……
“ท่านหัวหน้า จริงๆ แล้วผมเลื่อนขั้นเป็นไป๋จื่อซ่านได้นะ นอกจากสู้เก่งแล้ว ที่ผมเก่งที่สุดคือใช้หัวคิดนะครับ!” ต่งเทียนเป่านั่งบนโซฟาในห้องทำงานของเหลียงคุน พูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
เหลียงคุนเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างลึกซึ้ง “ข้ารู้ แต่แกก็รู้ว่าปาจี้ไอ้สารเลวนั่นตอนข้าติดคุก มันยักยอกเงินข้าไปเท่าไหร่มั้ย? มันต้องตายสถานเดียว”
“อีกอย่าง แกคิดว่าเจี่ยงเทียนเซิงจะใจดีอย่างนั้นรึ? ไม่ว่าแกจะเลือกตำแหน่งไหนเลื่อนขั้น เขาก็ต้องตัดแขนข้าข้างหนึ่ง เขาต้องการสมดุล ไม่ให้ใครคุกคามตำแหน่งของเขา”
“เข้าใจรึยังไอ้บื้อ!”
เหลียงคุนพูดจบก็ปาก้อนกระดาษก้อนหนึ่งมา
ต่งเทียนเป่ารับไว้ ไม่ได้คลี่ดู แต่ยิงมุขประจบ “ท่านหัวหน้าหลักแหลม!”
“พูดเหลวไหล ไม่งั้นแกคิดว่าหัวหน้าอย่างข้าไปอยู่คุกฉีกฉู่ มัวแต่โยนสบู่เล่นทุกวันรึ? ว่างๆ ก็ไปอ่าน ‘สามสิบหกกลยุทธ์’ บ้างสิ ไอ้พวกใช้หัวคิด!”
ต่งเทียนเป่ายิ่งทึ่งในตัวเหลียงคุนมากขึ้นทุกที ถ้าไม่ยุ่งเรื่องแป้งล่ะก็ นี่แหละหัวหน้าที่เพอร์เฟกต์
ช่างเถอะ ถึงตอนหลังช่วยได้ก็ช่วยแล้วกัน!
“อย่าเหม่อสิ นี่เป็นที่ซ่อนลับของปาจี้แห่งหนึ่ง ต้องการให้จัดคนไปช่วยมั้ย?” เหลียงคุนมองต่งเทียนเป่าที่กำลังครุ่นคิด โยนบุหรี่ให้หนึ่งมวน ก่อนถามต่อ
“ขอบคุณท่านหัวหน้า ไม่ต้องครับ คนมากทำให้เกะกะ ขอแค่รถใกล้พังสักคันก็พอ”
ต่งเทียนเป่ามีความมั่นใจในจุดนี้จริงๆ จริงๆ แล้วเหลียงคุนจะให้ที่อยู่นี่หรือไม่ก็ไม่สำคัญ แค่ตามเฉินเฮ่าหนานไปก็พอ
อย่างไรก็ตาม เขาก็คลี่กระดาษดู จำที่อยู่ได้ แล้วจุดไฟเผาทิ้ง
ณ เวลานี้ มันมีกลิ่นอายแบบนักฆ่ารับภารกิจในหนังจริงๆ!
……
ปาจี้เหมือนรู้ตัว ไม่ได้ปรากฏตัวในเขตที่เจี่ยงเทียนเซิงให้มา
ต่งเทียนเป่าตามติ๊ดเฉินเฮ่าหนานมาสามวัน ทั้งสองฝ่ายไม่ได้เรื่องเลย
พวกเฉินเฮ่าหนานก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เหลือเวลาอีกแค่สองวัน จำต้องระดมเด็กใหม่ร้อยกว่าคนจากคอสเวย์เบย์ออกค้นหา
ดูท่าว่าตามเฉินเฮ่าหนานไปคงไม่ได้ผลแล้ว
ทำได้แค่ไปดักรอที่ซ่อนที่เหลียงคุนให้มาเผื่อมีโชค
ขณะที่เขาโยนก้นบุหรี่ทิ้ง กำลังจะออกรถ เฉินเฮ่าหนานที่อยู่ไม่ไกลรับโทรศัพท์ แล้วพาคนออกไปอย่างรวดเร็ว
สมเป็นบุตรแห่งโชคชะตาในยุทธจักรอันธพาลจริงๆ ให้เขาหาจนเจอจนได้
ต่งเทียนเป่าขับรถตามไป
รถตู้ของเฉินเฮ่าหนานจอดที่ตรอกหลังร้านอาบน้ำอบนวดแห่งหนึ่ง
ลงมาเจ็ดแปดคน แจกอาวุธ ผูกผ้าสีแดง
“ซานจี เจียวผี พวกนายสองคนเฝ้าประตูหลังไว้ ต้าเทียนยี่พวกที่เหลือมากับข้า” เฉินเฮ่าหนานสั่ง แล้วนำคนที่เหลือบุกเข้าทางประตูหน้า
พอร่างพวกนั้นหายไปในความมืด ต่งเทียนเป่าเดินไปที่รถตู้ มือพลันปรากฏมีดสั้นคมกริบ แทงยางรถอย่างรวดเร็ว
เสร็จแล้วรีบกลับขึ้นรถตนเอง
สามวันที่ตามติ๊ดเฉินเฮ่าหนาน เวลาว่างก็ซื้อของจำเป็นทางยุทธศาสตร์ใส่พื้นที่ระบบไว้ เผื่อใช้ยามฉุกเฉิน
“ซานจี อย่าให้มันหนีไปได้!”
