“ฉินอิ่น เป็นอะไรไป?” ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์มองดูฉินอิ่นที่กำลังหัวเราะเบา ๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
ฉินอิ่นได้สติกลับมา ชั่วชีวิตที่ผ่านมา การอาบน้ำร่วมกับสตรีย่อมเป็นครั้งแรก แม้ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์จะเป็นภรรยาที่เขาแต่งเข้าหอตามประเพณี แต่เพื่อพรสวรรค์ของนาง ฉินอิ่นกลับต้องคอยข่มความปรารถนาภายในใจของตนไว้
เขาเหลือบมองซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ ก่อนอื่นเลย ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของนางนั้นไม่ต้องพูดถึง แค่เรือนร่างที่ได้สัดส่วนและเกือบจะสมบูรณ์แบบก็ทำให้เขาตั้งคำถามว่า ตนเองจะต้านทานไหวหรือ?
บัดซบ!
จะต้านไม่ไหวก็ต้องทน!
ฉินอิ่นทำสีหน้าจริงจัง กระแอมเล็กน้อย กล่าวว่า “หว่านเอ๋อร์ เรื่องมันเป็นเช่นนี้ เจ้าในยามนี้ไร้ปราณโอสถ ร่างกายก็ไม่มีปราณจิตวิญญาณสำรอง จึงต้องให้ข้าช่วยนำทางแก่นจันทราสู่เจ้า เพียงแต่การนี้ต้องอาบโอสถรวบรวมวิญญาณร่วมกับข้า...”
“เช่นนั้นหรือ?” เสียงของฉินอิ่นยังไม่ทันจบสนิทดี ใบหน้าของซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ก็ปรากฏสีแดงระเรื่อจาง ๆ ราวกับผลแอปเปิ้ลสีแดงสดที่ใครเห็นก็อดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปกัดสักคำ
ทว่าเหตุการณ์ต่อจากนั้น กลับทำให้ฉินอิ่นถึงกับตะลึงงัน
ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ปลดระบายชุดออกจากร่างทันที เผยผิวพรรณอันเปลือยเปล่า บนทรวงอกมีเพียงผ้าปิดหน้าอกสีน้ำเงินชิ้นหนึ่งปิดบังไว้ แต่มิอาจปกปิดสรีระที่เรียกได้ว่าเป็นเรือนร่างอันภาคภูมิของนางได้เลย
ผิวพรรณเยี่ยงหยกขาวกว่าหิมะ ทำให้ฉินอิ่นละสายตาไม่ได้
เพียงแต่ว่า นี่มันรวดเร็วเกินไปหรือไม่?
ตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้เชียว?
คราวนี้ถึงคราวที่ฉินอิ่นทำตัวไม่ถูกบ้างแล้ว