"ขอเชิญเจ้าของร้านซุนและกัปตันหวังเป็นสักขีพยาน!" หลินเฉินถอดแหวนเก็บของด้วยตนเอง ส่งให้ซุนเป่าเฉิง "รบกวนเจ้าของร้านซุนแล้ว"
ซุนเป่าเฉิงพยักหน้า
จากนั้น รับแหวนเก็บของมา แล้วมองไปทางกัปตันหวัง: "กัปตันหวัง เชิญ"
ในเวลานี้ ใบหน้าของกัปตันหวังก็ดำคล้ำ ดูแย่ยิ่งนัก
เขาไม่คิดว่าหลินเฉินเพียงไม่กี่ประโยค อาศัยกฎข้อหนึ่งของหอโอสถ ก็สามารถยกสิทธิ์การตรวจสอบให้กับซุนเป่าเฉิง เจ้าของร้านหอโอสถ ทำให้เขาและจ้าวหมั่งต้องตกอยู่ในสถานการณ์ร้อนรน!
หอโอสถเป็นกิจการของสมาคมโอสถ
สมาคมโอสถมีสถานะสูงส่ง ยิ่งกว่าสหพันธ์การค้าผืนแดนตะวันออกสุดเสียอีก!
เพราะไม่มีใครอยากสร้างศัตรูกับสมาคมโอสถ!
ไม่มีใครรู้ความจริงของเรื่องนี้ดีไปกว่าเขา แต่ตอนนี้ตกอยู่ในสภาพที่ยากจะถอยกลับ เขาทำได้เพียงฝืนใจ ตรวจสอบแหวนเก็บของของหลินเฉินพร้อมกับซุนเป่าเฉิง
เวลานี้ จ้าวหมั่งเหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก ตัวสั่นไปทั้งร่าง จ้องมองกัปตันหวัง
นี่คือฟางเส้นสุดท้ายที่เขาจะยึดเหนี่ยว!
แต่กัปตันหวังก็จนปัญญาเช่นกัน!
มีซุนเป่าเฉิงอยู่ เขาไม่มีช่องว่างให้ทำการลับใดๆ เลย!
ซุนเป่าเฉิงหยั่งเทพญาณเข้าไปในแหวนเก็บของ เพียงสองสามลมหายใจก็ดึงเทพญาณกลับมา หันไปทางผู้คน เสียงใสกังวาน:
"ข้าตรวจสอบแล้ว ในแหวนเก็บของของซื่อจื่อหลินเฉิน มีเพียงผลเกล็ดมังกร หญ้ารวมปราณ เมล็ดบัวหิมะ และสมุนไพรอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่ง รวมถึงของใช้ส่วนตัวและศิลาวิญญาณบางส่วน ไม่มีดอกไม้แก้วผลึกสีม่วงและเห็ดโลหิตมังกรหยางตามที่ตระกูลจ้าวกล่าวหา"
พูดจบ เขาก็หันไปมองกัปตันหวัง แล้วถาม: "กัปตันหวัง ที่ข้ากล่าวมา ถูกต้องหรือไม่?"
กัปตันหวังไม่อาจโต้แย้งได้เลย ทำได้เพียงต่อหน้าธารกำนัล พยักหน้า: "ถูกต้อง"