เขตที่พักอาศัยแห่งหนึ่งในตี้จิง ภายในบ้านหลังหนึ่ง
“นี่กี่โมงแล้ว ยังไม่ไปนอนอีกเหรอ?” ชายชราวัยหกสิบกว่า ถือแก้วนมไว้ในมือ มองชายหนุ่มที่กำลังจ้องแท็บเล็ตในห้องด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ชายหนุ่มสวมหูฟัง ตั้งใจจ้องแท็บเล็ต ไม่ได้ยินที่ชายชราพูดเลยสักนิด
ชายชราเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม
ราวกับรับรู้ว่ามีคนเข้ามา ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นทันที พอเห็นว่าเป็นใคร เขาก็รีบถอดหูฟังแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พ่อ อย่าเพิ่งบ่นผม ฟังเพลงนี้ก่อนเร็ว”
“รายการอะไรไร้สาระ ยังจะให้ฉันฟังอีก...” ชายชราบ่นพึมพำพลางมองภาพบนแท็บเล็ต “เพลงนี้ก็มีอะไรน่าสนใจอยู่ นี่มัน...ศิษย์เล็กของอาจารย์อาหลัวนี่?” พอเห็นหน้าคนร้องชัด ๆ เขาก็ถามอย่างไม่แน่ใจ
“ใช่ครับ ก็คือศิษย์น้องลู่นั่นแหละ จำได้ไหม เมื่อสี่ปีก่อนศิษย์น้องลู่ยืนกรานจะเซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิง จนอาจารย์อาหลัวโมโหแทบแย่ ใครจะคิดว่าศิษย์น้องลู่ที่หายเงียบไปตั้งสี่ปีกลับมาโด่งดังเปรี้ยงปร้างในรายการนี้” น้ำเสียงของชายหนุ่มแฝงความรู้สึกอันยากจะบรรยาย
“เปิดเสียงให้ดังกว่านี้หน่อย”
“ได้ครับ”
พ่อลูกทั้งสองฟังเสียงเพลงที่ดังออกมาจากแท็บเล็ต ก่อนจะสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ขอบตาของทั้งคู่แดงก่ำ
ชายชราพึมพำเสียงเบา “เด็กคนนี้...ใส่ใจจริง ๆ”
*
หอส่งสัญญาณสถานีโทรทัศน์ตี้จิง
“เพลงหนึ่งขับขาน ณ ไกเซี่ย ความระส่ำระสายแผ่ไพศาล เสียงเพลงฉู่ก้องรอบทิศ
กล้ำกลืนความเศร้า ลาท่าน ดื่มดาบ เลือดหยดลงจับเป็นน้ำค้างแข็ง