วิธีการของศิษย์พี่หญิงหลิวหลีทำให้ฉินอิ่นรู้สึกว่าออกจะเหลวไหลอยู่บ้าง เพราะต้องสวมบทบาทเป็นคู่รักของศิษย์พี่หญิง และหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ภายภาคหน้าตนก็คงยากจะปลีกตัว
อย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็เป็นเผ่าปิศาจม่วง หนึ่งในสิบแปดเผ่าปิศาจใหญ่ แถมศิษย์พี่หญิงยังมีสถานะเป็นองค์หญิงน้อยอีกด้วย
หากเปิดเผยตัวตน แล้วตนกับศิษย์พี่หญิงมิได้สานสัมพันธ์ต่อไปในภายภาคหน้า เกรงว่าคงต้องถูกทั้งเผ่าวิหคอสนีม่วงจดจำด้วยความเคียดแค้น
แต่ยามนี้ฉินอิ่นก็ไม่มีทางเลือกอื่น หากต้องการให้ขั้นภูมิยกระดับอย่างรวดเร็ว การไปเยือนบึงอสนีม่วงของเผ่าวิหคอสนีม่วงก็นับเป็นหนทางที่ดี
ทำได้เพียงก้าวไปทีละก้าวเท่านั้น
“พี่หญิงจักรพรรดินีทั้งเก้า เผ่าวิหคอสนีม่วงมีวิทยายุทธ์หรือสิ่งใดที่เหมาะสมหรือไม่ ข้าต้องการใช้เป็นของกำนัล” ฉินอิ่นส่งกระแสจิตไปถามเหล่าจักรพรรดินีโดยตรง
อย่างไรก็ตาม ที่นั่นเป็นดินแดนล้ำค่าของเขา การเข้าไปในฐานะบุตรเขย หากไม่ถือของขวัญติดไม้ติดมือไปด้วย ก็ดูจะไม่สมเหตุสมผลนัก
จักรพรรดินีจี๋อินยิ้มยั่วยวนอย่างยั่วเย้า “โอ้วๆๆ เจ้านี่จะรีบไปพบบิดาภรรยาเสียแล้วรึ แถมยังเอาจริงเอาจังถึงเพียงนี้?”
ฉินอิ่นยิ้มขมขื่น “พี่หญิงจักรพรรดินีจี๋อิน โปรดอย่าทำให้ข้าขายหน้าเลย ข้ากับศิษย์พี่หญิงเป็นเพียงการแสดงละครแก้ขัดเท่านั้น”
“อีกอย่าง ได้รับคุณจากผู้ใดโดยมิได้ตอบแทน ข้าก็รู้สึกละอายแก่ใจ”
จักรพรรดินีจี๋อินยิ้ม “พูดได้สมเหตุสมผลทีเดียว แต่ข้าดูแล้ว ไอ้หนูน้อยนั่นน่ะ คงจะสนใจเจ้าไม่น้อยเลยกระมัง”
ฉินอิ่นนึกถึงวิธีทักทายอันแปลกประหลาดของศิษย์พี่หญิง อาวุธร้ายคู่นั่นชวนให้ผู้คนมิอาจหักห้ามใจตนเองได้