ขณะต่งเทียนเป่าทิ้งก้นบุหรี่ ในตรอกก็ดังเสียงตวาดของเฉินเฮ่าหนาน
เขารู้ว่าได้เวลาแล้ว สตาร์ทรถทันที รถคราวน์ใกล้พังส่งเสียงกระหึ่มกับเสียงยางครูดพื้น
ตอนนี้ปาจี้มีแผลเต็มหลัง เลือดโชกครึ่งตัว ราวกับคนเลือด
ต่งเทียนเป่าปล่อยเบรก รถพุ่งชนปากตรอกราวกับลูกกระสุน
“โครม!”
ต้าเทียนยี่วิ่งพรวดออกมา เบรกไม่ทัน ปลิวกระเด็นเหมือนกระสอบทราย แล้วตกกระแทกพื้นอย่างแรง
ไม่ตายก็คงเป็นอัมพาตติดเตียง
“ขึ้นรถ!” น้ำเสียงทุ้มเยียบเย็นดังก้องในหูปาจี้ราวกับสวรรค์โปรด เปิดประตูรถ ขึ้นรถภายในพริบตา
ต่งเทียนเป่าเข้าโค้งหักรถพุ่งออกจากความมืด
“ขึ้นรถตาม!”
“พี่เฮ่าหนาน ยางรถโดนแทง”
“……”
……
“แม่แกสิ เฉินเฮ่าหนานไอ้สารเลว ให้ข้าหายก่อนเถอะ จะฆ่าทั้งบ้านแก!” ปาจี้ที่นั่งข้างหลังเจ็บตัวเป็นแผลเยอะ เจ็บจนหน้าเหยเก แต่ยังไม่ลืมด่าเฉินเฮ่าหนาน
“พี่ปาจี้ รู้จักเฉินเฮ่าหนานเหรอ?” ต่งเทียนเป่าสงสัย
“แค่กลายเป็นผงก็ยังจำได้ ไอ้บ้านั่นฟันข้าตอนประกาศชื่อตัวเอง โคตรตลกเลย ขอบใจมากนะไอ้หนุ่ม ไปส่งข้าที่บ้านในหมู่บ้านตรงอ่าวขยะไควซิงก็พอ
ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน ของดีมีเพียบ”
ปาจี้พูดพลางค่อยๆ หลับตาลง หน้าซีด เห็นได้ชัดว่าเสียเลือดจนหมดสติ
ต่งเทียนเป่าได้ยินคำพูดของปาจี้แล้วโกรธจนอยากตบหน้าตัวเอง เล่นทำเป็นฉลาด หาเรื่องใส่ตัว!
ที่อยู่ที่เหลียงคุนให้ไว้ก็คือที่ปาจี้พูดเมื่อกี้เลยนี่หว่า
เชี่ย!
รถคราวน์วิ่งฉิวมาตลอดทางถึงไควซิง จอดหน้าร้านไม้แห่งหนึ่งในอ่าวขยะ
ปาจี้แม่งเลือกที่เก่งจริง ที่กันดารอย่างนี้ ตอนกลางคืนแม้แต่เงาผีก็ไม่มี
“พี่ปาจี้ ถึงแล้ว!”
ต่งเทียนเป่ารออยู่หลายวิก็ไม่มีเสียงตอบ รีบหันไปดู ปากก็บ่นพึมพำ “เชี่ย ไม่ใช่เสียเลือดตายไปแล้วนะ แกตายเงินฉันก็ปลิวสิวะ? เชียบ อย่าเพิ่งตายโว้ย!”
