"พี่สาว ตื่นแล้วหรือคะ?"
"เจ้าหมอนั่นเพิ่งไปเมื่อกี้เอง"
หลินจื่อชิงรีบตอบ
เมื่อเห็นพี่สาวกลับมาเป็นปกติ ใจก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง
แต่เธอไม่อยากเชื่อว่า เซียวหนานรักษาอาการป่วยของพี่สาวได้!
"หมออะไรกัน?"
"คุณเซียวเป็นหมอฝีมือเยี่ยมมาก เรายังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย แล้วเธอจะว่าเขาเป็นหมออะไรได้ยังไง?"
"อีกอย่าง ถ้าฉันเดาไม่ผิด เขาน่าจะรักษาอาการป่วยเรื้อรังของพ่อได้ด้วย" หลินซูหยุนพูดอย่างรีบร้อน
"เป็นไปได้ยังไง อาการป่วยของพ่อ หลายปีมานี้หาหมอเก่งๆ มากี่คนก็รักษาไม่ได้ แล้วเขาจะรักษาพ่อได้จริงเหรอ?" หลินจื่อชิงเอ่ยอย่างกังขา
"คุณเซียวแค่เหลือบมองก็รู้ว่าฉันป่วยเป็นอะไร แถมยังคาดเดาเวลาที่อาการกำเริบได้ แค่ไม่กี่วิธีก็รักษาฉันหาย นี่ยังพิสูจน์ไม่ได้อีกเหรอ?"
หลินซูหยุนยังคงตื่นเต้นผิดปกติ
ร่างกายของตัวเอง มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่รู้ดี เธอหาหมอมาดูหลายคนแล้ว ต่างก็บอกว่าโรคนี้แทบรักษาไม่หาย
แต่ตอนนี้หลินซูหยุนสัมผัสได้ว่าหัวใจของตัวเองกำลังเต้นแรงมีพลัง พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นกำลังโอบล้อมหัวใจไว้
"ยังไงฉันก็ไม่เชื่อ เขาแค่ลูบคลำสองทีบนตัวเธอ จะรักษาให้หายได้ยังไง?"
"บางทีอาการเธออาจจะดีขึ้นชั่วคราว ก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขาเท่าไหร่"
"เชื่อฉันเถอะ จื่อชิง ตอนนี้มีแค่คุณเซียวเท่านั้นที่ช่วยพ่อได้" หลินซูหยุนยืนกราน
หลินจื่อชิงทำปากยู่ "แต่เมืองลั่วใหญ่ขนาดนี้ เขาไปไหนแล้วจะไปตามหาได้ที่ไหนล่ะ?"
"คุณเซียวไม่ใช่บอกว่าเขาจะไปตระกูลเซี่ยเพื่อทำตามสัญญาหมั้นหมายหรือไง?"
"เราไปหาที่ตระกูลเซี่ยสิ!" หลินซูหยุนพูดโดยไม่ต้องคิด
"จะไปก็ไปเถอะ ฉันไม่ไปหาหมอหน้าด้านนั่นหรอก!" หลินจื่อชิงพูดจบ ก็ลงจากรถอย่างหัวเสีย
...
ในเวลาเดียวกัน คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย
เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสว
วันนี้ตระกูลเซี่ยกำลังจัดงานเลี้ยง คนที่มาร่วมล้วนเป็นบุคคลมีหน้ามีตาในเมืองลั่ว
พอได้ยินว่าเซียวหนานมาถึง ประมุขตระกูลเซี่ยก็รีบออกมาต้อนรับด้วยตัวเองทันที
"เพื่อนหนุ่ม มาถึงโดยไม่บอกกล่าว ข้าก็ไม่ได้เตรียมต้อนรับเลย"
"อาจารย์แก่สบายดีหรือไม่?"
ประมุขตระกูลเซี่ย เซี่ยเหวินเฉียง สวมชุดจีนแบบดั้งเดิม ดูสดชื่นมีพลัง สองข้างเต็มไปด้วยญาติของตระกูลเซี่ย
เซียวหนานสีหน้าหม่นหมอง "อาจารย์... จากไปแล้ว"
"อะไรนะ?!"
ผู้คนในงานต่างอุทานด้วยความตกใจ ราวกับได้ยินข่าวที่น่าตกตะลึง
"จากไปแล้ว? เป็นไปได้ยังไง?"
"อาจารย์แก่เป็นถึงบุคคลระดับเซียนบนสรวงสวรรค์ จะจากไปง่ายๆ ได้ยังไง?"
