ฉินอิ่นได้ยินชัดถ้อยชัดคำ
หัวใจของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
แม้ฉินอวี่จะไม่ใช่บิดาผู้ให้กำเนิด แต่ก็ไม่ต่างจากบิดาแท้ ๆ
หากไม่มีฉินอวี่ เขาคงอยู่ไม่ถึงวันนี้
แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ดวงตาของฉินอิ่นปริแตกด้วยเส้นเลือดแดงฉาน ในแววตามีเพียงเจตนาสังหารที่ทำให้เทพและมารต้องสะท้าน!
"บิดาของข้าตายเพราะอะไร!" ฉินอิ่นคำรามลั่น เจตนาสังหารทะลวงฟ้า
ศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนผู้นั้นหวาดกลัวจนตัวสั่น มองไปทางผู้อาวุโสเคราแพะแอบหนึ่ง ผู้อาวุโสเคราแพะมองฉินอิ่นแล้วกล่าว "ฉินอิ่น การตายของบิดาเจ้า น่าจะเป็นเพียงอุบัติเหตุ"
"แดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน ผู้คนมากมาย แต่ละวันล้วนมีคนตาย"
"สำหรับเจ้าแล้ว คือการเลือกเส้นทางที่ถูกต้อง แดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนเหมาะสมกับเจ้าที่สุด เช่นเดียวกัน ข้าสัญญาได้ว่า หากเจ้ายอมเข้าร่วมแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน ทรัพยากรทุกอย่าง แดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนไม่มีทางตระหนี่ต่อเจ้าเด็ดขาด"
สำหรับแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนแล้ว หรือกล่าวได้ว่า สำหรับคนใหญ่คนโตเหล่านี้ การตายของคนหนึ่งคนไม่สำคัญ
ชีวิตคนก็ไม่ต่างจากหญ้าเศษฟาง
แดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนไม่ถือสาความก่อน ก็เป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงต่อฉินอิ่นแล้ว
น่าเสียดาย ฉินอิ่นจะยอมรับน้ำใจนั้นได้หรือ?
"เมื่อไม่ยอมพูด สาเหตุการตายที่แท้จริงของบิดา ข้าจะตรวจสอบเอง"
ฉินอิ่นเปล่งเสียงที่เย็นเยียบถึงไขกระดูก
"อ้า..." เสียงหาวที่ดั่งกำลังบิดขี้เกียจดังขึ้น เกียจคร้านถึงขีดสุด
สายตาจำนวนมากมองตามเสียงไป ก็เห็นลู่ชิงอียิ้มเบาบางราวกับไร้ธุลี
"ช่างเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนที่เสแสร้งเหลือเกิน"
"แต่ว่า ไม่เป็นไร พวกเจ้าไม่ต้องแย่งกันแล้ว ฉินอิ่นเข้าร่วมสำนักศึกษาสวรรค์วิถีของเราแล้ว"