ลู่เฉียนเฉียนไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย "ถ้าอย่างนั้นก็รอให้เขาสู้ฉันชนะก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ!"
ลู่ชางเหิงพยักหน้า "งั้นเธอก็คอยดูให้ดีแล้วกัน!"
พูดจบเขาก็รีบกินข้าวเช้าให้เสร็จแล้วออกไปสอนซูเหวินทันที
ส่วนฉินหวยหรูที่ขึ้นรถเมล์ไปแล้วก็กลับถึงหมู่บ้านตระกูลฉินที่ฉางผิง
ตลอดทางฉินหวยหรูยิ้มทักทายชาวบ้านไปเรื่อย ชาวบ้านที่เห็นฉินหวยหรูกลับมาจากเมืองซื่อจิ่วเฉิงก็พากันอิจฉาและชวนคุยด้วย
นี่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวในหมู่บ้านที่แต่งเข้าเมือง ในสายตาพวกเขาแล้วนางไปเมืองก็คือไปเสวยสุข
"หวยหรูกลับมาแล้วหรือ"
"ครับ ป้า กลับมาบ้านเยี่ยมพ่อแม่"
"หวยหรู เธอช่วยถามในเมืองให้หน่อยสิ เอ้อร์ยาบ้านป้าโตถึงวัยแล้ว ถ้าในเมืองมีคนเหมาะสมก็ช่วยแนะนำให้หน่อยนะ"
"ครับ ฉันจะพยายามให้"
ฉินหวยหรูยิ้มแย้มตลอดทาง ต่างจากตอนอยู่ที่ลาน 95 ที่เงียบขรึมสิ้นดี
เมื่อนางเดินผ่านหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน ก็หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินกลับบ้าน ในตอนนี้คนเยอะตาก็เยอะ ไว้ค่อยมาอีกทีตอนกลางคืน
ผลักประตูบ้านตัวเอง ฉินหวยหรูเดินเข้าไป
"พ่อ แม่ หนูกลับมาแล้ว"
ฉินเทียนิวที่เพิ่งกลับมาจากทำงานในไร่ได้ยินเสียงเรียกก็เดินออกมาจากในบ้าน เห็นว่าเป็นฉินหวยหรูลูกสาวตัวเองกลับมา
ก็รีบก้าวยาวๆ เข้ามาหา "หวยหรู วันนี้ลูกกลับมาทำไมล่ะ?"
"คิดถึงบ้าน ก็เลยอยากกลับมาเยี่ยม!"
ฉินหวยหรูพูดพลางยิ้ม
ยื่นไข่เค้กที่ถือในมือกับหมูหนึ่งชั่งให้พ่อของตัวเอง
"แล้วแม่ล่ะ?"
"กำลังทำข้าวอยู่ในครัวไง!"
ฉินเทียนิวถือของเดินไปที่ครัว "แม่ของเด็กๆ ลูกสาวแกกลับมาแล้ว"
หลี่กุ้ยฮวาแม่ของฉินหวยหรูกำลังทำอาหารอยู่ ได้ยินเสียงสามีเรียกก็มองไปที่ฉินหวยหรู
"ลูกเอ๋ย กลับมาทำไมล่ะ? อยู่ในเมืองสบายดีไหม?"
ฉินหวยหรูพยักหน้า "ค่ะ อยู่ในเมืองสบายดีมาก ไม่ต้องลงไร่ แต่ละวันก็แค่เก็บกวาดบ้านทำกับข้าว ดูสิผิวหนูขาวใสขึ้นเยอะ"