จัดการขั้นอ๋องราชัน!
คำกล่าวนี้ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงยิ่งนัก
เหล่าศิษย์สำนักศึกษาสวรรค์วิถีต่างพากันฮึกเหิม รู้สึกเลือดในกายเดือดพล่าน
"สมกับเป็นศิษย์พี่ฉิน องอาจห้าวหาญยิ่งนัก!"
"เป็นธรรมดา ศิษย์เขาไร้เทียมทานคนไหนเป็นคนขลาดเล่า ขั้นอ๋องราชันแล้วอย่างไร ศิษย์พี่ฉินก็ยังทุบเสียราบ"
"เพียงแต่ อีกฝ่ายเป็นยอดคนขั้นอ๋องราชันทั้งนั้น บางคนมีชื่อเสียงมานานแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ขั้นอ๋องราชันบรรลุมหาวิถีสมบูรณ์แบบ นี่มันเป็นการต่อสู้ที่ไม่ยุติธรรมตั้งแต่ต้น"
บางคนฮึกเหิม บางคนกังวล
หลี่ซื่อเยวียนเองก็คาดไม่ถึงว่าฉินอิ่นจะบ้าบิ่นถึงเพียงนี้
ถึงขั้นจะสู้กับยอดคนขั้นอ๋องราชันจริงๆ
หลี่ซื่อเยวียนหันไปทางอวิ๋นหลาน "อวิ๋นหลาน เจ้าช่วยเกลี้ยกล่อมเขาหน่อยดีไหม?"
อวิ๋นหลานสีหน้าเรียบเฉย มองไปทางผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสองของนภาดาราแดนศักดิ์สิทธิ์ เสียงเย็นเยียบสะท้านฟ้าเก้าชั้น กล่าวว่า "เกลี้ยกล่อมอะไร ข้าน้องเล็กจะสู้ ก็ต้องสู้!"
"เขาไร้เทียมทานไม่มีคนขลาด!"
สีหน้าของหลี่ซื่อเยวียนพลันย่ำแย่
คลุ้มคลั่ง?
หรือเหล่าศิษย์เขาไร้เทียมทานจะคลุ้มคลั่งกันหมดแล้ว?
ไม่รู้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงของขั้นอ๋องราชันเลยหรือ?
ชั่วขณะหนึ่ง หลี่ซื่อเยวียนรู้สึกละอายใจยิ่งนัก
แต่นั่นกลับตรงกับความต้องการของสองแดนศักดิ์สิทธิ์
ไม่ว่าเหลยหลิงเทียนหรือชางวิ๋นเฮ่อ ต่างไม่คิดว่าฉินอิ่นจะมีคุณสมบัติพอต่อกรกับขั้นอ๋องราชันจริง
เพราะอย่างไร ฉินอิ่นไม่เคยแสดงแดนกระบี่ของตน พวกเขาเพียงคิดว่าฉินอิ่นแค่เข้าใจวิถีกระบี่ไท่ฮวงเพียงผิวเผินเท่านั้น
อย่างไรเสีย ขั้นหลอมรวมปราณที่สามารถเข้าใจวิถีกระบี่ไท่ฮวงได้บ้าง ก็ถือว่าจารึกประวัติศาสตร์ ฝืนฟ้ายิ่งนักแล้ว