*
กลางคืนจู่ๆ ก็มีฟ้าผ่า เสียงดังติดต่อกันทีแล้วทีเล่า ดุดันเป็นที่สุด
หยุนฝูกลัวฟ้าผ่ามากที่สุด
ตอนเด็กๆ ทุกครั้งที่ฝนตกฟ้าผ่า มารดาจะโอบเธอไว้ในอ้อมแขน ใช้มือตบหลังเธอเบาๆ พร้อมกับฮัมเพลงกล่อม บอกว่าไม่ต้องกลัว มีแม่อยู่นี่
หลังจากมารดาจากไป เธอก็ทำได้เพียงหลบเข้าไปในผ้าห่ม กัดมุมผ้า อดทนอย่างเดียวดาย
ตอนนี้ทวนทวนก็ไม่อยู่ด้วย
ตอนที่ปิดไฟ เจ้าตัวน้อยนั่นก็แอบออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปตระเวนที่ไหน ถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา เหลือเพียงเธอคนเดียว
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว ขดตัวเป็นก้อนเล็กๆ นิ้วมือก็กอดหูแน่น
แต่เสียงฟ้าร้องก็ยังทะลุผ่านเครื่องนอนเข้ามาได้ ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านตามไปด้วย
หยุนฝูกัดริมฝีปาก ร่างกายในผ้าห่มสั่นน้อยๆ ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยน้ำนั้นแดงก่ำไปแล้ว แต่ก็ยังฝืนทนไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
"ไม่กลัวๆ อีกเดี๋ยวก็หยุดแล้ว อีกเดี๋ยวก็หยุดแล้ว..."
เธอพึมพำเบาๆ
เสียงแหลมเล็กนุ่มนวล สั่นเครือเล็กน้อย
ราวกับว่าพูดซ้ำๆ หลายรอบ แล้วจะไม่กลัวจริงๆ
ในขณะที่เธอกำลังหวาดกลัว ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างกระทันหัน—
แต่เธอไม่ได้ยิน
เสียงฟ้าร้องนอกหน้าต่างดังเปรี้ยงพอดี กลืนเสียงบานพับประตูหมุนจนหมดสิ้น
ในความมืด ร่างนั้นสูงใหญ่ อันตราย ตัวเปียกโชกไปด้วยความเย็นชื้น ราวกับปีศาจที่เดินออกมาจากสายฝน
มองดูผ้าห่มที่ขดเป็นก้อนเล็กๆ บนเตียง มุมปากบางๆ ค่อยๆ กระตุกขึ้นช้าๆ
แต่หยุนฝูไม่รู้สึกอะไรเลย
เธอยังคงขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ปิดหู สั่นเสียงร้อง "ไม่กลัวๆ อีกเดี๋ยวก็หยุดแล้ว"
เหมือนแมวที่ตกใจกลัวกำลังให้กำลังใจตัวเอง น่าสงสารเหลือเกิน
จนกระทั่งมุมผ้าห่มถูกคนดึงออกจากด้านนอก
สายฟ้าแลบวาบ ส่องใบหน้าข้างเตียงให้สว่าง—
ดวงตาสีดำเข้ม ริมฝีปากบางๆ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
กู้ถิงเฉิน?
หยุนฝูตกใจอ้าปากจะร้อง
แต่เสียงอุทานเบาๆ นั้นยังไม่ทันออกมา ก็ถูกมือใหญ่ที่ร้อนผ่าวปิดปากไว้ ร่างของเธอก็ถูกเขากดลงบนที่นอนอย่างแผ่วเบา
"จุ๊ๆ—"
เขาก้มลง ประคองหน้าเข้าไปใกล้เธอ น้ำเสียงแฝงด้วยรอยยิ้มขี้เกียจเล็กน้อย:
"พี่ใหญ่ก็อยู่ห้องข้างๆ พี่สะใภ้...จะร้องจริงๆ หรือ?"
ดวงตาของหยุนฝูเปียกโชกขึ้นมาทันที
เธอมองเสี่ยวส่วยที่คร่อมอยู่บนตัวเธอด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว
กู้ถิงเฉินหัวเราะเบาๆ
ราวกับมั่นใจว่าเธอไม่กล้าร้อง ราวกับไม่กลัวว่าเธอจะร้อง เขาปล่อยมือ แต่ปลายนิ้วกลับจงใจเฉียดผ่านริมฝีปากล่างของเธอ ทำให้เกิดความชื้นเล็กน้อย
และหยุนฝูก็ไม่กล้าร้องจริงๆ
เธออ้าปาก ริมฝีปากสั่นระริก สุดท้ายก็มีเพียงเสียงร้องไห้แผ่วเบา:
"เธอ...เธอลงไปเถอะ..."
