เบื้องหลังของศิษย์พี่อาฉุนนั้นเป็นภูมิหลังเช่นไรกันแน่?
แม้แต่ศิษย์พี่อาฉุนยังรู้สึกไร้พลังเช่นนี้?
ฉินอิ่นเกิดความสงสัยใคร่รู้ในใจ
แต่เมื่อศิษย์พี่อาฉุนไม่กล่าว เขาก็ไม่คิดจะถาม ทุกคนล้วนมีความลับ อย่างเช่นความลับของเขา ศิษย์พี่ศิษย์น้องก็จะไม่ซักถามมากเกินไป
แต่ที่แน่ชัดคือพลังเบื้องหลังของศิษย์พี่อาฉุนนั้นส่งอิทธิพลลึกซึ้งและน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
“แล้วอย่างไร?”
“ถึงจะเป็นเช่นนั้น ข้าก็ยินดีจะเผชิญร่วมกับเจ้า ต่อให้ต้องไปยมโลกด้วยกันก็ตาม” เซียวโม่โฉวมีความรู้สึกต่ออาฉุนลึกซึ้งถึงขั้นที่ไม่อาจถอดถอนได้ รักลึกซึ้งถึงเพียงนั้น ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต นางก็ไม่เสียใจ
อาฉุนยิ้มขมขื่น ยกมือลูบใบหน้างดงามของเซียวโม่โฉว “โม่โฉว นี่มิใช่สิ่งที่เจ้ากับข้าจะเผชิญได้ในตอนนี้”
“สิ่งที่ข้ารับรองกับเจ้าได้คือ ในใจของข้ามีเจ้าอยู่เสมอ เพียงแต่ข้าก็มีเรื่องขมขื่นในใจ รอให้ข้าจัดการเสร็จก่อน ข้าจะแต่งงานกับเจ้า หากเจ้าเต็มใจรอถึงเวลานั้น”
คำพูดนี้ มาจากใจของอาฉุนแท้ ๆ มิใช่สิ่งที่ฉินอิ่นสอน
จะเห็นได้ว่า ความรู้สึกของพวกเขา อาฉุนไม่เคยลืมเลือน เป็นเพียงเพราะสถานการณ์บีบบังคับ จึงจำเป็นต้องพรากจากกัน
เมื่อได้ยินคำพูดของอาฉุน แววตาของเซียวโม่โฉวสั่นไหว เนิ่นนานจึงกลับมาสงบนิ่ง กลายเป็นแววตาที่แน่วแน่
“ได้ เช่นนั้นข้าจะรอเจ้า ไม่ว่าจะต้องรอถึงเมื่อใด”
หลังจากนั้น
ฉินอิ่นกับลั่วหลิวหลีก็จากไป ให้เวลาศิษย์พี่อาฉุนกับเซียวโม่โฉวได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง