ลู่ชิงอี อวิ๋นหลาน ลั่วหลิวหลี แทบจะกลายเป็นหินในเวลาเดียวกัน สีหน้าตรงกัน ราวกับเห็นเรื่องเหลือเชื่อ
เขตแดนเพลิงกิมจงอู๋ที่ปกคลุมฉินอิ่นเบ่งบานแสงเพลิงสีทองอร่ามตระการตายิ่ง ไร้ผู้ใดเทียบเทียมในใต้หล้า ประหนึ่งจ้าวแห่งเขตแดนเพลิง ยืนเด่นสง่าท่ามกลางฟ้าดิน
ดวงตาของลั่วหลิวหลีเป็นประกาย ตื่นเต้นจนสุดขีดว่า "ว้าวๆๆ ศิษย์น้องเล็ก เจ้านี่สุดยอดเกินไปแล้วจริง ๆ คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะเข้าใจมหาวิถีที่สองได้จริง ๆ เพียงไม่กี่วัน เจ้ากลับครอบครองสองมหาวิถีแล้ว ไม่รู้จะใช้คำใดมาบรรยายถึงเจ้าได้เลย"
"เหตุใดในโลกจึงมีคนที่สวนทางสวรรค์เช่นศิษย์น้องเล็กของข้าได้!"
ส่วนลู่ชิงอีราวกับถูกโจมตีอย่างรุนแรง ราวกับจิตใจถูกกระแทกอย่างหนัก
พิกลเกินไปแล้ว
ไม่ใช่แค่พิกลธรรมดา
ลู่ชิงอีคิดไม่ตกเลยว่า คนเราจะพิกลได้ถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
ขั้นหลอมรวมปราณสามารถทะลวงเส้นทางมหาวิถีได้ก็ถือว่าท้าทายกฎเกณฑ์ไปแล้ว ส่วนการครอบครองสองมหาวิถี นี่มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่?
ใครเล่าจะทำได้ถึงขั้นนี้?
ลู่ชิงอีแทบกระอักเลือดว่า "ศิษย์น้องเล็ก ขอร้องล่ะ เป็นคนเถอะนะ!"
สภาพจิตใจของลู่ชิงอีแทบระเบิด!
เดิมทีคิดว่าศิษย์น้องเล็กกำลังโอ้อวด แต่คาดไม่ถึงว่าทั้งหมดเป็นความจริง!
นี่มันทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเขารับไม่ไหวแล้ว
ฉินอิ่นยิ้มเจื่อน ๆ กล่าวว่า "ศิษย์พี่ โทษข้าจริง ๆ นะ ข้าเพียงลองดู ใครจะรู้ว่าสำเร็จเลยทีเดียว"
ลู่ชิงอี: "......"
ทุกคำพูดของฉินอิ่นราวกับกระบี่คมทิ่มแทงลงบนก้นบึ้งของหัวใจเขา
เจ็บ
เจ็บเหลือเกิน!
อวิ๋นหลานตบหน้าผากลู่ชิงอีฉาดหนึ่ง "ตัวเองสู้ศิษย์น้องเล็กไม่ได้ ยังสงสัยศิษย์น้องเล็กอีก"
ลู่ชิงอี: "......"
เขาอยากพูดจริง ๆ ว่าเป็นเพราะเขาสู้ไม่ได้งั้นหรือ?