วิธีเร่งรุดพัฒนาอย่างรวดเร็วงั้นหรือ?
ดวงตาฉินอิ่นเปล่งประกาย เกิดความสนใจขึ้นมา
ลั่วหลิวหลีคลี่ยิ้มบาง เปี่ยมเสน่ห์มีชีวิตชีวา เผยเขี้ยวเสือน้อยน่ามองคู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "ศิษย์น้องรู้หรือไม่ ที่จริงข้าไม่ใช่เผ่ามนุษย์"
"อะไรนะ? ท่านพี่ไม่ใช่เผ่ามนุษย์?" ฉินอิ่นค่อนข้างแปลกใจ
ฉินอิ่นรู้ดีอยู่แล้ว ว่าในแดนสวรรค์บรรพกาล มีหมื่นเผ่าพันธุ์ตั้งตระหง่าน
เพียงแต่มนุษย์เป็นเผ่าที่ใหญ่โตที่สุด
และทราบว่า ท่านพี่หลิวหลี ไม่ใช่เผ่ามนุษย์
นี่ทำให้ฉินอิ่นรู้สึกประหลาดใจมากทีเดียว
"เช่นนั้นท่านพี่เป็นเผ่าพันธุ์ใด?" ฉินอิ่นเอ่ยถาม
ลั่วหลิวหลีตอบด้วยรอยยิ้มบาง "ข้าเป็นคนของเผ่าปิศาจ มีนามว่าเผ่าวิหคอสนีม่วง"
"วิหคอสนีม่วง?" ฉินอิ่นพึมพำเบา ๆ มิได้เข้าใจนัก
ท่ามกลางหมู่เผ่าพันธุ์มากมายในแดนสวรรค์บรรพกาล มนุษย์มีจำนวนมหาศาลที่สุด รองลงมาคือเผ่าปิศาจ
ดังนั้นอิทธิพลของเผ่าปิศาจในแดนสวรรค์บรรพกาลจึงยิ่งใหญ่ยิ่งนัก
แน่นอนว่าเผ่าปิศาจเช่นนี้ มิใช่พวกอสูรทั่วไปที่อยู่ในป่าลึกและเขาเปลี่ยว อสูรพวกนั้นส่วนใหญ่ยังอยู่ในระดับที่ยังไม่รู้ภาษา และปราศจากปัญญาขั้นสูง
เผ่าปิศาจต่างออกไป พวกมันสามารถกล่าววาจามนุษย์ได้ มีปัญญาทัดเทียมมนุษย์ด้วยซ้ำ
แต่ถึงกระนั้น ฉินอิ่นกลับรู้เรื่องเผ่าปิศาจน้อยยิ่งนัก
นับแต่มาถึงเขาไร้เทียมทาน เขาก็ไม่มีเวลาว่างพอจะไปตรวจดูในถ้ำตำรา เวลาส่วนใหญ่ทุ่มเทให้กับการบำเพ็ญเพียร
ลั่วหลิวหลีกลับอธิบายด้วยความอดทนว่า "เผ่าวิหคอสนีม่วงของเรานั้น มีฐานะสูงส่งยิ่งในหมู่เผ่าปิศาจ เป็นหนึ่งในสิบแปดเผ่าปิศาจใหญ่!"