ในนามท่านอาจารย์ ช่วยสรรพชีวิตพ้นทุกข์

หนังสือคลายทุกข์หนึ่งเล่ม แต่ละหน้าพลิกผ่านล้วนชวนตะลึง หมึกดำขาวแต้มแต่งเรื่องราว ชีวิตผันผวนขึ้นลง

[หน้าแรก: ถามว่ารักคิดถึงฝังลึกถึงกระดูกจะแก้ได้อย่างไร? น้ำคลายทุกข์หนึ่งจอก แล้วตัดขาดความคิดถึงที่มีต่อท่าน]

[หน้าสอง: ถามหาวิถีเซียนอายุยืนได้จากที่ใด? นครหยกขาวบนฟ้า หอสิบสองชั้นและเมืองห้าแห่ง ย่อมต้องไปแสวงหาบนสรวงสวรรค์] 　 [หน้าสาม: ถามฝ่าบาทว่าทรงกลัดกลุ้มเรื่องใด? จะเลือกบทกวีและหนทางไกล หรือเลือกแผ่นดินสงบสุข ประชาราษฎร์ร่มเย็น]

[หน้าสี่:......]

เมื่อตื่นจากความฝันในชั่วข้ามคืน สวี่ชิงโจวก็ทะลุมิติมายังโลกแฟนตาซี พร้อมได้รับหนังสือคลายทุกข์เล่มหนึ่ง จากนั้นมา เขาทำความดีวันละอย่างในโลกมนุษย์ ช่วยคลายทุกข์และความกังวลให้ผู้คน แรกเริ่ม เขาช่วยข้ามทุกข์ให้เพียงหญิงสาว ครั้นหันกลับมาอีกที ก็กลายเป็นช่วยสรรพชีวิตพ้นทุกข์ไปเสียแล้ว

นับแต่นั้น โลกมนุษย์ก็มีท่านอาจารย์เพิ่มขึ้นมาผู้หนึ่ง ขนานนามว่า:【ท่านอาจารย์ไร้ทุกข์】 　　 ท่านอาจารย์กล่าวว่า แม้ใต้หล้านี้จะกว้างใหญ่ แต่ไม่มีหญิงสาวคนใดที่เขาช่วยข้ามพ้นทุกข์ไม่ได้

ท่านอาจารย์ยังกล่าวอีกว่า หากร้องขอเทพกราบไหว้พระ ไยไม่มาขอร้องข้าล่ะ?

ท่านอาจารย์กล่าวอีกว่า ชั่วชีวิตนี้ เขาได้พบหญิงงามล่มเมือง สดับเสียงสายลม บรรเลงท่วงทำนอง จิบสุรารสแรง และร่ายรำกระบี่รวดเร็วที่สุด สิ่งเดียวที่ยึดถือคือความสำราญ

จักรพรรดินีแห่งโลกมนุษย์: “ท่านอาจารย์เคยกล่าวว่า สิ่งที่ทนเห็นไม่ได้ที่สุดคือสตรีขมวดคิ้ว โดยเฉพาะสตรีงดงาม”

จักรพรรดินีแห่งสรวงสวรรค์: “สรรพชีวิตช่างโชคดีเพียงใด ที่ฟ้าดินให้กำเนิดผู้ไร้ทุกข์”

สวี่อู๋โหยว: “ท่านอาจารย์เคยบอกว่า ข้าชื่ออู๋โหยว ไร้ทุกข์ทั้งไร้และทุกข์”

หญิงสาวผู้นั้น: “ท่านอาจารย์ ช่วยข้าด้วยได้ไหม?”

สวี่ชิงโจว: “แม่นางอย่ากลัว ยื่นมือมาให้ข้า!”

ข้าชื่อสวี่ชิงโจว ขอมอบเรือลำน้อยให้โลกมนุษย์ ลำเลียงผู้คนทั่วหล้าได้ ช่วยสรรพชีวิตให้พ้นทุกข์ได้ และขจัดความเศร้าหมองในโลกมนุษย์ได้—นี่คือความสำราญของข้า