"ศิษย์รัก ครูฝึกใกล้จะสิ้นอายุขัยแล้ว ต่อไปนี้คงอยู่ดูแลเจ้าไม่ได้ เจ้าควรลงเขาไปหาเลี้ยงชีพเองได้แล้ว!"
"เมื่อสิบกว่าปีก่อน ครูฝึกได้ทำสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลเซี่ยแห่งเมืองลั่วไว้ จำต้องไปเยือนสักครั้ง..."
"อีกอย่าง ครูฝึกเพาะบ่มกำลังพลไว้หลายปี ต่อไปถ้าครูฝึกไม่อยู่แล้ว เจ้าคือผู้สืบทอดของครูฝึก"
เซียวหนานนั่งอยู่บนรถปอร์เช่สีเทา มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว จิตใจหม่นหมองเป็นพันๆ เรื่อง
ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านอาจารย์เป็นอย่างไรบ้าง
ในรถยังมีผู้หญิงอีกสองคน คนหนึ่งดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ อีกคนสาวสวยวัยเยาว์
หญิงสาววัยเยาว์หน้าตาสดใส เปล่งประกายความอ่อนเยาว์ สวมกระโปรงรัดรูป ขายาวเรียวเหยียบอยู่บนคันเร่ง
ฝ่ายหญิงที่สุขุมเป็นผู้ใหญ่นั่งอยู่ข้างๆ เขา รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น อวบอิ่มกว่าหญิงสาวเสียอีก
จากการสนทนาที่ผ่านมา เซียวหนานรู้ว่าสองสาวนี้เป็นพี่น้องกัน
น้องสาวชื่อหลินจื่อชิง พี่สาวชื่อหลินซูหยุน
พวกเธอกำลังขับรถกลับเมืองลั่ว กลางทางเห็นเซียวหนานยืนโบกมืออยู่กลางถนนหลวง
ตกใจจนเหงื่อแตกพล่าน คิดว่ากลางวันแสกๆ เจอผีเข้าให้ รีบเหยียบเบรกทันที
สอบถามแล้วจึงรู้ว่าเซียวหนานจะไปเมืองลั่วเหมือนกัน แค่อยากโบกรถไปด้วยสักหน่อย
ตอนแรกน้องสาวไม่ยอม แต่พอพี่สาวส่งสายตาให้ จึงยอมให้เซียวหนานขึ้นรถ
ขึ้นรถมาแล้ว เซียวหนานนั่งอยู่เบาะหลังตลอด มองภูมิทัศน์นอกหน้าต่าง
หลินจื่อชิงมองผ่านกระจกหลัง มองแวบหนึ่ง
"ขอบอกว่าใครบางคนเนี่ย เหมือนหมาป่าที่นุ่งหนังแกะ ไม่มีน้ำใจดีๆ สักอย่าง"
"ไม่มีอะไรจะทำก็ไปยืนกลางถนน ใครเห็นก็คิดว่าจะมาฉ้อเงิน"
พี่สาวหลินซูหยุนกระแอมไอหนึ่งที
"จื่อชิง อย่าเสียมารยาท"
แล้วหลินซูหยุนก็ถามว่า "คุณเซียว คุณจะไปเมืองลั่วหางานทำเหรอ?"
เซียวหนานแต่งตัวธรรมดาๆ ดูอย่างไรก็เหมือนคนต่างจังหวัดที่ออกไปทำงาน
"พูดตรงๆ เลยนะ ผมไปทำตามสัญญาหมั้นหมาย" เซียวหนานตอบตามจริง
"อย่างเธอน่ะเหรอ ยังจะไปทำตามสัญญาหมั้นหมายอีก?"
หลินจื่อชิงดูถูก เหยียดยิ้มเย้ยหยัน
หลินซูหยุนก็แปลกใจเล็กน้อย "คุณเซียว ดูคุณยังหนุ่มๆ อยู่เลย มีหมั้นหมายแล้วหรือ?"
"ใช่แล้ว ผมจะไปหาคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย เซี่ยเหม่ยนา แต่งงานตามสัญญา" เซียวหนานพยักหน้าเบาๆ
"อะไรนะ?!"
