั้นเหรอ อืม โชว์ว่าเสียงร้องจะต่ำได้แค่ไหนสินะ? น่าเสียดาย ยุคนี้วงการเพลงจีนวัดกันที่ใครร้องเสียงสูงได้มากกว่า
บนเวที ลู่ชู่เซี่ยก้มตาลง ร้องเพลงอย่างตั้งใจ จู่ ๆ เสียงดนตรีก็หยุดชะงัก เสียงร้องพลันเปลี่ยนเป็นกังวานสูง กู้ลานจือถึงกับตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“หัวใจเต้นหนึ่งครั้ง ความรักก็เริ่มทรมาน
ทุกนาที ทุกวินาที
ไฟลุกโชน เผาจนเป็นเถ้าถ่านคงจะดี
จะได้บอกความคิดถึงให้หยุดส่งเสียง”
เดิมทีข้อความในห้องไลฟ์ยังดูบางตา ทว่าชั่วพริบตาก็เต็มหน้าจอ
【เชี่ย เสียงสูงขนาดนี้ คนทั่วไปจะร้องได้จริงเหรอ?】
【ทรมานจริง ๆ นั่นแหละ แต่คนที่โดนทรมานคือพวกเรานี่แหละ】
【พระเจ้า ฉันฟังเสียงร้องของเธอแล้วอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก นึกว่าพอเข้าท่อนฮุกจะได้หายใจโล่ง ๆ ที่ไหนได้ เกือบส่งฉันไปเฝ้ายมบาล】