บรรพชนฟื้นคืน!
เสียงอสนีก้องสะท้านฟ้า สะเทือนท้องนภา หมู่เมฆคลั่งกว้างไกลหมื่นลี้ปั่นป่วนไม่สงบ ราวกับจะถูกสุ้มเสียงแห่งเจตจำนงนี้บดขยี้แหลกสลาย
ภายในดาวประกายม่วง อสนีพิโรธนับไม่ถ้วนถล่มลงมา หมู่มารอสูรทั่วทั้งดาวประกายม่วงต่างพากันหวาดหวั่นสะท้านทรวง ใคร่อยากรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น ประหนึ่งโทสะแห่งสวรรค์
นอกบึงอสนีม่วง
เหล่าขุนนางพร้อมใจคุกเข่าหมอบกราบห้าจุดแตะพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
“ลูกหลานยุคหลังแห่งเผ่าอสนีมารวิหค ขอคารวบบรรพชน!”
เหล่าคนในเผ่าคุกเข่าลง ต่อหน้าเจตจำนงบรรพชน ไม่กล้าขาดความเคารพ
ผู้คนมองไปยังกระจกอสนีบานนั้น ภายในใจต่างพลุ่งพล่านเป็นที่สุด
“เจตจำนงบรรพชนถูกยั่วยุ ดูซิว่าเด็กนั่นจะออกมามีชีวิตได้อย่างไร?”
“ยั่วยุเจตจำนงบรรพชนไม่หยุดหย่อนเช่นนี้ เขากล้าดีอย่างไรกัน? หาเรื่องใส่ตัว อยู่ได้ก็ไม่รู้จักอยู่!”
ทุกคนล้วนนึกภาพต่อไปที่ฉินอิ่นถูกเจตจำนงบรรพชนลงทัณฑ์สังหารโดยตรง ร่างดับสลายสูญสิ้น ไม่หลงเหลือร่องรอย
สีหน้าราชันอสูรพลันเคร่งขรึมลงทันที รอบกายอสนีกึกก้องปะทุ คราใดที่ฉินอิ่นเข้าขั้นวิกฤตถึงชีวิต ก็พร้อมจะลงมือทุกเมื่อเพื่อขัดขวางบรรพชน
“บุตรเขยผู้เลิศเอ๋ย อย่าได้ยั่วยุบรรพชนอีกเลย!”
ในขณะเดียวกัน
ภายในตำหนักวังหลวง
อาฉุนถูกสะเทือนจนตกจากเตียง เดินออกไปนอกประตู แหงนมองบนท้องนภา เมฆอสนีปั่นป่วนไร้สงบ เจตจำนงอันเกรียงไกรสายหนึ่ง ทำให้คิ้วของอาฉุนขมวดน้อย ๆ
ไม่รับรู้ถึงกลิ่นอายของศิษย์น้องชาย อาฉุนตบหน้าผากฉาด “แย่แล้ว หลับจนเลยเวลา!”
“ศิษย์น้องน้อย เจ้าอย่าได้เป็นอันใดเด็ดขาด!”
อาฉุนตรงดิ่งไปยังทิศทางที่มาของเจตจำนงนี้
ไม่นานนัก
อาฉุนก็ปรากฏตัวในเขตที่ตั้งของบึงอสนี เห็นราชันอสูรอสนีม่วง ก็ตรงมายังข้างกายราชันอสูรอสนีม่วง “ราชันอสูร เรื่องเป็นเช่นไร? ศิษย์น้องเขา…”