ซูเหวินตามตำรวจไปที่โรงอาหารของโรงพัก ตอนนี้เป็นช่วงปลายปี 57 ผลผลิตอาหารลดลงยังปรากฏให้เห็นเพียงในบางพื้นที่ ยังไม่แพร่หลายมาถึงเมืองซื่อจิ่วเฉิง
โรงพักซึ่งเป็นหน่วยงานระดับล่างอย่างนี้ ยังมีทรัพยากรจัดสรรมาอย่างเพียงพอ
ซูเหวินตักมันโถวสามลูก โจ๊กข้าวฟ่างหนึ่งชาม และผักตุ๋นหนึ่งจาน แล้วหยิบเงินออกมาถามว่า "คุณตำรวจ ราคาเท่าไหร่ครับ?"
ป้าๆ ที่ตักอาหารเหลือบมองตำรวจที่เดินตามมาด้วยสายตาสอบถาม ตำรวจที่เดินมากับซูเหวินยิ้มแล้วบอกให้ซูเหวินเก็บเงินไว้
"คุณตำรวจ เก็บเงินเถอะครับ มื้อเช้ามื้อเดียวโรงพักเรายังออกให้ได้"
"โอ้ ขอบคุณมากครับ"
ซูเหวินยิ้มแล้วเก็บเงินใส่กลับไป
ตำรวจของชาติรับใช้ประชาชน ประเพณีแบบนี้มีมาตั้งแต่ประเทศใหม่ก่อตั้งแล้ว!
ทั้งคู่ถือถาดอาหารไปนั่งที่โต๊ะว่าง แล้วเริ่มสนทนากัน
"คุณตำรวจ บ้านคุณอยู่ที่ไหนครับ?"
ตำรวจจิ้มคำถามด้วยความเคยชินในการทำงาน
นั่นทำให้ซูเหวินลำบากใจ ความทรงจำของร่างเดิมสับสนมาก จำไม่ได้ว่าบ้านเกิดอยู่ที่ไหน รู้แต่ว่าถูกคนขายมาเป็นลูกจ้างในตระกูลโหลว
"เอ่อ ผมถูกขายมาที่ตระกูลโหลวตั้งแต่เล็กๆ ก็เลยไม่รู้ว่าบ้านเกิดตัวเองอยู่ที่ไหน"
ซูเหวินจำใจต้องพูดความจริง
ตำรวจเห็นสีหน้าซูเหวินเป็นธรรมชาติดี ก็มองซูเหวินด้วยความเห็นใจ "ขอโทษนะครับ แต่ตอนนี้ประชาชนลุกขึ้นยืนได้แล้ว เราทุกคนเท่าเทียมกัน จะไม่ถูกนายทุนข่มเหงอีกต่อไป!"
ซูเหวินรู้สึกซาบซึ้งใจในใจ "ใช่แล้ว! ประชาชนจงเจริญ!"