"นี่มันโอหังเกินไปแล้ว!"
"มนุษย์ตัวกระจ้อยร่อย ถึงจะเป็นศิษย์เขาไร้เทียมทาน แต่ก็แค่ขั้นหลอมรวมปราณถึงขีดสูงสุด กล้าดีอย่างไรมาอาละวาดต่อหน้าผู้ถูกสวรรค์เลือกแห่งเผ่าอสนีมารวิหคม่วงเช่นนี้!"
"ดูเถิด ข้าจะไม่จับเจ้าพ่อหนุ่มนี่ตีให้หัวทิ่มก้นโด่ง ข้าจะยืนกลับหัวกินขี้ให้ดู!"
บรรดาผู้ถูกสวรรค์เลือกแห่งเผ่าอสนีมารวิหคม่วงต่างคับแค้นใจ แทบอยากพุ่งขึ้นเวทีเดี๋ยวนี้และทุบฉินอิ่นให้เละ ความยโสของมันช่างน่าโมโหยิ่งนัก
ที่สำคัญนี่คือถิ่นของเผ่าอสนีมารวิหคม่วง จะปล่อยให้มนุษย์เหิมเกริมถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
ลั่วจวินเหิงส่งเสียงเย็นชา กล่าวหัวเราะเบา ๆ ว่า "น่าขันนัก กระจอกแค่ขั้นหลอมรวมปราณ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าตนไร้ผู้ต่อกรในใต้หล้าอย่างนั้นหรือ? จะคู่ควรกับองค์หญิงได้อย่างไร!"
ราชันย์อสูรอสนีมารก็อดแปลกใจไม่ได้ เห็นชัดว่าคาดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มจะยโสนักหนา สายตาจึงมองไปยังอาฉุนพลางกล่าวยิ้ม ๆ ว่า "จอมดาบนิทรา ศิษย์เขาไร้เทียมทานสมแล้วที่หยิ่งผยองทุกคน แต่ว่า ผู้ถูกสวรรค์เลือกแห่งเผ่าอสนีมารวิหคม่วงของเราก็มิใช่ไก่อ่อน"
อาฉุนยืนกอดกระบี่ เสื้อผ้าป่านพลิ้วเบา ยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า "ราชันย์อสูรอสนีมาร ข้ามิได้โอ้อวด ผู้ถูกสวรรค์เลือกขั้นกำเนิดทารกของเผ่าอสนีมารวิหคม่วงท่าน มิใช่คู่มือแม้แต่กระบวนเดียวของศิษย์น้องข้าเลย"
"ถ้าล้มเลิกตอนนี้ ยังรักษาหน้าไว้ได้บ้าง ไม่เช่นนั้น ศักดิ์ศรีต้องมลาย อย่าได้โทษศิษย์น้องข้าเลย"
คำพูดนี้ ทำให้ราชันย์อสูรอสนีมารถึงกับอึ้งงัน
บรรดาขุนนางเบื้องหลังก็ตะลึงพรึงเพริด
เจ้าพ่อหนุ่มยโสถึงเพียงนี้ก็แล้วไปเถิด จอมดาบนิทราเองผู้เกรียงไกรเลื่องชื่อก็ยังหยิ่งผยองถึงเพียงนี้!