“ผั่ก ผั่ก……” ต่อเนื่องเป็นสิบกว่าตบลงบนหน้าปาจี้
“แค่กๆ!……”
ปาจี้ที่กำลังรอความตายถูกต่งเทียนเป่าตบจนฟื้นขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
“ไอ้หนุ่ม รีบช่วยข้าเข้าบ้านหน่อย เมียข้าเป็นพยาบาล! ข้าจะตอบแทนนายอย่างงามเลย……”
“โอเค จัดให้!”
ต่งเทียนเป่าแบกปาจี้ขึ้น ถีบประตูบ้านเปิด
ทันทีที่เข้าบ้าน ไฟในบ้านก็สว่างขึ้น
ก็เห็นสตรีงามผู้หนึ่งหน้าตาคล้ายอู๋เสวี่ยเหวิน สวมชุดนอนเสื้อยืด เรียวขาขาวดุจหิมะเปลือยเปล่าแกว่งไกวอยู่ สว่างกว่าแสงไฟ เดินลงมาจากชั้นลอย
(ใครไม่รู้จักอู๋เสวี่ยเหวิน ลองดูเรื่องที่เธอเล่นกับจางเว่ยเจี้ยน เว่ยเสี่ยวเป่าทำตามรับสั่งจีบนาง อ้อ ถ้ารู้จัก ช่วยลงรูปให้หน่อย)
เห็นสภาพเลือดเต็มตัวของปาจี้แล้วก็ไม่แปลกใจ ในตามีแต่ความรังเกียจ
แต่มองมาที่ต่งเทียนเป่าด้วยแววตาขอความช่วยเหลือ
ปาจี้เงยหน้าอย่างยากลำบาก “หญิงชั่ว ยังไม่รีบไปเอากล่องพยาบาลอีก ยืนเซ่อทำไม!”
อู๋เสวี่ยเหวินยืนนิ่ง ราวกับตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว “ขอร้องล่ะ ช่วยฆ่ามันให้ข้าที ข้ารู้ว่าเงินมันซ่อนอยู่ไหน!”
“แค่นายฆ่ามัน ข้าก็เป็นของนาย เงินก็ยกให้นายทั้งหมดเลยก็ได้”
พูดพลางนางก็คุกเข่าลงต่อหน้าต่งเทียนเป่า ดูท่าว่าปาจี้คงทำทารุณกับนางจนถึงที่สุด
“หญิงชั่ว แกรนหาที่ตาย……”
ปาจี้พูดไม่ทันจบ ก็ถูกต่งเทียนเป่าเหวี่ยงลงพื้นราวกับหมาข้างถนน
“พี่สะใภ้ พูดจริงใช่มั้ย รู้ไว้ว่าหลอกผม ชะตากรรมจะย่ำแย่มากเลยนะ!” ต่งเทียนเป่าตาวาววับ ตรงเข้าพยุงอู๋เสวี่ยเหวินที่คุกเข่าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
เขากลัวอู๋เสวี่ยเหวินคิดทรยศหรือ?
ไม่กลัว แค่จัดการสอนบทเรียนสักหนึ่งชุด หลักสูตรไม่ทรยศตลอดกาลก็เรียบร้อย
อู๋เสวี่ยเหวินกัดริมฝีปากไม่ให้ร้องไห้ออกมา “ข้าไม่ได้โกหก ไหนจะยังเป็นเงินที่มันฟอกขาวไว้อีกหลายปีนี้ รวมหนึ่งล้าน เหรียญกษาปณ์นั่นมันซ่อนเช็คไว้ในกระถางอัฐิพ่อแม่มันกับที่”
“ยังมีเงินสดฮ่องกงอีกสองล้านซ่อนอยู่ในสุสานจำลองของมันหลังเขา…”
“หญิงสารเลว หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”
ปาจี้ตะเบ็งเสียง ใช้แรงทั้งหมดในตัว พุ่งเข้าใส่อู๋เสวี่ยเหวิน
ต่งเทียนเป่าส่งลูกเตะข้างตรง ส่งมันกระเด็นชนกำแพง
“ช่วย… ช่วย… ข้า…” ปาจี้ขาดใจตาย ลืมตาโพลงมองต่งเทียนเป่า ตายไม่ยอมหลับตา
ความสามารถซ่อนเงินของปาจี้นี่ไม่ใช่เล่นเลยนะ ไม่ก็กระถางอัฐิ ไม่ก็ในหลุมฝังศพ
แถมยังสร้างสุสานจำลองให้ตัวเองอีก ช่างมีความคิดล้ำลึก
คนที่ออกมาคลุกฝุ่นบนถนน จะมีสักกี่คนที่จบดีล่ะ ไม่ก็ตัวแข็งตายอยู่ริมถนน ไม่ก็ไปช่วยถมทะเล
จะมีสักกี่คนที่ถอยออกมาได้อย่างปลอดภัยทั้งตัว?