ผู้กำกับโรงพักรู้สึกเกรงใจที่ต้องเอ่ยปากขอโทษซูเหวิน “สหาย เมื่อกี้ทำให้ตกใจไปหรือเปล่า? ทั้งหมดเป็นเพราะสถานการณ์ฉุกเฉิน ขออภัยด้วยนะ”
“ไม่เป็นไรครับ สหายตำรวจ พวกคุณช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ผมได้กลับมาเป็นครั้งใหญ่เลย!”
ซูเหวินมองไปที่หยานปู้กุ้ยและหลิวไห่จง การที่พวกเขามาวุ่นวายแบบนี้ก็เท่ากับเปิดเผยข้อมูลของเขาแล้ว ต่อไปนี้เขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างสบายใจเสียที
แต่ อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบแค่นี้!
ผู้กำกับโรงพักถอนหายใจด้วยความประทับใจ “ยังไงสหายคนนี้ก็ใจกว้างจริงๆ! เราไม่รบกวนแล้ว เก็บกำลังกลับ!”
พูดจบ เขาก็หันไปจ้องหยานปู้กุ้ยและหลิวไห่จงเขม็งหนึ่งที แล้วเดินออกไปนอกลาน 95
กลางดึกแจ้งความเท็จ เสียทรัพยากรกำลังตำรวจเปล่าๆ ช่างเป็นคนว่างจริงๆ!
พอเห็นสายตาของโรงพักและสำนักงานเขตย่อย หยานปู้กุ้ยรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมา!
อยู่ดีๆ ไปโกรธผู้บังคับบัญชาสองหน่วยงานนี้เอาตอนไหนกัน!
ต่อไปตระกูลหยานจะทำอะไรคงถูกกลั่นแกล้งตายแน่!
หลิวไห่จงได้ยินว่าตำแหน่งของตัวเองถูกถอด ก็จ้องหยานปู้กุ้ยด้วยความแค้น “ทุกอย่างเป็นความผิดแก! ไม่รู้อะไรก็มาพล่ามที่นี่ แกต้องชดใช้ตำแหน่งตาใหญ่ของฉัน!”
ลูกๆ ตระกูลหลิวก็จ้องหยานปู้กุ้ยด้วยความโกรธแค้น ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพล่าม คนพวกนี้ก็คงไม่โดนซ้อมไปฟรีๆ!
ส่วนจะไปเรียกค่าเสียหายจากซูเหวินน่ะ พวกเขาไม่กล้าหรอก ไหนจะถูกซ้อมอีกรอบถ้าไปอีก?
ซูเหวินมองหยานปู้กุ้ยแล้วพูดเสียงเย็น “คิดจะเล่นงานฉันใช่ไหม ได้!
ฉันอยู่ลานนี้มาสักพักแล้ว เห็นแกคอยดักรีดไถเพื่อนบ้านในลานทุกที