โรงเรียนประถมดาวแดง
เมื่อหยานปู้กุ้ยมาถึงโรงเรียน ครูใหญ่ก็รออยู่พักหนึ่งแล้ว
พอเห็นสีหน้าครูใหญ่ที่เคร่งเครียด หยานปู้กุ้ยก็รู้สึกใจหล่นวูบ คิดว่าซูเหวินคงแจ้งเรื่องเขาแล้วแน่!
“อาจารย์หยาน มาที่ห้องทำงานผมหน่อย”
ครูใหญ่ปรับแว่นตา แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานก่อน
หยานปู้กุ้ยเดินตามเข้าไปอย่างกับเด็กที่ทำผิด
ครูใหญ่นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วกวาดตามองหยานปู้กุ้ยตั้งแต่หัวจรดเท้า “อาจารย์หยาน ช่วงนี้มีคนแจ้งว่าคุณออกก่อนเวลาไปตกปลาทุกวัน มีเรื่องแบบนี้จริงหรือไม่!”
“ใส่ร้าย ผมถูกใส่ร้ายทั้งนั้น!” หยานปู้กุ้ยรีบปฏิเสธก่อนเป็นอย่างแรก
“ใส่ร้าย? นี่ครูใหญ่เห็นกับตาเอง!”
ครูใหญ่มองหยานปู้กุ้ยที่พูดโกหกแล้วรู้สึกโกรธ “หยานปู้กุ้ย คุณเป็นครูของประชาชนที่น่าภาคภูมิใจ! เป็นตัวอย่างที่ดีให้นักเรียนได้ไหม?
พูดโกหกได้ง่ายขนาดนั้น!”
“เอ่อ...”
หยานปู้กุ้ยนึกว่าเป็นซูเหวินที่แจ้งเรื่องซะอีก!
ครูใหญ่ถามต่อ “หยานปู้กุ้ย มีคนแจ้งอีกว่าคุณแอบเอาของส่วนกลางไปใช้ เช่น ผ้าขนหนู ไม้กวาด หนังสือพิมพ์ ฯลฯ”
หยานปู้กุ้ยยังคงตะโกนว่า “ใส่ร้าย ผมถูกใส่ร้ายทั้งนั้น! ผมไม่เคยทำ!”
อันนี้ต้องเป็นซูเหวินแจ้งแน่!
สายตาของครูใหญ่เต็มไปด้วยความรังเกียจมากขึ้น “นี่เป็นเรื่องที่ยามโรงเรียนแจ้ง เขาเห็นกับตาตัวเอง!”
“เอ่อ...”
หยานปู้กุ้ยไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
“คุณยังให้นักเรียนเอาของมาฝากคุณอีก”
“ใส่ร้าย ผมถูกใส่ร้ายทั้งนั้น!”