"ถอนหญ้าต้องถอนราก อย่าให้ไร้หน่อกลับงอกมาใหม่! ปัจจัยที่ไม่มั่นคงแบบนี้ กำจัดให้สิ้นซากเสียยังจะดีกว่า!"
ยายหูหนวกไม่สะเทือนใจ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง นางทำได้ทุกวิถีทาง!
"ไม่ต้องเป็นห่วงท่านเจ้าค่ะ! ข้าจะพาพวกนางกลับไปเมืองซื่อจิ่วเฉิง มาอยู่ในบ้านของเรา อยู่ใต้ตาท่านตลอด จะได้คอยปรนนิบัติท่านด้วย นี่ท่านน่าจะวางใจได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ?"
ยายหูหนวกหรี่ตาลง "บ้านนอกอย่างนาง มือไม้ก็รกๆ รั้นๆ จะมาปรนนิบัติข้าได้อย่างไร? ไหนๆ เจ้าก็ใจอ่อนไม่ลงแล้ว ก็ปล่อยมันไปเถิด
แต่ขอบอกไว้ก่อน ถ้านางไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็อย่ามาหาว่าข้าโหดเหี้ยม!"
อำนาจในมือยายหูหนวกมีมากมายมหาศาล นางไม่เห็นไป๋เจี๋ยอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ต่อให้ไม่เชื่อฟังจริงๆ ก็ไม่กล้าก่อเรื่องอะไรได้!
นางแก่แล้ว อยากกินอาหารอร่อยๆ สักมื้อ เหอต้าชิงเป็นพ่อครัวที่นางเลี้ยงไว้หลายปีจนชินแล้ว
เพื่อให้เขาทำงานด้วยความทุ่มเท ปล่อยชีวิตไป๋เจี๋ยไว้ก็ไม่เห็นเป็นไร
"ขอบคุณท่านเจ้าค่ะ! ข้าจะทำให้นางเรียบร้อยเชื่อฟังเอง!"
เหอต้าชิงรีบกล่าวขอบคุณ ตอนที่เขาหนีออกจากเมืองซื่อจิ่วเฉิงเมื่อคราวก่อน ก็เพราะถูกไป๋เจี๋ยข่มขู่ทางหนึ่ง และอีกทางคือเขาไม่อยากอยู่ใกล้ยายหูหนวกจริงๆ
หญิงแก่คนนี้น้ำลึกเหลือเกิน เผลอตัวทำให้โกรธเมื่อไหร่ เขาจบเห่แน่!
สาเหตุที่เขาไม่พาเหอยู่จู้และเหออวี่สุ่ยไปด้วย ก็เพื่อให้ยายหูหนวกวางใจ เขาทิ้งทั้งลูกทั้งสาวไว้ที่นี่ ยังไงก็คงไม่กล้าไปปากโป้งอะไรแน่
ยายหูหนวกเห็นว่าเหอต้าชิงตัดสินใจอยู่แล้ว จึงเล่าเรื่องที่ตนรับปากอีจงไห่ไว้ให้ฟัง