เห็นซูเหวินเข็นรถจักรยานเตรียมจะหันหลังกลับไป โหลวเสี่ยวเอ๋อก็ไม่พอใจ "เฮ้ นายยังไม่ได้โชว์ให้ฉันดูเลยนะ!"
ซูเหวินสูดจมูกเหอะอย่างเย็นชา "ใครนายจะไปรู้จัก? บอกให้โชว์ก็ต้องโชว์เรอะ! บ้าเปล่า!"
ซูเหวินปั่นจักรยานพาลู่เฉียนเฉียนซ้อนท้ายขับออกไปไกล!
คนแบบนี้เขาไม่คิดจะยุ่งด้วย พอถึงเวลาบุกยึดตระกูลโหลว เขาก็จะไปแบ่งผลประโยชน์ด้วย!
"เฮ้ๆๆ คนแบบนี้ทำไมทำตัวงี้ได้!"
มองซูเหวินเดินจากไป โหลวเสี่ยวเอ๋อโกรธมาก โตมาเธอยังไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเธอต่อหน้าต่อตาแบบนี้มาก่อน!
วันนี้เพิ่งมาเจอเข้าให้ เธอจำซูเหวินไว้ได้ขึ้นใจ!
นึกถึงหน้าตาคมคายคิ้วเข้มตากลมของซูเหวิน เธอก็เริ่มจินตนาการอีกครั้ง ผู้ชายที่ยังไม่มาดูตัวเมื่อวันนั้นจะมีหน้าตาหล่อเหลาแบบเขาไหมนะ?
หรืออาจจะหล่อกว่าซูเหวินอีกก็ได้ ใครจะรู้!
อารมณ์ห่อเหี่ยวเมื่อครู่ดีขึ้นมาเยอะ ยิ่งไม่ได้ยิ่งอยากได้ เธอต้องหาผู้ชายที่หล่อกว่าซูเหวินให้ได้ ผู้ชายแบบนั้นถึงจะคู่ควรกับตัวเธอ!
ลู่เฉียนเฉียนที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ด้านหลังถามซูเหวินอย่างสงสัย "เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้น ทำไมพี่ถึงเกลียดนางนักล่ะ?"
ซูเหวินอธิบายให้ลู่เฉียนเฉียนฟังหนึ่งประโยค "ก็เพราะนางเป็นลูกสาวของโหลวครึ่งเมือง ส่วนฉันเป็นแค่ลูกจ้างทำงานอยู่ในตระกูลโหลว ฉันรู้ดีว่านางเป็นคนแบบไหน!"
ลู่เฉียนเฉียนพยักหน้าเข้าใจ "อ๋อ ที่แท้นางก็เป็นลูกสาวของโหลวครึ่งเมืองนี่เอง หน้าตาก็ไม่ได้ดีเลิศขนาดนั้นนี่นา"
"แน่นอน ยังห่างจากภรรยาฉันคนสวยคนนี้อีกไกล!"
ซูเหวินต่อปากต่อคำทันควัน
นี่มันทำเอาลู่เฉียนเฉียนดีใจสุดขีด!
นางยกแขนทั้งสองข้างโอบเอวซูเหวินไว้ หน้าแนบไปกับแผ่นหลังของเขา "พี่เหวิน พี่พูดจาหวานหูจริงๆ! พ่อฉันยังบอกเลยว่าปากพี่เต็มไปด้วยคำพูดพล่ามเพ้อเจ้อ ให้ฉันคอยระวังตัวไว้