อีจงไห่มองแผ่นหลังของเหมียวชุยหลาน สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
แม่ไก่ที่ไม่ออกลูกนี่!
ถ้าไม่ใช่เพราะยายหูหนวกคอยหนุนหลังอยู่ข้างหลัง เขาคงหย่ากับเหมียวชุยหลานไปนานแล้ว!
พอถึงตอนนั้นก็ค่อยหาเมียใหม่ ก็จะได้มีลูกที่เปิดเผยให้คนอื่นเห็นสักคน
มองดูแสงสองฟ้าภายนอกที่สว่างขึ้นเรื่อยๆ อีจงไห่ก็ตัดสินใจสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกไปข้างนอก ด้วยความหงุดหงิด เขาอยากออกไปสูบบุหรี่สักมวน
ส่วนเหมียวชุยหลานไม่สนใจอีจงไห่ เธอนอนหลับไปอย่างอารมณ์ดี ตั้งแต่เหอต้าชิงกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ
เสียงไก่ขันดังขึ้น ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ทอแสง
อีจงไห่มองดวงอาทิตย์ที่เพิ่งขึ้น โยนบุหรี่มวนสุดท้ายในมือทิ้งไป บุหรี่ครึ่งซองนี้ก็สูบหมดแล้ว แต่เขาก็ยังคิดหาวิธีที่ดีไม่ได้เลย
เขาอยากจะไปบอกยายหูหนวกให้ปล่อยเขากับเหมียวชุยหลานหย่ากัน แต่ยายหูหนวกต้องไม่เห็นด้วยแน่ๆ
ยายหูหนวกจะให้เหมียวชุยหลานคอยปรนนิบัติรับใช้ เธอจะไม่ยอมให้เหมียวชุยหลานจากไปเด็ดขาด มีเพียงทั้งสองคนถูกขังไว้ในลาน 95 เท่านั้น ถึงจะทำให้ยายหูหนวกวางใจได้!
เฮ้อ ช่างเป็นกรรม!
อีจงไห่อยากจะพุ่งเข้าไปในบ้าน ตบตีเหมียวชุยหลานสักยก!
ผู้หญิงที่ไม่รักษากฎของภรรยานี่!
แต่ถ้าเหมียวชุยหลานไปกระซิบกระซาบข้างหูยายหูหนวก ชะตากรรมของเขาจะต้องเลวร้ายแน่!
ความอัดอั้นตันใจแบบนี้ทำให้อีจงไห่หงุดหงิด เขายกมือตบหน้าตัวเองหลายที!
เขาพึมพำกับตัวเอง: "ทำไมข้าไม่กล้าที่จะกำจัดยายหูหนวกให้สิ้นซากเสียเลยนะ?!"