เธออยากผลักเขาออก แต่แรงของผู้ชายที่คร่อมอยู่บนตัวเธอใหญ่เกินไป แรงเล็กน้อยของเธอผลักไป เขาไม่ขยับแม้แต่นิด กลับทำให้เขาหัวเราะเบาๆ อีกรอบ
แรงสั่นสะเทือนของอกส่งผ่านเสื้อผ้าที่เปียกชื้นเข้ามา ร้อนจนปลายนิ้วของเธอสั่นเทา
กู้ถิงเฉินก้มมองเธอ นิ้วหัวแม่มือเช็ดที่หางตาเปียกชื้นของเธอเบาๆ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์:
"พี่สะใภ้กลัวฟ้าผ่าหรือ?"
"บังเอิญจริง ถิงเฉินมาอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้~"
เสียงทุ้มต่ำชัดเจนท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง เต็มไปด้วยมนต์สะกดที่อันตรายถึงตาย
เขากดร่างที่เปียกโชกเข้าไปอีก ริมฝีปากแนบติดใบหูของเธอ ฉีดความร้อนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความปรารถนาอันรุนแรงของตัวเอง ลงบนผิวบางๆ หลังใบหูของเธอทั้งหมด
หยุนฝูร้องไห้ส่ายหน้า มือทั้งสองข้างยันที่อกเขา ผลักออกไปสุดแรง
และเขาก็ปล่อยให้เธอผลัก
จนกว่าแรงของเธอจะหมด มือทั้งสองข้างวางพาดบนอกเขาอย่างอ่อนระโหยโรยแรง จึงยื่นมือออกไป จับข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้อย่างไม่รีบร้อน กดขึ้นไปเหนือหัว
มืออีกข้างที่ว่างของเขา ไถลลงมาจากไหล่ของเธอ
ผ่านชุดนอนบางๆ นิ้วยาวค่อยๆ ลากไปตามกระดูกไหปลาร้า ผิวที่บอบบางของเธอ...
แล้วก็หยุดที่ขอบของส่วนโค้งที่อวบอิ่มนั้น
"พี่สะใภ้ตัวสั่นขนาดนี้ หนาวหรือกลัวกันแน่?"
เขาก้มลง ริมฝีปากเฉียดผ่านข้างคอของเธอราวกับไม่มีอะไร
สายฟ้าฟาดผ่านนอกหน้าต่าง เสียงฟ้าร้องดังสนั่น
ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มภายใต้ร่างเขา ราวกับกระต่ายน้อยที่ตกใจกลัว ขดตัวลงอย่างนุ่มนวล
เขารู้สึกได้ ลมหายใจหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ริมฝีปากที่แนบข้างคอเธอค่อยๆ เผยอออก ฟันกัดผิวเนื้อชิ้นเล็กๆ นั้นเบาๆ
"อย่า...อย่านะ...กู้ถิงเฉิน...ฉันเป็นพี่สะใภ้ของเธอ เธอทำไม่ได้ ทำไม่ได้..."
หยุนฝูผลักไสเขา เสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอ
เธอกลัวมาก
กลัวว่าเขาจะทำอะไรจริงๆ
"อืม"
กู้ถิงเฉินรับคำ
แต่ริมฝีปากก็ยังไม่ยอมละจากคอเธอ เอ่ยรับอย่างคลุมเครือ
"พี่สะใภ้ ถิงเฉินรู้"
สองคำนั้นกลิ้งออกจากปลายลิ้นของเขา แต่กลับแฝงความสนิทสนมที่บอกไม่ถูก ราวกับกำลังลิ้มรสชาติของสองคำนี้
"พี่สะใภ้กลัวฟ้าผ่า ถิงเฉินกลัวพี่สะใภ้จะกลัวคนเดียว"
"ดังนั้น—"
ริมฝีปากของเขาแนบชิดลำคอของเธอ ขยับขึ้นทีละนิ้ว สุดท้ายหยุดที่ข้างติ่งหู เสียงแหบพร่าจนสุดจะทน
"ถิงเฉินมาอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้"
ผ้าห่มถูกดึงออก เขาก้มตัวเข้าไปข้างใน โอบร่างอันสั่นเทาที่อ่อนโยนนั้นไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์
นางยังอยากดิ้นรน แต่กลับถูกมือใหญ่ของเขาคว้า คว้าเท้าเล็กๆ ที่เย็นเฉียบของนางไว้ กดลงบนต้นขาด้านในที่ร้อนระอุของตัวเองอย่างไม่ฟังเสียง
"เท้าพี่สะใภ้เย็นขนาดนี้?"
