เสียงของฉินอิ่นไม่ดังมาก แต่กลับแปรเปลี่ยนเป็นราวกับเสียงฟ้าร้องสะท้อนกึกก้อง ทั่วแดนสวรรค์ทั้งเก้า
สีหน้าของผู้คนมากมายต่างแตกตื่นพากันเปลี่ยนสีอย่างฮือฮา
“เด็กคนนี้พูดอะไรนะ? ถึงกับต้องการให้ผู้ที่ครองอันดับหนึ่งแห่งบัญชีไท่ฮวงอย่างเซวี่ยเย่ปลิดชีพตนเอง มันก็โอหังเกินไปจนไร้ขอบเขตแล้วกระมัง?”
“แม้ว่าเขาจะก้าวขึ้นบันไดกระบี่หมื่นขั้นแล้วก็ตาม แต่เซวี่ยเย่เป็นถึงครึ่งก้าวสู่ราชันตัวจริง ได้ครอบครองพลังแห่งมหาวิถีแล้วหนึ่งส่วน ฉินอิ่นยังอยู่ในขั้นหลอมรวมปราณ ต่อให้ได้รับเคล็ดของวิถีกระบี่ไท่ฮวง ก็มิอาจใช้วิถีกระบี่ไท่ฮวงที่แท้จริงได้ ภายใต้พลังแห่งมหาวิถี แม้เพียงเสี้ยวหนึ่ง ก็เพียงพอที่จะบดขยี้ฉินอิ่นได้แล้ว”
ทว่ายามนี้เอง ท่ามกลางสีหน้าเปี่ยมความตื่นตระหนกอย่างหนาแน่นของผู้คนจำนวนมาก ภายในสำนักศึกษาสวรรค์วิถีกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
“ศิษย์พี่ฉิน ท่านต้องชี้ขาดแทนศิษย์แห่งสำนักศึกษาสวรรค์วิถีของพวกเราด้วยขอรับ!”
“ห้าเดือนก่อน เซวี่ยเย่สังหารศิษย์พี่ชื่อหลิ่งแห่งอันดับสิบห้าบัญชีไท่ฮวงของสำนักศึกษาสวรรค์วิถีเราอย่างทารุณ เมื่อพวกเราพบร่างของศิษย์พี่ชื่อหลิ่ง กายาก็ขาดวิ่น กระดูกทั่วร่างถูกทุบแตกแหลก แถมยังถูกเซวี่ยเย่สูบดูดจนกลายเป็นร่างแห้ง!”
“ใช่แล้ว ยังมีกองกำลังย่อยอีกสิบกว่าคน ก็ถูกเซวี่ยเย่สังหาร ดูดซับเลือดและปราณไป”
เหล่าศิษย์แห่งสำนักศึกษาสวรรค์วิถีล้วนมีสีหน้าเดือดดาล อยากฟันเซวี่ยเย่เป็นชิ้นๆ
การที่ฉินอิ่นสามารถหลอมเม็ดปราณทองคำไร้ที่ติระดับจักรพรรดิได้สำเร็จ และยังก้าวขึ้นสู่บันไดกระบี่หมื่นวิถีได้อีก นั่นทำให้ศิษย์แห่งสำนักศึกษาสวรรค์วิถีต่างเคารพนับถือดั่งอนุสรณ์ที่ไม่อาจก้าวล่วง อีกทั้งยังมีศรัทธาต่อฉินอิ่นอย่างหาที่สุดมิได้