เบื้องหน้าปรากฏพื้นที่กว้างใหญ่ เนื้อที่อย่างน้อยสามถึงสี่หมื่นตารางเมตร จุดที่สูงที่สุดสูงถึงสองถึงสามร้อยเมตร
หินงอกห้อยระย้าลงมาจากเพดาน หยดน้ำร่วงลงมาเป็นระยะ หยดลงสู่แอ่งน้ำกลางถ้ำ มองเห็นราง ๆ ว่ามีปลาอยู่ในน้ำด้วย
ภายในโถงถ้ำหินงอกกว้างใหญ่ ไม่มีแม้แต่เงาคน
จ้าวอินกวาดตามองรอบด้าน ทันใดนั้นก็พบช่องทางแคบ ๆ อยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ
“พวกนั้นหนีไปทางนั้น ข้างในต้องไม่มีทางออกแน่ ไม่อย่างนั้นเซี่ยจินซานคงไม่ต้องลงเอยแบบนั้น เข้าไป!” จ้าวอินเอ่ย
“จ้าวอิน ที่นี่มีปลาด้วย!” ซ่งเสี่ยวเตาชี้ไปยังแอ่งน้ำ
“คืนนี้เรากินแกงปลา แต่หาให้เจอเสียก่อนว่าคนพวกนั้นอยู่ข้างในหรือเปล่า”
จ้าวอินพูดจบก็สั่งให้ลิงน้อยนำทาง
ก่อนวันสิ้นโลก พื้นที่แห่งนี้ถูกพ่อค้าพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว หลายจุดได้รับการซ่อมแซมและขัดแต่ง ทางเดินจึงราบเรียบดี
แต่กลับมีขยะถูกทิ้งเกลื่อนกลาด มองไปทางไหนก็เห็นอุจจาระคน ทั้งที่แห้งและเหลวหลากรูปร่าง ปะปนกับปัสสาวะ
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า
“อี๋! นี่มันอะไร... นี่มันอึนี่นา น่าขยะแขยงชะมัด!”
ซ่งเสี่ยวเตาเผลอเหยียบกองอุจจาระสดเข้า สีหน้าพลันเหยเกด้วยความรังเกียจ
เธอเขย่งขาข้างหนึ่งแล้วกระโดดไปหาจ้าวอิน ก่อนคว้าชายเสื้อเขาไว้ทันที “จ้าวอิน ฉันเหยียบเข้าแล้ว!”
จ้าวอินสะบัดมือเล็ก ๆ ของเธอออก “ไปถูเอาเอง อย่าทำเกราะหนังฉันสกปรก!”
ซ่งเสี่ยวเตาถูพื้นรองเท้ากับก้อนหินจนสะอาด แล้วรีบตามจ้าวอินทัน “น่าขยะแขยงจริง ๆ พวกนั้นตั้งห้องน้ำสักสองสามห้องไม่ได้หรือไง?”
“หัวหน้าจัดการไม่ดี ก็เป็นเรื่องปกติ” จ้าวอินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ในวันสิ้นโลก หลายคนคิดแต่จะเอาชีวิตรอด ไม่สนใจคุณภาพชีวิตอีกต่อไป ด้านเลวร้ายของมนุษย์มีให้เห็นอยู่ทุกหนแห่ง