หลี่เฉียงมองซูเหวินแล้วยืนยันว่า "แกตรวจของในโกดังละเอียดแล้วใช่ไหม?"
ซูเหวินพยักหน้าอย่างจริงจัง
"ครับ ผมเพิ่งมาวันนี้เอง หัวหน้าเหลียวฝ่ายธุรการเป็นพยานให้ผมได้
พอเปลี่ยนชุดทำงานก็เริ่มตรวจนับของในโกดัง ไม่ตรวจก็ไม่เป็นไร พอตรวจเข้าไปถึงกับตกใจ!
ของในโกดังกับสมุดบัญชีไม่ตรงกัน หายไปเกินครึ่ง!
ผมกำลังจะไปรายงาน กลับถูกคนงานคนนี้พาคนมาขวาง!
รอยแผลที่หน้าคนอื่นก็คือผมตีเอง!"
ซูเหวินชี้ไปที่เห่าอี้พัง
เห่าอี้พังโกรธจนด่าออกมา "พูดพล่ามไร้สาระ! แกต่างหากที่ตีพวกเรา แล้วยังมาหาเรื่องใส่ร้ายฉันอีก!
ฉันบริสุทธิ์! ฉันไม่ได้ขายของในโกดัง!"
หัวหน้าเห่าใจเริ่มสั่น แต่เรื่องมันใหญ่ถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ทำได้แค่เดินหน้าต่อไป!
เขาจ้องซูเหวินด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม "อย่าคิดว่าพาคนงานมาก่อเรื่องแล้วจะหนีรอดได้ ตีหลานฉันต้องชดใช้ค่าหมอ! แล้วยังจะไล่แกที่เป็นม้าศึกออกจากโรงงานด้วย!"
เขาชี้ไปที่หยางเว่ยหมินเพื่อเป็นไม้เท้า "มีรองผู้อำนวยการหยางเป็นผู้ใหญ่ให้ แกหนีไม่รอดหรอก!"
หยางเว่ยหมินเริ่มใจเย็นลงบ้าง เรื่องนี้มีอะไรแอบแฝง! ไม่ชอบมาพากล!
เขาเข้าไปยุ่งกับน้ำขุ่นนี้ไม่ได้!
เขารีบยกมือทั้งสองขึ้นโบก "ผมยังไม่รู้เรื่องนี้! ไม่เกี่ยวกับผมนะ!"
แต่เหล่าคนงานรอบข้างนึกถึงท่าทีหยิ่งผยองของหยางเว่ยหมินเมื่อกี้ก็พากันด่าออกมาทันที
"แหวะ! แกยังไม่รู้อีกเหรอ? ท่าทางดุร้ายเมื่อกี้ของแก พวกเราจำได้หมดแหละ! ไอ้แกนี่เป็นหนึ่งในคนบงการเบื้องหลังแน่นอน!"
หยางเว่ยหมินอึ้ง!
เขาทำอะไรลงไปถึงได้เป็นคนบงการเบื้องหลัง?
เขาก็แค่ทำตามคำสั่งลูกน้องเพื่อลงโทษคนใหม่คนหนึ่ง ทำไมถึงกลายเป็นศัตรูของประชาชนไปได้?!