เห็นทุกคนเงียบกริบ เจ้าหน้าที่เขตย่อยก็ตะคอกต่อ “ใครเป็นผู้ประสานงานของลานหน้าบ้าง?!”
ตอนนี้หยานปู้กุ้ยก็เดินออกมา
“สหาย ผมคือผู้ประสานงานลานหน้า”
เจ้าหน้าที่เขตย่อยชี้ไปที่ห้องของซูเหวินแล้วถาม “เฟอร์นิเจอร์ในห้องนี้หายไปไหนหมด?!”
“เอ่อ...”
คำถามนี้ทำให้หยานปู้กุ้ยพูดไม่ออก เฟอร์นิเจอร์ในห้องปีกนี้โดนเพื่อนบ้านในลานขนกลับบ้านไปนานแล้ว ส่วนที่เหลือเป็นของแตกหักที่ทุกบ้านไม่เอาแล้วเอามาใส่แทน
ถ้าคนที่ได้ห้องใหม่ไม่รู้เรื่องก็ต้องอมเงียบ แต่คนใหม่ออกไปยืมไม้กวาดแป๊บเดียว กลับมาอีกทีของแตกหักก็หายเกลี้ยง
จะไม่ให้เรียกเขตย่อยได้ยังไง?!
เขาเป็นแค่ผู้เช่า ถึงไม่เช่าก็ไม่เสียหายอะไร
ก็ต้องโทษพวกผู้หญิงสายตาสั้นพวกนี้!
ของแตกหักยังจะเอา!
เห็นหยานปู้กุ้ยพูดไม่ออก เจ้าหน้าที่เขตย่อยยิ่งโมโห ตรงนี้ไม่เหมือนกับที่เขารู้จักของลาน 95 เลยสักนิด
เขาหยิบกุญแจห้องปีกอีกห้องออกมา ไขแล้วผลักประตูเข้าไป สภาพในนั้นก็เหมือนห้องปีกอีกห้อง
มีเฟอร์นิเจอร์แตกหักกองอยู่มุมห้อง กับเตียงไม้ที่โยกเยกจะพัง!
“เฟอร์นิเจอร์ในนั้นหายไปไหน?!”
แต่คนในลานก็ไม่มีใครกล้าพูด
“ได้ พวกแกเก่งมาก!”
เขาหันหลังเดินไปที่เขตย่อย จะไปเอาบันทึกการจัดสรรห้องของเขตย่อยมา เขาจะตรวจทั้งลาน 95 ให้ละเอียด!