ทั้งสองคนมาถึงโรงพัก คนที่ต้อนรับก็คือเสี่ยวโจว พอเห็นคนที่มาเป็นซูเหวิน เขาก็ยังพอมีร่องรอยความจำ
"นายเป็นคนที่มาขอพักอาศัยวันนั้นนี่นา นายชื่ออะไรนะ?"
ซูเหวินหัวเราะเบา ๆ "ผมชื่อซูเหวิน"
"อ้อ ใช่แล้ว วันนี้มาที่โรงพักมีเรื่องอะไรหรือ?"
เสี่ยวโจวนึกออกได้ทั้งหมดในตอนนี้
"ผมมากับแฟนเพื่อตอกตราประทับจดทะเบียนจักรยาน"
ซูเหวินพูดพลางชี้ไปที่จักรยานคันใหม่ที่ลู่เฉียนเฉียนกำลังพยุงอยู่
"โว้ย ทำเรื่องไวเหมือนกันนี่นา มีแฟนแล้วด้วย!"
เสี่ยวโจวมองซูเหวินด้วยความอิจฉา "เข้ามาเถอะ พวกนาย ฉันจะจัดการให้"
ลู่เฉียนเฉียนจอดจักรยานเรียบร้อย แล้วถือใบเสร็จจากห้างสรรพสินค้าเดินเข้าไปในออฟฟิศพร้อมกัน
เสี่ยวโจวถามตามขั้นตอน "บัตรซื้อจักรยานมาจากไหน?"
ซูเหวินรับคำ "ผมทำคุณประโยชน์ให้โรงงานรีดเหล็ก ทางโรงงานให้เป็นรางวัลครับ"
เสี่ยวโจวรู้สึกแปลกใจไม่น้อย ช่วงก่อนหน้านี้ยังเป็นแค่คนรับใช้ที่ถูกตระกูลโหลวไล่ออกมา แล้วอยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นคนงานไปได้ยังไง?
เขาอยากถามมาก แต่พอเห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ที่สามารถซื้อจักรยานได้ แถมชุดที่ใส่ก็ดูภูมิฐานเหมาะสม
บ้านเธอคงจะฐานะดีไม่เบาสินะ?
ไอ้หนูนี่ถือว่าโชคดีสุด ๆ ไปเลย ดันไปได้สาวรวยมา!
เสี่ยวโจวนึกอิจฉาขึ้นมา ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้แหละไม่จีรัง นายทำงานหนัก ดำเนินชีวิตอย่างมั่นคง แต่กลับเห็นคนที่ฐานะแย่กว่านายแซงหน้าไปได้ ในตอนนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนโดนสุนัขกัด!
ตอนนี้เสี่ยวโจวนอกจากอิจฉาริษยาแล้วก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใด!