บ้านพักตากอากาศหลังที่ 58 ในหมู่บ้านโป๋หลิน
เสียงฝีเท้ารัวถี่ดังขึ้นเป็นชุด หลิงเฟย์เฟย์วิ่งลงมาจากชั้นบน ก่อนนั่งลงตรงข้ามหลิงอวี้อย่างหัวเสีย “พ่อคะ แฟนคลับของนังนั่นขุดเรื่องที่หนูแสดงเรื่องจักรพรรดินีบูเช็กเทียนออกมาแล้ว ตอนนี้มีคนสงสัยว่าตอนนั้นหนูแย่งบทของนังนั่นมา พ่อรีบให้ผู้กำกับเฉิงออกแถลงการณ์เลยค่ะ”
หลิงเยว่พูดกับโทรศัพท์อย่างไม่รีบร้อนว่า “พรุ่งนี้ค่อยไปคุยกันที่บริษัท”
เขาวางโทรศัพท์ลง แล้วมองลูกสาวอย่างเอ็นดู น้ำเสียงอ่อนโยน “เฟย์เฟย์ ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก แฟนคลับจะเดาก็เดาไป มีหลักฐานหรือไง?”
“ถึงพวกนั้นไม่มีหลักฐาน ก็ปล่อยให้คนชั้นต่ำพวกนั้นเดาส่งเดช ทำลายชื่อเสียงหนูไม่ได้หรอกนะคะ?”
“ถ้าลูกลงไปทะเลาะกับพวกเขาเอง แบบนั้นต่างหากถึงจะเสียศักดิ์ศรี พวกนั้นคู่ควรด้วยเหรอ? อีกอย่าง เพราะลู่ชู่เซี่ยโดนวางยา ตอนนี้ลูกก็กำลังตกเป็นเป้าสายตาของสังคมอยู่แล้ว ถ้ารีบออกมาพูดเร็วเกินไป คนจะรู้สึกว่าลูกกำลังร้อนตัว
ปล่อยให้พวกเขาเดากันให้เต็มที่ รอจนกระแสถูกปั่นจนถึงจุดสูงสุดแล้วค่อยพลิกสถานการณ์ ผลลัพธ์ถึงจะดีกว่า งานแจกลายเซ็นช่วงบ่ายพรุ่งนี้เป็นโอกาสเหมาะพอดี ค่อยชี้แจงตอนนักข่าวหรือแฟนคลับถาม ตอนนั้นทุกคนถึงจะรู้สึกว่าลูกถูกใส่ร้ายจริง ๆ และยิ่งสงสารลูกมากขึ้น ความเหนียวแน่นของแฟนคลับก็จะเพิ่มขึ้นด้วย”
“แต่ตอนนี้พ่อจะปล่อยให้หนูโดนพวกเขาคาดเดาและกล่าวหาแบบไม่มีมูลอย่างนี้จริง ๆ เหรอคะ?”