【เรื่องนี้ดัดแปลงจากเหตุการณ์จริง เริ่มต้นด้วยความเจ็บปวด ก่อนพลิกกลับมาสะใจ】
ผู้ประสบเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตนเองเป็นญาติของผู้เขียนที่บ้านเกิด เธอเป็นหญิงสาวที่ไม่ได้โลภอยากได้เงินเดือนสูง แต่สุดท้ายก็ยังหนีไม่พ้นเงื้อมมือมาร เรื่องราวทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอประสบพบเจอในเวียดนาม กัมพูชา ไทย และเมียนมา ต่อจากนี้ หนังสือทั้งเล่มจะเล่าผ่านมุมมองบุรุษที่หนึ่ง ถึงประสบการณ์ของโอวหยางซิงฉือ ตั้งแต่ชีวิตสมรสไปจนถึงขุมนรกแห่งนี้
วันนี้ ฉันใช้ปากกาลูกลื่นแทงแขนตัวเองให้เป็นรูอีกครั้ง นี่เป็นจุดเลือดจุดที่ 30 แล้ว
ฉันชื่อโอวหยางซิงฉือ
เกิดเมื่อปี 1997 ในครอบครัวธรรมดาแห่งหนึ่งในชนบท เป็นลูกชาวนา
เรียนจบจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีซอฟต์แวร์ธรรมดาแห่งหนึ่ง
ขอมอบหนังสือเล่มนี้ไว้เพื่อเตือนใจทุกคน โดยเฉพาะผู้หญิง
สิ่งล่อลวงที่เกินฐานะและความสามารถ ล้วนเป็นกลลวง
ความอ่อนโยนที่ได้มาโดยไม่ต้องลงแรง ล้วนเป็นกับดัก
ความรักใคร่และความใจกว้างที่เกินกำลังของคุณ ส่วนใหญ่มักซ่อนแผนการเอาไว้
หากใครมอบสิ่งดี ๆ ให้คุณอย่างง่ายดายเกินไป ส่วนใหญ่ก็เพราะหวังให้คุณเอาสิ่งที่มีค่ากว่านั้นไปแลกเปลี่ยน
ฉันเองก็เคยเป็นหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่เชื่อในความรักและชีวิตคู่
เมื่อครึ่งปีก่อน...
ฉันไม่สนใจคำคัดค้านของพ่อแม่ ยืนกรานจะแต่งงานกับจางจื่อหาว ผู้เปิดบริษัทอยู่ในตัวเมือง และตั้งใจแน่วแน่ว่าจะแต่งงานกับเขาอย่างรวดเร็ว
ฉันไม่เคยคิดเลยว่า
คนที่สวมแหวนเพชรให้ฉันด้วยมือของตัวเอง จะเป็นคนเดียวกันกับที่ผลักฉันลงสู่นรกบนดินแห่งนี้ด้วยมือของเขาเอง
วันนี้
เป็นวันที่ 30 นับตั้งแต่ฉันถูกสามี (จางจื่อหาว) หลอกพามาเมียนมาเหนือ
ทุกวันฉันจะใช้ปากกาลูกลื่นแทงแขนตัวเองให้เป็นรูหนึ่งรู
จุดเลือดเล็ก ๆ ที่เรียงแน่นพรืด คือหลักฐานว่าฉันยังฝืนมีชีวิตรอดอยู่ที่นี่
ทุกครั้งที่แทง ความเจ็บแปลบแหลมคมจะช่วยให้ฉันมีสติ ไม่ปล่อยให้ตัวเองด้านชาจนสิ้นเชิงในเขตมืดมิดแห่งนี้
ที่นี่
ไม่มีเหตุผลให้พูดถึง ไม่มีความเป็นมนุษย์ให้เห็น เงินคือความยุติธรรม หมัดคือกฎเกณฑ์ ส่วนกฎหมายเป็นเรื่องเพ้อฝัน
ผลงานการหลอกลวงเป็นตัวตัดสินชะตาชีวิตของคนโดยตรง หลอกได้มากขึ้นอีกนิด ก็มีชีวิตต่อได้อีกวัน หลอกได้น้อยลงอีกนิด ก็ต้องทนทุกข์ทรมานราวตกนรก
ถ้าคุณสร้างคุณค่าให้บริษัทไม่ได้ สิ่งเดียวที่รออยู่ก็คือความตาย
ไม่สิ!
พวกมันจะรีดเอาคุณค่าหยดสุดท้ายจากร่างกายของคุณไปต่างหาก
ตลอด 30 วันที่ผ่านมา
คนที่ฉันคุ้นเคยมีจำนวนน้อยลงทุกวัน
ส่วนคนหน้าใหม่กลับมีเพิ่มขึ้นทุกวัน
พี่น้องผู้หญิงที่เข้ามาพร้อมกับฉัน บางคนถูกพาตัวไปเพราะทำผลงานไม่ถึงเป้า แล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย
ทั้งการทุบตี การใช้กระบองไฟฟ้า การตัดนิ้ว การข่มขืน การขังในบ่อน้ำ การถอนเล็บ และการบังคับค้าประเวณี การฝังทั้งเป็น...
