หนานหลัวกู่เซี่ยงอยู่ใกล้โรงงานรีดเหล็กอยู่แล้ว ไม่นานไม่กี่คนก็เดินไปถึงหน้าประตูโรงงานรีดเหล็ก และในขณะนั้นเอง
ลิ่วเกนอุทานเบา ๆ พลางเห็นซูเหวินเดินมาทางนี้เช่นกัน
ชาจู่กับคนอื่น ๆ ก็มองตามเสียง "เอ๊ะ" ของลิ่วเกนไป
พอเห็นว่าคนที่เข้ามาคือซูเหวินที่รับจ้างทั่วไปในลาน ก็พากันพูดล้อเลียน
"โอ๊ะ นี่ไม่ใช่คนรับจ้างทั่วไปในลานหรือไง? มาที่โรงงานพวกเราทำไม?
ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาได้นะ!"
ชาจู่พูดเป็นคนแรก สองวันก่อนเขาถูกซูเหวินจับทุ่ม จนถึงตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลย!
เขาในใจไม่ยอม นี่คือการยั่วยุ!
เจียตงซวี่พูดตาม "ใช่แล้ว โรงงานรีดเหล็กเป็นหน่วยงานรัฐ ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาได้!"
อีจงไห่ก็ไม่ได้ห้ามปราม ความหมายชัดเจน ที่นี่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ต่อให้ซูเหวินทำเกเร ก็รับประกันความปลอดภัยได้
"หนุ่มสาวมีความฝันก็ดี แต่มาอยู่ที่นี่จะไปรบกวนการทำงานปกติของโรงงานรีดเหล็ก แกไปรับจ้างที่อื่นเถอะ!"
อีจงไห่พูดด้วยน้ำเสียงแบบปลอบใจ ใครไม่รู้ก็คิดว่าเขาเป็นคนดีอะไรขนาดนั้น!
ซูเหวินมองพวกเขาเหมือนมองคนโง่ แล้วด่าไปคำหนึ่ง "ไอ้โง่!"
แล้วเดินตรงเข้าไปในโรงงานรีดเหล็ก เพราะเขาเพิ่งทำงานวันแรกยังไม่มีชุดทำงาน
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาขวางซูเหวินไว้ "สหาย กรุณาแสดงบัตรประจำตัวด้วย"
พอเห็นซูเหวินถูกขวาง ชาจู่ก็หัวเราะลั่น
"ฉันว่ายังไง? โรงงานรีดเหล็กเป็นที่ที่คนแบบแกจะมาได้เหรอ?!"
เจียตงซวี่ก็พูดอย่างสะใจ "ใช่แล้ว ไปรับจ้างที่อื่นเถอะ ที่นี่ไม่มีงานให้แกทำหรอก"
อีจงไห่ส่ายหน้า
"หนุ่มสาวใจสูงเกินไปแบบนี้ไม่ได้ ต้องทำตัวยึดมั่นในความเป็นจริง!
ถึงแม้พวกเราเป็นพนักงานโรงงานรีดเหล็ก แกเป็นคนรับจ้าง ก็เป็นการช่วยชาติเหมือนกัน งานจะไปมีสูงต่ำอะไรกันเล่า!"