ผู้คนดื่มชาพูดคุยกันอย่างสบายๆ ล่วงเลยถึงยามดึก
ราชันอสูรอสนีม่วงถึงยอมจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
ยังเอ่ยปากว่าหากฉินอิ่นไม่ได้เกิดช้าเกินไป ทั้งสองจะเป็นพี่น้องกันไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม ยามนี้ความสัมพันธ์พี่น้องกลายเป็นพ่อตากับลูกเขย ก็ดูไม่เลวเช่นกัน
หลังจากส่งราชันอสูรอสนีม่วงกลับไปแล้ว
อาฉุนยิ้มและกล่าวว่า “พ่อตาของเจ้านี่ช่างมีน้ำใจนัก ยอมอยู่ร่วมทางเดียวกับเจ้า ถึงขั้นขังบรรพชน ไม่หวั่นเกรงตระกูลจักรพรรดิ นับว่าเป็นลูกผู้ชาย”
ฉินอิ่นยิ้ม “ใครจะว่าไม่ใช่เล่า?”
“ศิษย์พี่มีพ่อตาเช่นนี้บ้างหรือไม่?” ฉินอิ่นถามด้วยความสงสัย
ผู้เลิศล้ำหาที่เปรียบเช่นศิษย์พี่ ย่อมต้องให้สตรีมากมายใจหวั่นไหว น่าจะมีคนในดวงใจบ้างกระมัง?
อาฉุนหยิบน้ำเต้าเหล้าจากเอว ดื่มอึกใหญ่ๆ “เรื่องในอดีต ไม่ต้องเอ่ยถึงอีก”
ฉินอิ่นมองอาฉุน ใบหน้าของศิษย์พี่เต็มไปด้วยเรื่องราว ดูอิดโรยยิ่ง
เหมือนจะเป็นเรื่องราวที่น่าเศร้าสลด
ดูเหมือนว่าศิษย์พี่เคยมีความรัก เพียงแต่คงทำให้ศิษย์พี่บอบช้ำน้ำใจ
ฉินอิ่นปลอบว่า “ผู้เลิศล้ำหาที่เปรียบเช่นศิษย์พี่ ไม่ต้องกังวลว่าจะหาผู้ที่จริงใจไม่ได้”
อาฉุนส่ายหน้า สายตามุ่งมั่น “หาอะไรกัน! สตรี มีแต่จะขัดขวางการนอนหลับ และความเร็วในการชักกระบี่ของข้า”
ฉินอิ่น “...”
สรุปว่าคู่บำเพ็ญยังไม่สำคัญเท่าการนอนหลับ
อาฉุนโบกมือ ไม่ปรารถนาพูดถึงเรื่องนี้อีก หันหลังเดินจากไป “ไม่คุยแล้ว ข้าต้องไปนอนแล้ว”
ว่าแล้วอาฉุนก็กลับเข้าห้องไป
ฉินอิ่นอดสงสัยไม่ได้ ว่าสตรีเช่นไรกัน ที่ทำให้ศิษย์พี่อาฉุนเจ็บปวดถึงเพียงนี้?