「จ้าวอิน นายได้ยินอะไรเหรอ」ซ่งเสี่ยวเตาถามอย่างสงสัย
「ฉันได้ยินหมูโง่ตัวหนึ่งเลี้ยงฝูงหมาป่าอยู่ คล้ายกับ...คล้ายกับใครบางคนในอดีต」
จ้าวอินถอนหายใจ 「คนเราพอขึ้นไปอยู่บนที่สูง ก็ถูกอำนาจบดบังดวงตาได้ง่าย ๆ ทุกวันได้ยินแต่คำประจบสอพลอ สิ่งที่เห็นก็ยากจะแยกออกว่าอะไรจริงอะไรเท็จ」
「ใครบางคนเหรอ เพื่อนนายหรือ」ซ่งเสี่ยวเตาถาม
จ้าวอินครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า 「ก็ประมาณนั้น」
「นายเป็นเพื่อนกับคนโง่แบบนั้นด้วยเหรอ」ซ่งเสี่ยวเตาพูดอย่างดูแคลน 「ฮึ! โง่ชะมัด」
จ้าวอินขมวดคิ้ว 「โง่มากจริง ๆ」
……
ขณะนั้น นอกกำแพง
「ลูกพี่ พวกมันแตกคอกันจริง ๆ แล้ว ต่อไปจะทำยังไง」ลูกน้องคนหนึ่งถาม
เรื่องที่เกิดขึ้นภายในกำแพง หลัวเฉียงกับพวกได้ยินทั้งหมด
หลัวเฉียงยิ้ม ก่อนตะโกนเข้าไปในกำแพง 「คนข้างในฟังให้ดี ฉันยังมีพี่น้องอีกกว่า 300 คน เดี๋ยวก็จะบุกมาถึงแล้ว ทั้งปืนทั้งปืนใหญ่ ถึงตอนนั้นถ้ำหินนี่ไม่มีทางรักษาไว้ได้แน่ เซี่ยจินซานต้องตาย พวกแกก็ต้องตายกันหมด ผู้ชายจะถูกทำเป็นเนื้อแห้ง ส่วนผู้หญิง...เล่นให้หนำใจก่อนแล้วค่อยฆ่า!」
ผู้คนในกำแพงได้ยินดังนั้นก็ขวัญผวา ชายชราหลายคนตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
พวกเขาใช้ชีวิตในสังคมสงบสุขมาค่อนชีวิต หลังวันสิ้นโลกก็ยังมีกองกำลังคุ้มกัน ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้!
「อะไรนะ ยังมีอีก 300 คนเหรอ จบเห่แล้ว!」
「ยังมีปืนใหญ่ด้วย พวกแก่ ๆ อย่างเราจะไปต้านไหวได้ยังไง」
「จบแล้ว เซี่ยจินซาน ทั้งหมดเป็นเพราะแกทำให้พวกเราเดือดร้อน!」
「ถ้าตอนนั้นหัวหน้าหวังไม่ทำให้หวังเฉียงบาดเจ็บ เขาจะโหดกับพวกเราขนาดนี้เหรอ」
「……」
ชั่วขณะนั้น ชายชราทั้งหลายพากันพุ่งเป้าไปที่เซี่ยจินซาน
เซี่ยจินซานหน้าแดงก่ำ ตะโกนลั่น 「เหลวไหล! อย่าไปฟังมัน แค่ขู่ให้กลัวเท่านั้น ขอแค่ทุกคนร่วมแรงกัน เราก็รักษาถ้ำหินไว้ได้เหมือนครั้งก่อน!」
แต่ไม่มีใครฟังเขาเลย
พวกชายชรายังคงโวยวาย น้ำลายกระเด็นไปทั่วจนเสียงของเซี่ยจินซานจมหาย