พอพูดจบ
หลินจื่อชิงเหยียบเบรกกะทันหัน รถทั้งคันแทบจะปลิวออกนอกถนน
"พูดเล่นอะไรกัน คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยเป็นสาวสวยรวยทรัพย์ผู้มีใจสูงอย่างแท้จริง"
"จะไปสนใจคนบ้านนอกอย่างเธอได้ยังไง?"
ความหมายของหลินจื่อชิงชัดเจนมาก
ถึงแม้ตระกูลเซี่ยจะสู้ตระกูลหลินของพวกเธอไม่ได้ แต่ก็ยังเป็นตระกูลมีชื่อเสียงในเมืองลั่ว
เซียวหนานมีหมั้นหมายกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยได้ยังไงกัน?
"เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมแค่มาทำตามสัญญา" เซียวหนานยิ้ม
สองพี่น้องสบตากัน ก็ไม่พูดอะไรอีก
เห็นสีหน้าแปลกๆ ของทั้งคู่ เซียวหนานรู้ดีว่าสองสาวนี้ไม่เชื่อคำพูดเขาหรอก ก็ไม่คิดจะอธิบายให้มากความ
อีกหนึ่งชั่วโมงกว่า ปอร์เช่ก็แล่นเข้าสู่ใจกลางเมืองลั่ว
"คุณเซียว เมืองลั่วถึงแล้ว นี่นามบัตรของฉัน ถ้าคุณต้องการอะไรในเมืองลั่ว ติดต่อฉันได้ตลอด"
หลินซูหยุนยื่นนามบัตรให้เซียวหนาน
ถึงเธอจะไม่เชื่อคำพูดของเซียวหนาน แต่เห็นใจคนต่างถิ่น ยื่นมือช่วยสักนิดก็ยังดี
แต่ขณะที่เซียวหนานกำลังจะรับนามบัตร หลินซูหยุนก็จับหน้าอกกะทันหัน ใบหน้าซีดขาว หายใจหอบถี่ ดูทรมานมาก
"พี่! เป็นอะไรไป?"
หลินจื่อชิงตกใจ รีบจอดรถข้างทาง
หลินซูหยุนเช็ดเหงื่อเย็น บ่ายเบี่ยงมือไปมา
"ไม่เป็นไร แค่อาการเจ็บหัวใจกำเริบ พักสักครู่ก็หาย"
"พี่ อดทนไว้อีกนิด เดี๋ยวฉันพาพี่ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"
"ไม่ทันแล้วล่ะ เกรงว่าพี่สาวคุณยังไม่ทันถึงโรงพยาบาล ก็คงไม่รอด" เซียวหนานเอ่ยขึ้นทันที
"หมายความว่าไง?"
"นี่เธอแช่งพี่ฉันเหรอ?"
หลินจื่อชิงขมวดคิ้วงาม ไม่พอใจคำพูดของเซียวหนานเป็นอย่างมาก
เซียวหนานเอ่ยช้าๆ "พี่สาวคุณนี่เป็นลางบอกเหตุของอาการหัวใจวายเฉียบพลัน อาการแบบนี้เกิดมาแล้วอย่างน้อยครึ่งปี"
"ดูจากสภาพพี่สาวคุณตอนนี้ ไม่เกินสิบนาทีก็คงไม่รอด"
"เธอพูดบ้าๆ อะไร?!"
หลินจื่อชิงจ้องเซียวหนานอย่างโกรธเคือง
"พี่ฉันแค่ไม่สบายหัวใจ จะหนักขนาดนั้นได้ยังไง?"
หลินซูหยุนมองเซียวหนานอย่างไม่อยากเชื่อ ใจสั่นระริกอย่างมาก
"คุณเซียว คุณดูออกได้ยังไงว่าหัวใจฉันมีปัญหา?"
"ฉันเคยไปตรวจที่โรงพยาบาล หมอก็บอกว่ามีความเสี่ยงเรื่องนี้เหมือนกัน"
"แค่รู้ผิวเผินนิดหน่อยเท่านั้น" เซียวหนานตอบอย่างสงบ
"พี่ ทำไมไม่เคยบอกฉันว่าอาการมันหนักขนาดนี้แล้ว?"