เรื่องโหดร้ายไร้มนุษยธรรมเหล่านี้ ซึ่งฉันเคยได้ยินเพียงจากข่าว
เกิดขึ้นรอบตัวฉันทุกวัน
ใกล้แค่เอื้อม
ชวนให้ขวัญผวา
ฉันเคยเห็นคนที่ถูกขังไว้ในบ่อน้ำ หลายวันหลายคืนไม่ได้กินข้าวหรือดื่มน้ำ ในน้ำเต็มไปด้วยคราบสกปรกและแมลง พอหิวก็จับแมลงกิน พอกระหายก็ยกน้ำสกปรกขึ้นดื่ม
ฉันยังเคยเห็นผู้หญิงที่ทนการทรมานไม่ไหว สุดท้ายยอมร่วมมือกับคนเลวพวกนี้ หลอกสามีของตัวเองให้เข้ามาในเขตนี้
ฉันยังเคยเห็นคนที่ถูกทรมานจนสติแตก ร้องไห้โทรหาพ่อแม่ แล้วใช้เสียงอ่อนโยนที่สุดหลอกล่อให้พวกท่านมาที่นี่เพื่อ “เสวยสุข”
ทุกวันฉันมีชีวิตอยู่กับความหวาดกลัว
กลัวว่าคนที่ถูกทรมานคนต่อไปจะเป็นฉัน
ฉันเคยร้องไห้กลางดึกนับครั้งไม่ถ้วน
เสียใจที่ดื้อรั้นในตอนนั้น
เสียใจที่ไม่ยอมฟังคำแนะนำของพ่อแม่
เสียใจที่หลงเชื่อคำโกหกเหลวไหลของจางจื่อหาว
เมื่อวานนี้...
คนเฝ้าคุมพาคนหน้าใหม่เข้ามาอีกหลายคน
พวกเขาก็เหมือนฉัน
ถูกคนที่ไว้ใจที่สุดหลอกมา
บนใบหน้าของพวกเขายังมีความหวังต่ออนาคต แต่กลับไม่รู้เลยว่านรกแบบไหนกำลังรออยู่
ฉันมองความไร้เดียงสาและความเขลาของพวกเขา ราวกับได้เห็นตัวเองในวันที่เพิ่งเข้าบริษัทของจางจื่อหาว
ที่นี่ คนเราเป็นเพียงสินค้าอย่างหนึ่ง
พวกมันตัดสินได้อย่างง่ายดายว่าเราจะตกเป็นของใคร และมีชะตากรรมเช่นไร
ฉันไม่รู้ว่าจะฝืนทนต่อไปได้อีกนานแค่ไหน
ทุกวันฉันดิ้นรนและหวาดกลัว ด้านหนึ่งคือสัญชาตญาณที่อยากมีชีวิตอยู่ อีกด้านคือมโนธรรมที่ทนหลอกคนอื่นไม่ไหว
แต่ความจริงกลับตอกย้ำฉันอย่างโหดร้าย
ที่นี่ แม้แต่การเป็นคนเลวก็ยังต้องมี “ความสามารถ”
ไม่มีความสามารถ ก็มีค่าแค่เป็นหมูให้เชือด
ไม่มีคุณค่า แม้แต่คนร้ายก็ยังรังเกียจคุณ
ในตอนแรก
ฉันไม่อยากกลายเป็นนักต้มตุ๋นแบบที่เกลียดที่สุด
แต่หลังจากถูกบีบบังคับด้วยความรุนแรง ฉันถึงเข้าใจว่าแม้แต่จะเป็นคนแบบนั้น ฉันก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอ
วันนี้เป็นวันที่ 30 ที่ฉันทำผลงานได้ศูนย์
ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าถ้ายังปิดการขายไม่ได้อีก พวกมันจะทำอะไรกับฉัน
ฉันกลัวมาก กลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ ฉันอยากกลับบ้าน อยากกลับไปหาพ่อแม่ที่บ้านเกิด
ฉันภาวนาเงียบ ๆ อยู่ในใจ
ภาวนาให้พรุ่งนี้
ฉันยังมีชีวิตอยู่
ภาวนาให้พรุ่งนี้ ฉันยังได้ใช้ปากกาแทงแขนตัวเอง
ให้เป็นจุดเลือดจุดที่ 31
。。。。。。。。。。。。。。。
ถึงผู้อ่าน:
เหตุการณ์ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเขตสีเทาในต่างประเทศ การกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมาย และอื่น ๆ ล้วนดัดแปลงจากเรื่องจริงเพื่อเป็นอุทาหรณ์
ขอเตือนทุกคนให้ระวังสิ่งล่อลวงเรื่องเงินเดือนสูงในต่างประเทศและงานเงินเดือนสูงในต่างถิ่นที่ไม่คุ้นเคย อย่าหลงเชื่อคำวาดฝันหรือความอ่อนโยนจอมปลอมของผู้อื่น จงดูแลความปลอดภัยของตัวเองให้ดี