เมื่อครู่บรรพชนยังเดือดดาลดั่งอสุนีบาต ฟาดฝ่ามือสะท้านฟ้าลงมา หมายบดขยี้ฉินอิ่น
แต่เพียงชั่วพริบตาต่อมา กลับยิ้มแย้มต้อนรับ หน้าตาเปี่ยมเมตตา ชวนให้งุนงง ไม่รู้ว่าบรรพชนคิดเช่นไร?
ทั้งที่ฉินอิ่นเป็นคนต่างเผ่า ละเมิดกฎตระกูล ไม่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าเขตอสนีบาต
เหตุใดบรรพชนจู่ๆ จึงแปรเปลี่ยน หนำซ้ำยังเปลี่ยนได้รวดเร็วปานนี้!
นอกบึงอสนี
เหล่าเสนาอำมาตย์ตะลึงงัน คิดว่าภาพตรงหน้ายิ่งกว่านิยายในตำนาน สุดจะเชื่อ
"เหตุใดบรรพชนจึงหยุดมือ?"
"ดูเหมือนท่าทีของบรรพชนก็พลิกผันอย่างใหญ่หลวง เหตุใดจึงเมตตาถึงเพียงนี้?"
เสนาอำมาตย์ไม่รู้เหตุผล ไม่เข้าใจว่าเมื่อครู่เกิดอันใดขึ้น ถึงทำให้ท่าทีของบรรพชนเปลี่ยนราวฟ้ากลับหน้ามือเป็นหลังมือ
อาฉุนทะยานขึ้นเหนือฟ้าบึงอสนี กระบี่ดำเก็บงำพลังพร้อมปลดปล่อย เปี่ยมพลานุภาพสะท้านโลก แสงกระบี่หมื่นจั้งพร้อมฟาดฟันทุกเมื่อ ทว่าในชั่วขณะนี้ กลับชะงักกึก
"ศิษย์น้องเล็กใช้วิชาลุ่มหลงอะไรเข้า?"
"พวกแก่เฒ่าพวกนี้กลับใจดีถึงเพียงนี้?"
อาฉุนฉงนยิ่ง สีหน้าตกตะลึง ลูกตาเบิกกว้าง จ้องภาพในกระจกอสนี คล้ายครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ราชันอสูรอสนีม่วงสีหน้าตกประหม่า ชะงักกลางอากาศ ไม่รู้ควรลงไปขัดขวางบรรพชนหรือไม่
"หรือบรรพชนจะค้นพบว่าบุตรเขยของข้าเป็นอสูรร้าย อยากเดิมพันร่วมด้วย?"
ในห้วงภูเขาอสนีล้านลูก บรรดาเจ้าตระกูลเฒ่า มองดูบรรพชนกำลังจะบดขยี้ฉินอิ่น พลันตื่นเต้นนัก จ้องเขม็งหวังเห็นฉินอิ่นถูกจัดการเสียที
ทว่าในวินาทีต่อมา เจ้าตระกูลเฒ่าก็ตะลึงงัน