ในเวลานี้ ณ ป่าเล็กๆ
“หวยหรู ข้าคิดถึงเจ้าแทบขาดใจ!”
ฉินชางเหวินโอบกอดฉินหวยหรู พลางเอ่ยวาจาแสดงความอาลัยถึง มือนั้นก็ลูบไล้ขึ้นไปยังยอดอกอันสูงตระหง่าน
“ชางเหวิน ข้าก็คิดถึงท่านเช่นกัน!”
ยามนี้ฉินหวยหรูเต็มตาเต็มใจมีเพียงฉินชางเหวิน นางจึงยอมถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่ออกตามคำเรียกร้อง
ทั้งคู่ต่างไม่อาจกลั้นอารมณ์อันเร่าร้อน ณ ป่าละเมาะอันเงียบสงบแห่งนี้ จึงโอบกอดกันแนบแน่นอย่างลืมตัว!
เมื่อสิ้นสุดวสันตฤดูอันเร่าร้อน
ฉินชางเหวินโอบกอดฉินหวยหรูไว้ พลางเอ่ยปากถามถึงบุตรชายด้วยความห่วงใย
“ลูกชายของเราเป็นอย่างไรบ้าง?”
ฉินหวยหรูพยักหน้า “อืม ลูกแข็งแรงดี รูปพรรณสัณฐานเหมือนท่านมากเลย!”
“เช่นนั้นก็ดี!”
ฉินชางเหวินเป็นบุตรชายของนายหมู่บ้าน อีกทั้งยังเป็นคนมีความทะเยอทะยานสูงส่งเหนือฟ้า แต่แท้จริงแล้วไร้ซึ่งความสามารถใดๆ
เขาเป็นเพียงคนเดียวในหมู่บ้านตระกูลฉินที่เคยเรียนจบชั้นมัธยมต้น แต่เพราะผลการเรียนไม่ดีจึงไม่สามารถจบการศึกษาได้ ที่สุดก็ได้เพียงวุฒิการศึกษาระดับประถมศึกษาตอนปลายเท่านั้น
เขาอยากไปทำงานในเมืองซื่อจิ่วเฉิง แต่ก็ไม่มีหนทาง
บิดาของเขาเองก็เคยแนะนำให้เขาอยู่ในหมู่บ้านอย่างสงบสุข แต่งงานกับหญิงสาวในละแวกบ้าน ก็คงใช้ชีวิตเช่นนี้ไปจนแก่เฒ่า
แต่ฉินชางเหวินถูกโลกภายนอกทำให้ตาพร่าเลือนไปนานแล้ว ชาตินี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปเมืองให้ได้!
เขาตั้งใจจะเก็บเงินให้ได้ 500 หยวน เพื่อไปซื้อตำแหน่งงานในเมืองซื่อจิ่วเฉิง จะได้เป็นกรรมกรในเมือง
แต่บิดาผู้เป็นนายหมู่บ้านกลับไม่ยอมให้เงิน เขาอยากให้ลูกชายอยู่บ้าน เพื่อจะได้ดูแลยามแก่เฒ่า ให้มีลูกหลานห้อมล้อม!
ฉินชางเหวินจนใจ จึงต้องโยนความหวังไปที่ฉินหวยหรู
ฉินหวยหรูเองก็ทุ่มเทเต็มที่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานางส่งเงินให้เขารวม 345 หยวน ตอนนี้เหลืออีกเพียง 300 หยวนก็เพียงพอแล้ว!
ไม่ใช่เพราะราคาตำแหน่งงานเพิ่มขึ้น แต่เพราะเขานำเงินไปใช้จ่ายส่วนตัวอย่างลับๆ!