เมืองซ่างเสวียน
ฉินอิ่นหาโรงเตี๊ยมเปลี่ยวแห่งหนึ่ง พาฉินเสวียนและซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ไปพักให้เรียบร้อย
พอตกดึก เห็นซ่างกวนหว่านเอ๋อร์หลับสนิทแล้ว จึงแอบออกจากโรงเตี๊ยม
จวนซ่างกวน
แสงไฟสว่างไสว ดั่งเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองซ่างเสวียน การรักษาการณ์ย่อมเข้มงวด
แต่สำหรับฉินอิ่นแล้ว การแทรกซึมเข้าตระกูลซ่างกวนไม่ต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย
ใช้ภาพมายาจักจั่นสวรรค์ ผนวกกับพลังสัมผัสอันเฉียบคมของวิญญาณมังกร ก็เพียงพอจะหลบหลีกสายตาทุกคน
ฉินอิ่นเคยมายังจวนซ่างกวนหลายครั้งแล้ว ย่อมรู้ที่พำนักของซ่างกวนเฉินดี
คืนนั้น จันทร์กระจ่างดาวพราย เงาดำร่างหนึ่งกระโจนไปมาบนชายคาจวนซ่างกวน แฝงตัวในราตรีประหนึ่งกลืนหายไปกับความมืด
เวลานี้
ซ่างกวนเฉินกลับมาด้วยอาการเมามาย ในอ้อมแขนยังกอดสตรีชุดชมพูแต่งตัววาบหวิวผู้หนึ่ง
“คุณชายเฉิน คืนนี้ต้องโปรดปรานข้าด้วยนะเจ้าคะ” สตรีชุดชมพูซบแนบอกซ่างกวนเฉิน ทรงเสน่ห์ยั่วยวน
ฉินอิ่นมองดูเหตุการณ์ทั้งหมด อดสะใจในใจมิได้ “ก็แค่คุณชายเสเพล ใกล้ตายอยู่แล้วยังคิดจะหาความสำราญอีก”
เห็นทั้งคู่เข้าไปในห้อง
โดยรอบไร้ผู้คน
แม้องครักษ์ซ่างกวนเฉินก็สั่งให้ออกไปหมด
นี่ช่างเป็นจังหวะสังหารที่สมบูรณ์แบบ
ภายในห้อง งดงามเย้ายวน ทั้งสองพัวพันกันไม่หยุด ขึ้นเตียงไปอย่างรวดเร็ว
ขณะซ่างกวนเฉินกำลังจะก้าวต่อไป ไอเย็นเยือกก็ปะทะเข้ามาฉับพลัน
ทำให้ซ่างกวนเฉินสะท้านเย็นไปทั้งร่าง
“คุณชายเฉิน หน้าต่างเปิดอยู่ ข้าไปปิดหน้าต่างนะ”
สตรีสาวบิดเอวเดินไปที่หน้าต่าง
ทันทีที่สตรีสาวยื่นมือจะปิดหน้าต่าง นางก็ล้มลงกับที่