เซียวโม่โฉวแสดงท่าทีแข็งกร้าว จนอาฉุนไม่กล้าตำหนิฉินอิ่นอีก
อาฉุนเองก็คาดไม่ถึงว่าศิษย์น้องเล็กของตนจะสนิทสนมกับโม่โฉวเพียงชั่วพริบตา
ไม่เลว!
ศิษย์น้องเล็กไม่ธรรมดาจริง ๆ!
อาฉุนหยิบกล้องยาสูบออกมา พ่นควันเป็นวง รู้สึกไม่สะใจจึงหยิบขวดเหล้าออกมาจิบอีกคำ
ถึงได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง
ฉินอิ่นนั่งอยู่ข้างกายเซียวโม่โฉว ศิษย์พี่เองก็ลำบาก ในฐานะศิษย์น้อง เขาก็ควรพูดแทนศิษย์พี่สักหน่อย
"พี่สะใภ้อย่าได้โกรธไปเลย ศิษย์พี่อาฉุนต้องมีเหตุบังคับจนยากจะเอ่ยปากเป็นแน่"
"แล้วข้าเคยเห็นศิษย์พี่อาฉุนแหงนหน้ามองดวงดาวบนฟ้า ลอบปาดน้ำตาอยู่หลายครา ที่แน่ ๆ คือกำลังคิดถึงพี่สะใภ้"
คำพูดนี้ทำให้อาฉุนไม่สบอารมณ์ขึ้นมา
บนเขาไร้เทียมทาน เขาเจอศิษย์น้องเล็กไม่กี่ครั้ง ไอ้เด็กนี่พูดจาไร้สาระ ตนไปลอบปาดน้ำตาตั้งแต่เมื่อใดกัน
ลูกผู้ชายไม่หลั่งน้ำตาง่าย ๆ
ซ้ำยังเป็นจอมดาบนิทราผู้ยิ่งใหญ่เช่นเขา
เคยปาดน้ำตาเสียที่ไหน
แต่พอเห็นสีหน้าของเซียวโม่โฉวเปลี่ยนไป แววแห่งความยินดีปรากฏขึ้น อาฉุนก็ไม่ได้โต้แย้ง
"จริงหรือ?"
ฉินอิ่นยิ้ม "พี่สะใภ้ น้องชายจะหลอกท่านได้อย่างไร? ศิษย์พี่อาฉุน ท่านเป็นลูกผู้ชายอย่าลังเล หากคิดถึงก็พูดออกมาตรง ๆ เถิด พูดกับภรรยาตัวเองไม่น่าอาย"
เซียวโม่โฉวน้ำตาคลอ มองอาฉุนพลางถาม "เจ้าคิดถึงข้าจริงหรือ?"
อาฉุนรู้สึกเพียงขนลุกซู่ เขาไม่อาจเอ่ยคำเช่นนี้ออกมาได้เลย