ซูเหวินสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกมา เห็นลู่ชางเหิงกำลังรำไทเก็กอยู่ จึงเดินเข้าไปย่อเข่าอยู่ข้างๆ
ลู่ชางเหิงรำไทเก็กไปพลางถามขึ้นว่า "เรื่องเมื่อวานเป็นอย่างไรบ้าง?"
ซูเหวินย่อเข่าหลับตาอยู่พลางตอบว่า "อาจารย์ทายถูกจริงๆ นายหัวล้านนั่นคิดจะหลอกข้า! ข้าเลยทำเสียให้เรียบร้อย กำจัดมันซะเลย!"
ลู่ชางเหิงหยุดรำไทเก็ก มองหน้าซูเหวินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เสี่ยวเหวิน ทำเรื่องสะอาดดีแล้วหรือ? ไม่มีหางเหลือให้ไล่ตามใช่ไหม?"
ซูเหวินพยักหน้า "สะอาดมาก ไม่มีใครสืบมาถึงข้าได้"
ลู่ชางเหิงถอนหายใจ "เสี่ยวเหวิน อย่าคิดว่าเก่งวิชาเพียงเล็กน้อยแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้! รู้ไว้ว่านอกภูเขายังมีภูเขา นอกคนยังมีคน! ถึงไม่ถึงคราวจำเป็น ก็อย่าลงมือจะดีที่สุด! ถึงแม้ตอนนี้ฝีมือเจ้าจะเหนือกว่าข้าแล้ว แต่หากเจอปืนเข้าไป เจ้าก็ยังตายอยู่ดี! มีผู้เก่งกาจกี่คนที่พังเพราะความเย่อหยิ่งจองหอง!"
ซูเหวินพยักหน้า "ข้ารู้แล้วอาจารย์ ข้าจะไม่ลงมือมั่วๆ ข้ามีงานของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเสี่ยง!"
ลู่ชางเหิงพยักหน้า "มีคำกล่าวว่า 'เดินเลียบแม่น้ำบ่อยๆ รองเท้าเปียกเป็นเรื่องธรรมดา' เงินทองมีพอใช้ก็พอ มากเกินไปก็เป็นภาระ ความสงบสุขคือพร!"
"รู้แล้ว ข้ายังต้องแต่งงานกับเฉียนเฉียน ตอนนั้นจะมีลูกสิบแปดคน อาจารย์ต้องช่วยเลี้ยงหลานให้ข้านะ!"
ลู่ชางเหิงนึกภาพตามที่ซูเหวินว่าไว้ มุมปากเผลอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ดีเลย ข้ารอวันนั้นอยู่นะ!"
ไม่นานซูเหวินก็เก็บท่าฝึก เดินไปที่โต๊ะหิน ลู่ชางเหิงก็หยุดรำไทเก็กเดินตามไป