หลินจื่อชิงเริ่มตื่นตระหนก ดวงตากลมโตเปียกชื้น แทบจะร้องไห้ออกมา
หลินซูหยุนเห็นท่าทางรีบร้อนของน้องสาว ยื่นมืออยากจะลูบหัวหลินจื่อชิง
เพราะการเคลื่อนไหวนี้ เธอกลับไออย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ
"พี่! อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!"
หลินจื่อชิงแทบจะร้องไห้ออกมา
เซียวหนานพูดว่า "ให้ผมลองดูหน่อยเถอะ ไม่รับรองว่าจะรักษาหาย แต่ช่วยประทังอาการได้บ้าง"
พูดจบ เซียวหนานก็ยื่นมือไปที่หน้าอกของหลินซูหยุน
"อยากทำอะไร?!"
เห็นท่าทางของเซียวหนาน หลินจื่อชิงเบิกตากว้าง ตะคอกเสียงดัง
"เตือนไว้เลยนะ อย่ามีใจไม่บริสุทธิ์กับพี่ฉันเด็ดขาด พี่ฉันไม่ใช่คนที่เธอจะแตะต้องได้!"
เซียวหนานยิ้มอย่างจนใจ
"คุณหลิน คุณไม่จำเป็นต้องมีท่าทีเป็นศัตรูกับผมขนาดนั้นก็ได้"
"พี่สาวคุณหัวใจไม่สบาย ธรรมชาติต้องลงมือที่บริเวณหัวใจอยู่แล้ว"
"แล้วผมก็ไม่ถึงกับจะฉวยโอกาสตอนคนอ่อนแอด้วย พี่สาวคุณตอนนี้อันตรายมากแล้ว คุณแน่ใจเหรอว่าจะมัวเสียเวลาอยู่แบบนี้?"
หลินจื่อชิงยังกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
สถานการณ์เร่งด่วน เซียวหนานสองมือตั้งเป็นกระบี่ชี้นิ้ว หมุนปราณแท้ จิ้มที่จุดเส้นลมปราณจุดหนึ่งบนหน้าอกหลินซูหยุน
สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วแตะหน้าอกหลินซูหยุนคือความนุ่มแน่นจนเต็มมือ ถึงกับสั่นไหวเล็กน้อย
เซียวหนานใจสั่นวาบ!
หลินซูหยุนริมฝีปากเผยอเล็กน้อย เปล่งเสียงครางราวกับเสียงทิพย์
ใบหน้าแดงเรื่อ กิริยาทำเอาคนนึกไปต่างๆ นาๆ
แม้แต่หลินจื่อชิงที่ได้ยินเสียงครางเร้าใจนั้น ก็อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้
พอเห็นเซียวหนานสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง จึงค่อยวางใจ
เซียวหนานใช้กระบี่ชี้นิ้วจิ้มลงบนจุดเส้นลมปราณสำคัญหลายจุดของหลินซูหยุนติดๆ กัน
นี่คือเคล็ดวิชาลับเฉพาะในตำรายาวิจิตรอาจารย์ที่จ่าหัวแก่สอนไว้ มือหมอสวรรค์!
จิ้มลงไปหลายจุด
ลมหายใจหอบถี่ของหลินซูหยุนค่อยๆ สงบลง ใบหน้าซีดขาวกลับมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง
"เรียบร้อยแล้ว พี่สาวคุณไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่หัวใจของเธอยังบกพร่องมาแต่กำเนิด ต้องดูแลบำรุงเพิ่มเติม"
"นามบัตรผมรับไว้แล้ว ขอบคุณน้ำใจพี่สาวคุณ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะ"
รักษาอาการของหลินซูหยุนเสร็จ เซียวหนานไม่ลังเล เปิดประตูรถลงไปอย่างอิสระ
ไม่นาน หลินซูหยุนก็ฟื้นจากอาการมึนงง ลืมตาขึ้นมาถามทันที "คุณเซียวล่ะ คุณเซียวอยู่ไหน!"