"ไม่พูด ก็คุกเข่าต่อไป!"
ความดุดันของลู่ชิงอี ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง
ผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนผู้ยิ่งใหญ่ ด้วยฐานะและกำลังของตน ย่อมหยิ่งทะนงต่อผู้คนส่วนใหญ่ในโลกหล้า
ผู้ที่มองสรรพชีวิตดั่งมดแมลง บัดนี้กลับถูกมือเดียวของลู่ชิงอีปราบลง ถูกขุนเขาเขียวกดทับไว้แน่น ไม่อาจขยับแม้ครึ่งก้าว
ภาพนี้ ช่างน่าหวั่นสะเทือนเพียงใด
"เขาไร้เทียมทานสมแล้วที่มีแต่ผู้วิเศษแสนกล้า ผู้อาวุโสแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนผู้ยิ่งใหญ่ กลับถูกฝ่ามือเดียวปราบจนขยับไม่ได้"
"ใครว่าไม่จริงล่ะ ในแดนสวรรค์บรรพกาลมีคำกล่าวหนึ่ง อย่าหาเรื่องคนจากเขาไร้เทียมทานเป็นอันขาด คนพวกนี้ล้วนเป็นยอดคนไร้เทียมทานแท้ อุปนิสัยดุดัน แต่พลังต่อสู่ของแต่ละคนล้วนแข็งแกร่งไร้เทียมทาน!"
"เหตุการณ์เช่นนี้ คนเขาไร้เทียมทานทำมามากแล้ว"
"น่าเสียดาย ไม่ใช่ใครก็มีคุณสมบัติเข้าเขาไร้เทียมทานได้ ไม่อย่างนั้นข้าเองก็อยากเข้าเหมือนกัน"
ผู้คนแหงนมองร่างของลู่ชิงอีอยู่เบื้องบน ต่างหวาดหวั่นและเคารพยิ่ง
ฉินอิ่นเห็นภาพนี้ ในใจย่อมสะใจยิ่ง หันไปถามลั่วหลิวหลีว่า "ศิษย์พี่หลิวหลี การกระทำของศิษย์พี่ชิงอีเช่นนี้ ข้าย่อมซาบซึ้ง แต่จะคุ้มค่าหรือ"
"การนี้ทำให้ล่วงเกินแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนโดยตรง และเป็นการล่วงเกินอย่างตายด้านเลยทีเดียว"
ลั่วหลิวหลีเผยรอยยิ้มงดงาม "ศิษย์น้องเล็ก นี่เจ้าก็ไม่เข้าใจสินะ"
"นี่แหละคือขนบของเขาไร้เทียมทานเรา"
"ขนบอะไรกัน" ฉินอิ่นถาม
ลั่วหลิวหลียิ้มแล้วกล่าว "ไม่ว่าผู้ใดในพี่น้องเขาไร้เทียมทานจะถูกหยามหมิ่น แม้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็ต้องให้ผู้รังแกชดใช้ด้วยเลือด"