เซี่ยเหวินเฉียงใจหนักอึ้งลงไปทันที แต่ไม่นานก็ถามต่อ "แล้ววิชาที่อาจารย์แก่ถ่ายทอดให้ เจ้าเรียนมาได้เท่าไหร่?"
เขารีบร้อนเป็นอย่างมาก!
เซียวหนานถ่อมตัว ลูบปลายจมูก "ได้แค่เปลือกนอกเท่านั้นเอง"
"แค่เปลือกนอก?"
พอได้ยินเช่นนั้น สายตาเซี่ยเหวินเฉียงก็เปลี่ยนไปทันที จากความกระตือรือร้นตอนแรก ค่อยๆ เย็นลง
สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก เปลี่ยนไปคนละคนอย่างสิ้นเชิง
เซี่ยเหวินเฉียงยืดหลังตรงทันที แล้วถามเสียงเย็น "เช่นนั้นวันนี้เจ้ามาทำไม?"
"รับคำสั่งอาจารย์ มารักษาสัญญาหมั้นหมายเมื่อครั้งนั้น" เซียวหนานตอบตามความจริง
พอพูดจบ ผู้คนต่างเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะเยาะออกมา
"เด็กจนๆ ที่ไหนกัน วิ่งมาที่ตระกูลเซี่ย ถือกระดาษสัญญาหมั้นเก่าๆ หนึ่งแผ่นก็จะมาแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย? คางคกคิดจะกินเนื้อหงส์ยังไม่กล้าคิดขนาดนี้เลย!"
"ไม่ส่องกระจกดูตัวเองก่อนหรือไง คิดว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยเป็นผักบุ้งหรือไง ใครจะเก็บก็ได้?"
"รีบๆ ออกไปจากตระกูลเซี่ยซะ อย่ามาอับอายขายหน้าที่นี่!"
วันนี้เป็นวันหมั้นของคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยกับคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่ หลี่หยาตง มีตระกูลใหญ่ๆ มาร่วมงานมากมาย
งานเลี้ยงครึกครื้นเป็นอย่างมาก แต่ว่าถูกเด็กหนุ่มชุดโทรมๆ คนหนึ่งมาทำลายบรรยากาศ
ทำให้ตระกูลเซี่ยหน้าตก
ตระกูลเซี่ยแม้จะเป็นเพียงตระกูลชั้นสามในเมืองลั่ว แต่ก็ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาจะหมายปองได้
ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลหลี่ยังเป็นตระกูลชั้นสองของเมืองลั่ว หาโอกาสดีๆ อย่างนี้มาผูกสัมพันธ์ด้วยการแต่งงานได้ไม่ง่าย
พวกเขาจะไม่คว้าไว้ได้อย่างไร?
ใครก็ตามที่กล้าขัดขวางการแต่งงานครั้งนี้ พวกเขาจะต้องกำจัด!
ตอนแรกเซี่ยเหวินเฉียงยังเกรงใจอาจารย์ของเซียวหนานอยู่ พอได้ยินว่าอาจารย์แก่ตายไปแล้ว เซียวหนานก็ได้แค่เปลือกนอก จึงเปลี่ยนสีหน้าทันที
และเมื่อเผชิญหน้ากับถ้อยคำเสียดสีรอบด้าน เซียวหนานกลับแสดงความสงบเกินกว่าคนทั่วไป
มองดูสัญญาหมั้นในมือ เขาไม่ได้เห็นค่าเซี่ยเหม่ยนาแม้แต่น้อย
ถึงแม้เซี่ยเหม่ยนาจะมีหน้าตาพอใช้ได้ แต่เทียบกับพี่น้องตระกูลหลินแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับดิน
แต่สัญญานี้ยังไงก็เป็นสิ่งที่อาจารย์แก่ให้ไว้ หน้าตาที่ควรทวงคืน เขาก็ต้องทวงคืนให้ได้
"คุณเซี่ย เมื่อครั้งนั้นอาจารย์ข้าช่วยชีวิตท่านไว้ แถมยังต่ออายุให้ท่านอีก 25 ปี ท่านซาบซึ้งบุญคุณถึงขนาดยอมมอบทรัพย์สินทั้งหมด แล้วจึงตั้งสัญญาหมั้นนี้ขึ้นมา ตอนนี้จะกลับคำหรือ?"
เซียวหนานถามด้วยรอยยิ้มเย็นชา
เดิมทีอาจารย์แก่ก่อนส่งเขาลงเขายังกำชับเป็นพิเศษ ว่าถ้าตระกูลเซี่ยยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ ให้เขาต่ออายุให้เซี่ยเหวินเฉียงอีก 10 ปี
แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว
"ถ้อยคำล้อเล่นเมื่อครั้งนั้น จะเอามาจริงจังได้ยังไง?"
"ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ถ้าอาจารย์ของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ตระกูลเซี่ยของข้าก็จะรักษาสัญญา!"
"แต่ตอนนี้ สัญญาในมือเจ้ามันก็แค่เศษกระดาษแผ่นหนึ่ง!"
เซี่ยเหวินเฉียงหัวเราะเย็นในใจ
เขาจะยกลูกสาวให้เด็กบ้านนอกที่จนกร็อกกรากได้ยังไง
ตอนนั้นเขาแค่พูดไปตามมารยาทเท่านั้น ไม่คิดว่าจะมีคนโง่เอาคำพูดของเขาไปคิดจริงๆ
"เจ้าเป็นเด็กจนๆ มาจากไหนกัน เห็นแกคู่ควรจะได้หมั้นกับข้าหรือ?"
"ส่องกระจกดูตัวเองหน่อยเถอะ ไอ้บ้านนอกมาจากภูเขา มีสิทธิ์อะไรจะมาแต่งงานกับข้า?"
"ข้าเตือนเจ้า รีบออกไปจากตระกูลเซี่ยซะ ไม่งั้นข้าจะสั่งให้องครักษ์หักขาทั้งสองข้างเจ้า แล้วโยนออกไป!"
เซี่ยเหม่ยนาก้าวออกมาจากฝูงชน จ้องมองไอ้คางคกที่อยากกินเนื้อหงส์ตัวนี้ด้วยสีหน้าเย็นชา
ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวคนหนึ่งก็เดินออกมา จ้องมองเซียวหนานด้วยความดูถูก
"หนูน้อย ข้าจะแนะนำตัวให้ฟัง"
"ข้าชื่อหลี่หยาตง ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลหลี่เมืองลั่ว เป็นหนึ่งในกรรมการบริษัทห้าวลี่ด้วย"
"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นบ้านนอกมาจากไหน แต่เจ้าคงมาไม่ถูกเวลา ดูสภาพจนๆ ของเจ้าแล้ว ยังไม่คู่ควรจะผูกเชือกรองเท้าให้ข้า ยังจะมาชิงเหม่ยนาอีก รีบไปซะเถอะ"
"พี่หยาตง ไม่ต้องไปเสียเวลาพูดกับมันมากมาย มันเป็นพวกจงใจมาหาเรื่อง ฉันสั่งคนไล่ไปก็พอ" เซี่ยเหม่ยนารีบพูด
พอพูดจบ องครักษ์ตระกูลเซี่ยหลายคนก็ตรงเข้ามาจะลงมือกับเซียวหนาน
เซี่ยเหวินเฉียงตบเก้าอี้ที่สูงส่งเสียงดัง ตะโกนว่า "พอแล้ว! วันนี้ไม่ใช่เวลาแสดงละคร!"
ถ้าไม่เกรงใจว่าวันนี้มีบุคคลชั้นสูงเมืองลั่วอยู่ที่นี่มากมาย เซี่ยเหวินเฉียงคงไม่ปล่อยให้เซียวหนานเดินออกไปง่ายๆ แน่
เขายังต้องรักษาหน้าตาอยู่ จึงพูดกับชายหนุ่มคนหนึ่งข้างกายว่า "กั๋วเทา เอาเงินห้าแสนให้มัน แล้วให้มันรีบๆ หายไปซะ"
เซี่ยกั๋วเทาพยักหน้า หยิบเช็คออกมาจากกระเป๋าสูท เขียนตัวเลขลงไปสองสามขีด แล้วโยนเช็คลงไปที่เท้าของเซียวหนานอย่างเย็นชา
"รู้จักกาลเทศะ ก็เอาเงินห้าแสนนี้ไปแล้วรีบๆ หายไปซะ"
เซียวหนานดวงตาคมกริบ "เซี่ยเหวินเฉียง อาจารย์ข้าต่ออายุให้ท่าน 25 ปี ชีวิต 25 ปีของท่านมีค่าแค่เงินห้าแสนนี้เท่านั้นหรือ?"
คำพูดนี้ ยิ่งทำให้ตระกูลเซี่ยไม่พอใจหนักขึ้น
"หนูน้อย อย่าได้รุกไล่เกินเลย ชาตินี้เจ้าหาเงินห้าแสนไม่ได้หรอก อย่ามองหน้าเป็นของไม่ดี!"
"เอาเจ้า แล้วเอาเงินห้าแสนนี้ไปรีบๆ หายไปซะ!"