เขาหัวเราะเบาๆ
"ให้ถิงเฉินอุ้มให้พี่สะใภ้หน่อย"
มือของเขาใหญ่ ครอบเท้านางไว้ ฝ่ามือร้อนระอุ
นิ้วหัวแม่มือลูบหลังเท้านางครั้งแล้วครั้งเล่า หนังด้านหยาบที่ปลายนิ้วเฉียดผ่านผิวบอบบาง ราวกับไม่ได้อุ่นเท้า แต่เหมือนกำลังเล่นของมีค่าอะไรสักอย่าง
หยุนฝูอายจนตัวสั่น อยากดึงเท้ากลับ แต่กลับถูกเขากำแน่นเกินไป
"เธอ...เธอ...ปล่อยฉัน..."
"คุณชายใหญ่ก็อยู่ห้องข้างๆ...ฉันเป็นภรรยาของพี่ชายเธอ เธอทำไม่ได้...ทำแบบนี้ไม่ได้!"
เสียงของนางแตกสลายจนไม่เป็นชิ้นดี น้ำตาคลอ
แต่กู้ถิงเฉินกลับมีแววตาคมกริบขึ้น
เขาบีบเท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างนั้นในฝ่ามือ ยกขึ้นไปด้านบน กดลงที่จุดที่แข็งเกร็งจนน่ากลัวของตัวเอง
หยุนฝูนิ่งงันไป
อุณหภูมิตรงนั้นร้อนจนฝ่าเท้านางชา
ความเสียวซ่านที่บอกไม่ถูกวิ่งขึ้นมาจากฝ่าเท้า ทำให้นิ้วเท้านางงออย่างไม่รู้ตัว อยากจะหนีจากแท่งเหล็กร้อนแดงนั้น
แต่เขากลับครางอู้อี้ แล้วกำมือใหญ่ให้แน่นขึ้น
เขากดเท้าที่ขาวนวลเนียนนุ่มน่ามองของนางไว้ที่ตำแหน่งเดิมแน่นหนา ไม่ยอมให้ถอยห่างแม้แต่น้อย
"ทำไม่ได้อะไร?"
"พี่สะใภ้พูดให้ชัด ทำไม่ได้อะไร?"
เขาเอี้ยวหัวกัดติ่งหูนาง เอาอกอ่อนชิ้นเล็กๆ นั้นไว้ในซอกฟันแล้วบดช้าๆ เสียงแหบพร่าไม่เหมือนคำพูดคน ยังแฝงความตื่นเต้นที่ถูกกดดันจนใกล้จะระเบิด
น้ำตาของหยุนฝูไหลหนักขึ้น
อุณหภูมิที่ฝ่าเท้าส่งมาร้อนจนใจสั่น สายตาที่เต็มไปด้วยการยึดครองอย่างรุนแรงของเขาทำให้นางกลัวสุดขีด
นางส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง สั่นจนเส้นผมดำขจรกระจัดกระจาย
"เธอ...เธอปล่อย...ปล่อยมือ...ขอร้องละ..."
แต่ฟังคำอ้อนวอนที่นุ่มนวลของนาง แววตาของกู้ถิงเฉินกลับมืดมนลงกว่าเดิม
มือของเขาไม่เพียงไม่ปล่อย กลับบีบข้อเท้าอันบอบบางของนาง ให้ฝ่าเท้านางแนบชิดกับจุดนั้นมากขึ้น
ผ่านผ้าบางๆ เขาสัมผัสได้ชัดว่าผิวที่ฝ่าเท้านางละเอียดนุ่มราวแพรไหม และนิ้วเท้าที่นุ่มฟูซึ่งงอเล็กน้อยด้วยความเขินอายของนาง
ความรู้สึกนั้น ทำให้หนังหัวของเขาชาไปหมด
เขาหายใจหอบหนัก ก้มลง ริมฝีปากแนบใบหูที่อ่อนนุ่มของนาง หัวเราะเบาๆ:
"เสียงร้องไห้ของพี่สะใภ้เพราะจัง"
"ร้องอีกสักหน่อย ถิงเฉิน ชอบมาก..."