พลันเสียงอสนีของราชันอสูรอสนีม่วงทอดลง
ผู้ถูกสวรรค์เลือก ณ ที่นั้น ล้วนเข้าสู่สภาวะเดือดพล่าน กลายร่างเป็นแสงอสนีม่วงสายแล้วสายเล่า ทะยานสู่บึงอสนีม่วงราวฝูงปลาลอดผ่าน
ฉินอิ่นและลั่วหลิวหลีจูงมือกันเข้าไป ดึงดูดสายตาเสนาอำมาตย์นับไม่ถ้วน
มองดูฉินอิ่นและอีกคนร่วงสู่บึงอสนีม่วง เหล่าขุนนางล้วนกรุ่นโกรธไม่วาย
"ขั้นหลอมรวมปราณระดับสูงสุด ต่อให้ฝ่าบาททรงฝ่าฝืนกฎเผ่า ปล่อยให้เข้ารังอสนีม่วง ก็เกือบจะหนีความตายไม่พ้น!"
"ปณิธานบรรพชนสถิตที่นี่ ย่อมรู้ว่าไม่ใช่ผู้สืบสายเลือดเผ่า ตัวเป็นมนุษย์เช่นนั้น จะต้องถูกปณิธานบรรพชนกดทับบดขยี้"
"ร่างมนุษย์ จะต้านปณิธานบรรพชนได้อย่างไร? ปณิธานบรรพชน คือผู้ทรงพลังที่แท้จริงจากเบื้องสูงเหนือกาลเวลา!"
ฉินอิ่นเข้าบึงอสนี ย่อมไม่เป็นที่ยอมรับของทุกคนอยู่แล้ว
เพราะกฎเผ่ากำหนดไว้แต่แรก มิใช่คนเผ่าเรา ต้องห้ามย่างกราย
สำหรับเผ่าอสนีมารวิหคม่วงแล้ว นี่คือบึงศักดิ์สิทธิ์ แล้วจะทนให้ผู้อื่นมาแตะต้องแม้แต่น้อยได้ฉันใด?
ยิ่งไปกว่านั้น ภายในบึงอสนีม่วง มีปณิธานบรรพชน บรรพชนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งจากยุคโบราณกาล เหลือไว้เพียงปณิธานหนึ่ง หลงเหลืออยู่ที่นี่ ก็เพื่อปกปักรักษาคนในเผ่า
ต่างเผ่ามาล่วงล้ำ จะต้องถูกบรรพชนประหาร ไม่ต้องสงสัย
เนตรอสนีของราชันอสูรอสนีม่วงหรี่ลง แม้ฉินอิ่นจะกล่าวว่า จะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่เขาจะไม่กังวลได้อย่างไร
นั่นคือปณิธานบรรพชนแน่ะ