เทียบกับความฮือฮาจากโลกภายนอก ฉินอิ่นติดตามอวิ๋นหลานและลู่ชิงอี ทั้งสองคน มุ่งหน้ากลับไปยังสำนักศึกษาสวรรค์วิถีเช่นกัน
“ศิษย์น้องเล็ก ไม่เลวนี่ มีวี่แววครึ่งหนึ่งของพี่ชายในอดีตทีเดียว”
ลู่ชิงอีหัวเราะหึๆ ควงแขนคล้องไหล่ฉินอิ่น สีหน้าย่ามใจอย่างยิ่ง
อวิ๋นหลานเหลือบตาขาวใส่ลู่ชิงอี “ช่วยอย่าชุบตัวให้ตัวเองดีหน่อยได้ไหม?”
“การลงเขาในครานี้สำหรับศิษย์น้องเล็กใช้เวลาเพียงสั้น ๆ ครึ่งเดือน เบื้องต้นก็สะสางแดนศักดิ์สิทธิ์สร้างปฐพี สังหารอัจฉริยะบนบัญชีไท่ฮวงไปมากมาย สุดท้ายยังเหยียบบันไดกระบี่หมื่นวิถี และได้รับสืบทอดวิถีกระบี่ไท่ฮวง”
“เทียบกับศิษย์น้องเล็กแล้ว เจ้าพอจะมีอะไรเทียบเขาได้บ้าง?”
ลู่ชิงอีอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา “น้องหญิง นี่มันตีคนไม่เลือกที่เลยนะ”
อวิ๋นหลานทำเสียงเย้ยหยัน “ใครใช้ให้เจ้าไร้ยางอายก่อนกันเล่า?”
ฉินอิ่นมองสองคนนี้เถียงกัน ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีจึงทำได้เพียงยืนเงียบ ๆ ระหว่างทั้งสอง
แต่ว่า ครั้งนี้ถือว่าได้รับประโยชน์มหาศาลจริง ๆ
ได้รับสืบทอดวิถีกระบี่ไท่ฮวง แถมยังเป็นวิถีกระบี่ไท่ฮวงที่สมบูรณ์
แม้ว่าจะใช้เพียงครั้งเดียว ตอนที่ต่อสู้กับเซวี่ยเย่ แต่จากวิถีกระบี่ไท่ฮวงนี้ ฉินอิ่นสัมผัสได้ถึงความโอหังไร้ผู้ใดเทียมทาน
นี่หาใช่วิถีกระบี่ธรรมดาไม่
แม้แต่ในหมู่วิถีกระบี่ด้วยกัน ก็เป็นของชั้นยอดอย่างไม่ต้องสงสัย
เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า เหตุใดในภาพเงาลวงของมหาผู้สามารถด้านกระบี่ยุคโบราณนั้น จึงอยู่ในท่าทางคุกเข่าขึ้นต่อเขา
เหตุใดกัน? ชั่วขณะนี้ฉินอิ่นยังคิดไม่ตก หาคำตอบไม่ได้
บางทีภายภาคหน้าคงจะได้รู้กระมัง
ดวงเนตรงดงามของอวิ๋นหลานสั่นไหวเล็กน้อย มองฉินอิ่นด้วยความสนใจใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง: “ศิษย์น้องเล็ก การลงเขาครั้งนี้ของเจ้า ด้วยผลงานเช่นนี้ ก็เพียงพอจะเย่อหยิ่งใส่บรรดาอัจฉริยะในหมู่คนรุ่นใหม่ของแดนสวรรค์บรรพกาลได้แล้ว เจ้าช่างทำให้เขาไร้เทียมทานของเราได้หน้าอย่างแท้จริง”