"สำหรับไอ้จนๆ อย่างเจ้า ห้าแสนเป็นความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว"
เซี่ยเหม่ยนายิ่งกว่านั้น ตรงเข้าไปแย่งสัญญาหมั้นจากมือเซียวหนาน
จากนั้นต่อหน้าทุกคน ฉีกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างรวดเร็ว แล้วโปรยลงบนพื้น
เซียวหนานเห็นภาพนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "เซี่ยเหม่ยนา หวังว่าเธอจะจำสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้ไว้ เพราะสักวันหนึ่ง เธอจะต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนขอฉัน"
"รวมถึงตระกูลเซี่ยทั้งหมด พวกคุณจะต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำกับฉันในวันนี้!"
พอได้ยินเช่นนั้น เซี่ยเหม่ยนาหัวเราะคิกคักอย่างเยาะเย้ย แม้แต่คนตระกูลเซี่ยรอบข้างก็อดขำออกมาไม่ได้
"ขอร้องนาย?"
"ไอ้หนูนี่คงอยู่ในเขาจนปัญญาอ่อนไปแล้วมั้ง ให้ตระกูลเซี่ยมาขอร้องมัน ฟังดูเป็นเรื่องตลกชวนหัวจริงๆ!"
"วันนี้เป็นงานหมั้นของตระกูลหลี่กับตระกูลเซี่ย นายเป็นมือที่สามจะมาคั่นกลางแบบนี้ มีความหมายอะไรนักหนา?"
ระหว่างนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากนอกประตู
"คุณหนูใหญ่ตระกูลหลินมาถึง!"
พอได้ยินเสียงจากนอกประตู ผู้คนก็หยุดเสียงอึกทึก มองไปทางประตูพร้อมกัน
เห็นแต่ร่างอรชรค่อยๆ เดินเข้ามา
ผิวขาวหน้าสวย งามเลิศประไพ!
เซี่ยเหม่ยนาอยู่เบื้องหน้าเธอ กลับรู้สึกต่ำต้อยลงไปเอง ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย
แม้แต่คุณหนูจากหลายตระกูลก็เผลอส่งสายตาอิจฉาออกมาโดยไม่รู้ตัว
"ให้ตายเถอะ นี่มันนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ชัดๆ!"
"นี่คือคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลิน เศรษฐีอันดับหนึ่งเมืองลั่วไม่ใช่หรือ? ทำไมเธอมาที่นี่ได้?"
"หรือว่าจะมาร่วมงานหมั้นโดยเฉพาะ? เกียรติยศขนาดนี้เชียวหรือ"
ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา สายตาร้อนแรงเป็นอย่างมาก
พี่น้องตระกูลหลินไม่ค่อยออกงานสังคม แทบไม่เคยร่วมงานเลี้ยงใดๆ
วันนี้ได้มาโผล่ในงานหมั้นของตระกูลหลี่กับตระกูลเซี่ย ช่างเป็นบุญวาสนาอย่างยิ่ง!
"คุณหนูหลิน ท่านมาทำไมไม่บอกสักหน่อย จะได้ให้ข้ารีบพาคนออกไปต้อนรับ!"
เซี่ยเหวินเฉียงพาคนตระกูลเซี่ยเดินเข้าไปต้อนรับหลินซูหยุนด้วยความตื่นเต้น
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่ประมุขตระกูลใหญ่ๆ เจ้าของบริษัทต่างๆ ที่มาร่วมงานก็ไม่มีใครเว้น
ตระกูลหลิน เป็นถึงเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองลั่วทั้งเมือง!
ถ้าได้คบหาสมาคมกับตระกูลระดับนี้ แม้จะแค่ได้หน้ากันแบบผิวเผิน ก็เป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่ออนาคตของตัวเอง
เซียวหนานมองอยู่ท่ามกลางฝูงชน เห็นสีหน้าของคนตระกูลเซี่ยแล้ว ก็อดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้
"ไอ้จนๆ ถอยไปให้ไกลๆ ไปปิดทางฉัน"
เซี่ยเหม่ยนาเดินผ่านเซียวหนานไป ขยำตามองเขาอย่างเกรี้ยวกราด เต็มไปด้วยความรังเกียจ
สายตานั้นราวกับหลบสิ่งสกปรก เหมือนกำลังหลบไอ้คางคกน่ารำคาญตัวหนึ่งจริงๆ
หลินซูหยุนยิ้มให้ทุกคน แล้วเหลือบไปเห็นเซียวหนานที่ยืนอยู่ด้านหลังฝูงชนทันที เดินเข้าไปด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
"คุณเซียว ท่านอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย ในที่สุดก็หาท่านเจอแล้ว!"